Instructies

Een jaar na dato was er op dezelfde plaats weer dezelfde verzamelaarsmarkt.
Van vorig jaar heb ik nog altijd een voorraadje, dus ik beperkte me dit keer tot een drietal kaarten.
Eén daarvan is deze mooie, scherpe, oude foto van 't Kolkje in Amsterdam.



Van wanneer deze kaart is zullen we nooit weten, helaas was de postzegel met stempeldatum al naar elders vertrokken.
Saillant detail is dat deze kaart het stempel 'Verzend per luchtpost' kreeg. Van Amsterdam naar Rotterdam.

't Leuke is dat ook toen al kaarten werden gerecycled. Zou mejuffrouw Smit het erg gevonden hebben dat Maarten doorgestreept is, voor deze boodschap?



Op mijn beurt gebruik ik de kaart ook weer 'her'. Er is vast wel iemand die ik er een plezier mee kan doen.

Zoals de ouden zongen?

Zoo leeren heden blijkbaar niet meer de jongen!

Dochterlief zegt: "Mama, mag ik na het eten op de computer? Ik wil je iets laten zien."
Enige tijd later is het bord leeg, dus samen achter de pc.
Ze opent explorer.
"Het begint met wee-wee-wee-punt. Het móét met wee-wee-wee-punt."
En tikt na de 'www.' een 'g' in. Om te vervolgen: "Hoe schrijf je Goegel?"
Ik tik google.nl in. 'Die kennen we toch al, zij toch ook?' denk ik verbaasd. Maar o.k.

En dan gaat ze: "Nu moet je op Maps", en tikt vervolgens, letter voor letter, onze plaatsnaam in. Klikt op de rode plaatsaanduiding en vervolgens 'streetview'.

Mijn ogen rollen uit de kassen van verbazing. Geen nickelodeon of onlineklas.nl, geen enkel internetspelletje. Maar Topografie ten top.
"Waar heb je dát nou geleerd?" vraag ik. "Op school", is het antwoord.
Ze moet via google-maps en de plaatsnaam haar eigen huis vinden. Nee, en niet de straatnaam intikken.

Op school, onze zes-jarige derdegroeper, nú al de ingenieuze internetprogramma's aan 't leren... O.k. ze zit in de middenbouw, dus samen met vierde- en vijfdegroepers. Maar, om in oud-Nederlands te spreken, ze is toch echt nog leerling van de 1e klas lagere school.
Zoo ging het in ónze tijd toch wel heel anders.




(Uiteindelijk had ze het grootste plezier met het poppetje rechtsonder, dat gaat zweven als het niet direkt een streetview-plek vindt.)

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

Drie generaties kaneel

Lang leve de tijd van vóór de houdbaarheidsdatumvermelding!
Want anders waren deze drie generaties kruidenblikjes al lang en breed verdwenen: vandaag de dag belandt heel wat eten in de vuilnisbak, puur omdat het 'over de houdbaarheidsdatum' is.

Maar gelukkig ontbrak de datum op al deze drie blikjes. Inblikken blijkt een goede bewaarmethode: de kaneel ruikt en smaakt prima.



Tijdens het maken van verse appelmoes kwam ik - toen ik kaneel uit het linker blikje aan de moes-in-wording toevoegde - in een mijmer-stemming.

Wat grappig en toepasselijk, 'Euroma' op linker blikje: Eur - Oma. Het is nog van mijn Oma geweest!
Dit jaar zou ze 100 jaar geworden zijn, ware het niet dat zij alweer zo'n vijftien jaar geleden overleed, ruim twee maanden vóór Annie M.G. en ver vóór haar eigen 85e verjaardag.

Het middelste blikje is uit mijn studietijd, te herkennen aan een - op deze foto niet zo goed zichtbare - 'H' bovenop het deksel (tja, dat is nodig als je met z'n vijftienen één keuken deelt). Dat moet zo'n 20 jaar geleden geweest zijn.

Als je ziet dat mijn grootmoeders's kaneel óók nog eens van vóór het streepjescodetijdperk is, 'dus' ouder dan het middelste blikje, dan kun je je vast aan een berekening wagen: hoe oud minstens is het linker blikje?

Het derde blikje kocht ik veel later. Vast ook een jaar of tien geleden. Maar die ga ik pas gebruiken als de andere twee leeg zijn!

