Uit mijn schetsboek (4) in kleur

Vogels behoren tot mijn favoriete teken-onderwerpen. En zij ontbraken dan ook niet in het schetsboek van 15 jaar geleden.



Dit is trouwens de enige bladzijde, in het hele schetsboek, in kleur.

Uit mijn schetsboek (3) Dieren

En het kan natuurlijk niet missen in mijn schetsboek: dieren.
De pinguins, het schaap en de olifanten hierboven heb ik nagetekend van foto's (denk ik, 't is alweer een tijd geleden!).

De olifanten hieronder tekende ik 'live' in Artis. De olifant met de scheve slagtanden was onmiskenbaar en heette Murugan (1953-2003).

Uit mijn schetsboek (2) Mobiel bellen in 1999

De mobiele telefoon was in 1999 nog niet zo lang in zwang.
In dat jaar bevond ik me ineens op het Madrileense vliegveld voor een overstap. En het viel me ineens op, wat enkele jaren tevoren nog niet gewoon was (en in die tijd ook nog minder in Nederland dan in Spanje): tal van mensen waren met een mobieltje in gesprek.



Ik herinner me dat ik het een grappig idee vond, me voor te stellen dat die mensen op vijf, tien, twintig meter afstand van elkaar, met elkáár aan het bellen waren. Maar nog voor ik de verbindingslijnen erbij kon tekenen, moest ik alweer naar de gate om mijn vliegreis te vervolgen.

Uit mijn schetsboek (1)

Bij het opruimen kwam ik onlangs een van mijn schetsboeken tegen, uit 1999. Vijftien jaar geleden, tjonge, wat vliegt de tijd.
Internet stond in de kinderschoenen. En weblogs bestonden er volgens mij nog niet.
Nu wel, dus een mooie gelegenheid om eens wat oudere schetsen de ether het wereldwijde web in te gooien.



Vooral 'linker hand getekend met rechts' en 'rechter hand getekend met links' vond ik wel grappig.

Spellen

Met memory (de kartonnen omdraaikaartjes) wil ik nog wel eens winnen van de kinderen. Maar met SuperMario op de Wii hebben ze me tuk: terwijl dochterlief vrolijk als Mario voorthuppelt en vele sterren verdient, ga ik, als Toad in haar kielzog, wel twintig keer dood. Tot mijn opluchting sta ik (lees: mijn gamefiguur) vervolgens weer vrolijk op en krijg er wel weer levens bij, maar toch. Ik word er doodzenuwachtig van.
(Al zorgen Vuurjongen en Watermeisje voor nóg hogere bloeddruk bij mij als mee-gamende ouder.)

Gelukkig wordt dit spel-leed ruimschoots gecompenseerd door Professor Layton. De vorige kerstvakantie speelde ik een spel uit in 18 uur - verdeeld over de hele vakantie - en won vele picarats.
Ook deze kerstvakantie heb ik de DS van de kids geleend om weer aan een Layton spel te beginnen (de Engelstalige, 'Curious Village', dit keer). En na alle Mario-ontberingen sta ik eindelijk weer eens vóór!

De tekening maakte ik trouwens als een bedankje. Bij de lokale spellenwinkel had ik een prijs gewonnen, een aantal weken lang kon ik een gratis games uitzoeken (o.k., uit de 2e hands, toch leuk), waar ik natuurlijk erg blij mee was. De medewerkers toonden zich iedere week weer zo vriendelijk en servicegericht. Reden om voor vorige week, toen ik het laatste spel mocht komen ophalen, dit voor hen te tekenen. En zo te zien waren ze er blij mee.
En geloof het of niet, ondanks alles is en blijft die paddenstoel linksonder m'n favoriete na-te-tekenen gamefiguur!..



(Eva: the man with the high hat is an English gentleman, I suppose he's drinking tea, no coffee :-)

Handig om 'n schetsboek bij de hand te hebben

Was het in 't Nederlands nou Droodle of Doodle, vroeg ik me af toen ik op de website van deze groep met een wel heel grappige naam stuitte:
De Anonieme Doodlers.

Maar na een kleine speurtocht op het net herinner ik het me weer: droodles zijn die kleine, eenvoudig maar krachtig getekende woordraadsels. Járen geleden, op school nog, was het 'in' om in zo'n klein vierkantje wat strakke lijnen te zetten, of van andermans lijnen in andermans vierkantjes de betekenis te raden.

En doodles... Die zie je links en rechts om je heen. Op telefoonnotitieblokjes, in kantlijnen, op A4's met de agenda van de bespreking, enzovoorts. Heerlijk om onbewust creatieve collega's zo bezig te zien.

Die van mij begon tijdens een vergadering in november.