Lego trein, portret en wijzen

Nog meer werk van de - inderdaad amazing - Lego-kunstenaar Dirk Denoyelle.

Voor bovenstaand 3D kunstwerk stond station Antwerpen Centraal model. Er zitten 23.000 legosteentjes en 40 uren werk in. Met dit fascinerende resultaat.



Hierboven een bijzondere afbeelding (in wording) van de maestro himself. Wauw!



En een beroemd schilderij.
Zelf ben ik liefhebber van kunstige persiflages op bestaande kunstwerken, en deze versie van Rubens' "Aanbidding der Wijzen", met al die nieuwe gezichten, mag er zonder meer wezen.

Handig om 'n schetsboek bij de hand te hebben

Was het in 't Nederlands nou Droodle of Doodle, vroeg ik me af toen ik op de website van deze groep met een wel heel grappige naam stuitte:
De Anonieme Doodlers.

Maar na een kleine speurtocht op het net herinner ik het me weer: droodles zijn die kleine, eenvoudig maar krachtig getekende woordraadsels. Járen geleden, op school nog, was het 'in' om in zo'n klein vierkantje wat strakke lijnen te zetten, of van andermans lijnen in andermans vierkantjes de betekenis te raden.

En doodles... Die zie je links en rechts om je heen. Op telefoonnotitieblokjes, in kantlijnen, op A4's met de agenda van de bespreking, enzovoorts. Heerlijk om onbewust creatieve collega's zo bezig te zien.

Die van mij begon tijdens een vergadering in november.

Tekenende mannen: Thé Tjong-Khing

Vandaag loonde het meer dan de moeite om naar het pittoreske Enkhuizen te gaan. In het Zuiderzeemuseum was er niet alleen een tentoonstelling met werk van, maar ook een tekenworkshop met de kundige illustrator in eigen persoon: Thé Tjong-Khing. Tekenworkshop, daar gingen zoonlief en ik graag naartoe.

Na afloop was Thé Tjong-Khing zo vriendelijk om te signeren, en bij gebrek aan boek (we hebben twee boeken van Vos en Haas, maar die lagen thuis) tekende hij desgevraagd op een gewoon papier toch een grappige poes voor dochterlief (die we toevallig ook thuis hadden gelaten).



Maar daar kwamen we niet direct voor. De bedoeling was natuurlijk om zèlf de tekenpotloden te vatten. Gelukkig mochten de ouders ook meedoen (slechts vier van de pakweg dertig waagden het erop) en gelukkig was de tafel lang genoeg. Aan het eind bleek het grote voordeel van deze tafel: de bedoeling was namelijk één lange tekening, waarin over een uitgestrekt landschap allerlei dieren achter de gestolen taart aanrenden.

En hier was het eerste resultaat:



Het uiteindelijke (gedigitaliseerde) resultaat verschijnt volgende week op YouTube.
Evenals de stopmotion-filmpjes die we daarna ook mochten maken (en dat kan nog t/m 2 januari).



Met op die meterslange tekening onder meer de bijdrage van zoonlief, hierboven.
En ook ik kon het niet laten wat dierbare dieren op papier te zetten.

65 jaar

Suske en Wiske zijn 65 jaar en gaan niet met pensioen. Beide heuglijke feiten werden vandaag gevierd in het Limburgs Museum in Venlo, waar tot half september de tentoonstelling 'Suske en Wiske - de Fantasievolle Vertellers' te zien is.
Een mooie combinatie van strips, gadgets èn historisch-verantwoord beeldmateriaal, zoals allerlei kannen en kruiken, de radio door de decennia heen, een Romeins zwaard en een Spaanse helm.

Voor de tekenliefhebber waren de - slechts enkele - originele tekeningen een must. Zoals deze, met uitleg hoe het (laten) inkten van de strip in z'n werk gaat.



Taart ontbrak natuurlijk niet, en deze werd door Suske-en-Wiske tekenaar Luc Morjeau onder het toeziend oog van vele camera's live voorzien van een chocolade Lambik.
Ook wij kregen een stukje!



Tot overmaat van geluk mochten wij zelf ook aan de slag met potlood, pen en papier.
Beneden in de gang, bij de workshop 'Striptekenen' onder de vrolijke leiding van Ted Lenssen.



En boven bij de tentoonstelling zelf, boven een handige lichtbak.




(nu nog de tekst bedenken)

'n Heerlijk dagje uit tekenen, deze Tweede Paasdag!

Tekenende mannen

Een maand geleden alweer blogde ik hier over tekenende vrouwen. Maar ik moet toegeven dat tekenende mannen mij net zo lief zijn.

Een van de hoogtepunten van vorig jaar was een persoonlijke ontmoeting met een van de tekenaars van wiens werk ik eigenlijk wel fan ben (een van dè hoogtepunten, naast natuurlijk het feit dat we allen gezond en wel 2009 zijn doorgekomen, dat het in 't werk- en thuisgebeuren en in de liefde naar behoren ging, naast ook andere hoogtepunten zoals het concertbezoek, met een lang-niet-geziene vriendin, aan Inti-Illimani Histórico, en de vakantie bij Buitenkunst).

Hoewel, een persoonlijke ontmoeting, ik moest de Tekenende Man wel delen met andere tekenliefhebbers. Maar dat was net zo gezellig, tijdens die workshop cartoontekenen die Jos Collignon toen gaf. Veel geleerd, mooie tekeningen gezien, en Collignon blijkt niet alleen een kunstige creatieveling, maar kan ook nog eens goed vertellen, met zelfrelativering en een sympathieke glimlach.





Het toeval wilde dat de workshop werd gegeven in de tijd dat de DSB bank vallende was. Een van de tekeningen viel toen al op omdat deze zo treffend gemaakt was èn qua compositie goed in elkaar zat:

Gisteren werd de Inktspotprijs 2009 uitgereikt. En jawel, aan deze prent en diens maker de terechte eer.