(ps de appelmoes smaakte heerlijk, en we hebben nergens last van!)
(ps 2, voor eventuele bezorgde mee-eters: geen zorgen, de doorlooptijd van de overige kruiden is duidelijk sneller, de rest van mijn kruidenkast is dan ook up-to-date!)

Postcrossing 'swap'

Op de postcrossing-website kun je bij je profiel aangeven of je geïnteresseerd bent in 'private swaps'.
Nu dacht ik redelijk Engels te kennen, maar wat het woord 'swap' betekende...? Ik zou denken dat het 'veeg' (van 'sweep') of 'klap' was. 'Swap' als klankwoord zal niet misstaan in een stripverhaal, dacht ik zo.
Het bleek iets met 'ruilen' te maken te hebben. Een wereld apart, dat 'swappen', waar ook weer allerlei websites over gaan. Voorlopig hou ik me bij postcrossing (en mail-art, daarover vast een andere keer meer!).

Dezelfde Daniela van de Danube delta blijkt geïnteresseerd te zijn in zwart-wit foto's, 'used or unused'. Vooral in oude fotokaarten, van vóór 1945. Best bijzonder voor een 28-jarige, vind ik. Meestal associeer ik 'verzamelen' met mensen die ruim vóór 1981 geboren zijn, zéker als ze dit soort oude stukken papier in huis willen halen.

Bij toeval belandde ik bij een verzamelaarsbeurs, met munten, postzegels, bankbiljetten èn ansichtkaarten. Waar inderdaad mensen van mijn leeftijd en nog veel ouder rondliepen. Er waren trouwens meer verkopers dan ruilende verzamelaars.
Struinend door een kartonnen schoenendoos vol ansichtkaarten vond ik ze, zwart-wit ansichtkaarten, enkele zelfs zo'n 80 tot 90 jaar oud!
Naast deze zocht en vond ik ook nog een bescheiden voorraadje ongebruikte kleuren-ansichtkaarten voor eventuele toekomstige postcrossende liefhebbers, van bijvoorbeeld boten, Egyptische jaren '70 soapsterren, vulkanen (dat wil zeggen, één Hawaiiaanse vulkaan) en enkele vuurtorens. De verkoper telde ze door te meten: 1 centimeter is 33 kaarten.
Een aantal centimeters rijker en evenveel euro's armer verliet ik blij het pand, met de buit.

Vandaag zocht ik uit mijn aanwinsten enkele zwartwit-kaarten uit om naar Daniela te sturen.
En al kijkend kon ik me haar fascinatie ineens goed voorstellen. Die oude foto's dragen een hele geschiedenis met zich mee!
Sommige kaarten waren beschreven. Eentje was zelfs zeer ontroerend, van iemand die een paar dagen weg was naar de duinen bij Bergen, en die haar geliefde schrijft dat ze snel weer thuis komt. Op de kaart een vrouw in de verte, halverwege de heuvel in een mooi zwart-wit duinlandschap. Zou het haarzelf zijn?

Een andere kaartschrijver vroeg of de ontvanger de aanstaande vrijdag extra eten zou willen koken, de trein zou die middag om zo-en-zo laat in Amsterdam aankomen.
't Is best gek, je dan ineens te realiseren dat al deze mensen er inmiddels niet meer zijn. En dat wijzelf over zoveel tijd hetzelfde lot beschoren zijn. Tja, 't hoort bij het leven...

Tussen de kaarten voor Daniela zat er zelfs een uit Boekarest. De datum was niet te achterhalen, helaas was de datumstempel met de postzegels met de noorderzon vertrokken. Waarschijnlijk naar een ander onderdeel van die verzamelaarsbeurs. Maar de foto zag er mooi oud uit. Net als de Keulse dom, een strand in Engeland, een Valkenburgse rotspartij, een steenen bank in Beek en Bosch, een monument voor gevallen Russen (dat er in 1799 bij Bergen NH gevochten was, nog wel door Russen, was nieuw voor mij, wéér wat geleerd!), een stukje Luzern, een promenade in Brest.

Een bij nadere bestudering opmerkelijke kaart vond ik deze. Met dank aan scanner en 't programma Paint meteen maar een collage gemaakt van voor- en achterkant, èn het opmerkelijke (in 't midden). Plus wat gedachten erbij:



(Zie dat de rechter postzegel ondersteboven opgeplakt is. Een vergissing van de afzender, een geintje?)