topzanger

Gister moesten we bij het plein bij station Bijlmer Arena in Amsterdam zijn. Het was er ongelooflijk druk. Mensen stroomden van alle kanten toe. Daar moest iets groots staan te gebeuren.



De stroom mensen ging maar door. Je kon zowat over de hoofden lopen. Waar zouden ze voor komen?
Op weg naar muziek, natuurlijk.



In de bekende electronicawinkel aan het plein kwamen we hem tegen. Hij hield een mini-optreden! Kenny B., de sympathieke Surinaams-Nederlands-Frans zingende zanger, bekend van het in veel Nederlandse talen vertaalde 'Parijs'.



Na afloop was er de gelegenheid voor een foto, praatje en signeerde Kenny cd's.



Ik kocht ook een cd voor een heel sympathieke collega. Mijn enthousiasme over deze collegiale topcollega vertaalde zich zo te zien ook in de boodschap op de cd..



Hoe dan ook: een leuke middag gehad. Dank, organisatoren, dank Kenny!

Spin

Dat gebeurt niet elke dag, een Mexicaanse roodknievogelspin op je hand.

Dochter, zoon en ik waren de gelukkigen die de zachte pootjes van dit best kolossale dier in onze handpalmen mochten ervaren. En vele andere mensen meer, vandaag in het bezoekerscentrum van het Amsterdamse Bos.

Volgens de eigenaar was de spin banger voor ons dat wij voor haar hoefden te zijn. De andere spinnen mochten dan ook veilig in hun terraria blijven zitten.



Zoals deze Venezolaanse Chromatopelma cyaneopubescens. Die zo aardig was om heel lang voor mijn schetsboek en tekenpen te blijven poseren.

Tien poten?? Nee, de voorste twee bleken pedipalpen te zijn (mooi puzzelwoord: enkelvoud is pedipalp)



Hierboven de braaf stilzittende Chromatopelma.

Geloof het of niet, de enige spin waar ik met een héél grote boog omheen zou lopen als ik haar in 't wild zou tegenkomen, was meteen de kleinste van deze spinnententoonstelling.
Ook te zien op bovenstaande tekening. Gelukkig was er een stevige laag glas tussen mij en haar. De roodrugspin, die overigens ook rood op de buik heeft (op deze tekening wit weergegeven). En die familie is van de zwarte weduwe.

Tot slot mochten geïnteresseerden ook de vegetarische miljoenpoot in hun hand voelen. Helaas kriebelden er geen miljoen (of 250) voetjes, want ook dit geinige, fascinerende dier kreeg de schrik te pakken toen-ie op onze handen terechtkwam, en rolde zich meteen op als een pissebed. Eenmaal terug in zijn of haar veilige hok ging hij/zij gelukkig wel weer aan de wandel.

Lego blijft leuk

Wie beweert dat Lego alleen voor kinderen zou zijn, heeft ongelijk. 't Blijft leuk, voor jong èn oud. Het bewijs wordt geleverd in dit filmpje.



Ook de rest van de films is smullen, in ieder geval voor de liefhebbers.

Sneeuw

Gefotografeerd vanuit de comfortabel warme auto (vandaar die waterdruppels, het vriest toch echt diep, buiten), onderweg, de eerste besneeuwde weilanden van dit jaar.

Muziek leeft voort

Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het nieuws op het journaal hoorde. Wat jammer, nog geen twee maanden voor z'n negentigste verjaardag (op 24 januari) moeten we afscheid nemen van, wat mij betreft Nederland's grootste modern-klassieke componist, Simeon ten Holt.

Bovenstaand twee visuele 'hommages' aan hem, collages die ik héél veel jaren geleden maakte, terwijl ik van zijn muziek genoot. Hieronder een detail van een van de klavieren en een stukje bladmuziek, 't was volgens mij de eerste keer dat ik papier met draad combineerde.



Het meest bekende stuk van Simeon ten Holt is wel Canto Ostinato. Een muziekstuk wat heel veel mensen raakt, getuige ook de documentaire 'Over Canto'. Ook ik mag bekennen dat ik 'fan' ben, anders zou ik niet zoveel verschillende versies in huis hebben. Een cd met uitvoering door vier piano's, Canto Ostinato door twee pianos (en daar weer verschillende versies van), een met piano's en marimba's, de bladmuziek. De mooiste vind ik de vier-piano's-op- drie-cd's-versie, dat was de eerste muziek van Simeon ten Holt die in mijn huis kwam, begin jaren negentig.

Groot was mijn verrassing, toen ik ooit in Utrecht moest zijn, het toeval wilde dat dat op 2 november 2007 was. Nietsvermoedend nam ik de roltrap, van het perron omhoog naar de stationshal. Alwaar ik ineens Canto live op víjf piano's gespeeld zag en hoorde worden. En ik kwam op het juiste moment. Ik had maar een paar minuten, moest op tijd naar een afspraak. En nèt toen kwam die hele mooie overgang naar dat mooie gedeelte, en ik hoorde net op tijd dat hele mooiste stukje zelf, ook.

Maar de muziek waarbij voor mij de meeste herinneringen omhoogkomen is Incantatie IV. De uitvoering van Sander Sittig, Annette Middelbeek, Francien Hommes en Kees Wieringa heeft mijn hart gestolen.



In mijn favoriete muziekprogramma - Reiziger in muziek - spraken Han Reiziger en Simeon ten Holt ook met elkaar. In de tijd dat dit programma werd uitgezonden, 1996, had ik geen opname-apparatuur. Gelukkig kon ik het programma alsnog terugzien, toen ik tot mijn blijdschap in 2003 de dvd aantrof in de 11cd-box 'Highlights'.

Jammer dat we hem moeten missen. Zijn muziek is tijdloos, leeft voort. En 89 jaar is een bijzondere leeftijd, die we lang niet altijd halen.
Mooi en waar zijn de berustende woorden die Simeon ten Holt sprak in een ander interview.
"Maak je verder geen zorgen", aldus de componist in dit interview uit 2007, "misschien is dat de tijd om m'n hoofd te ruste te leggen (...), want zo is 't 'n beetje de gang van zaken, in een mensenleven."

Lego filmpje varen

Twee favoriete dingen hier thuis zijn lego en stop motion filmpjes maken.
Hoewel we moviemaker en andere film-maak-programma's nog steeds niet doorgrond hebben en we de honderden foto's alsmaar niet omgetoverd hebben tot volwaardige filmpjes, blijven zowel zoon als dochter ijverig bezig met figuurtjes neerzetten, figuurtjes bewegen en de fotoknop indrukken.

En intussen genieten we van andermans filmpjes. Een geweldig mooie film is natuurlijk die van Epke Zonderland.
Zoonlief geniet verder van allerlei lego-city filmpjes terwijl dochterlief daarnaast graag luistert en kijkt naar klei-animatiefilms als 'la vaca lechera'.

Maar ook de eenvoudige dingen op een alledaagse dag kunnen niet alleen hen, maar ook mij erg bekoren.
Want, games en computeren en televisie ten spijt: het allermooiste in het leven is toch om sámen van de dag te genieten. Wat dit filmpje, met die prachtige pianomuziek, laat zien.

Gunder even Hier!

Ik dacht dat het fan-schap ver achter mij lag, maar ik weet inmiddels dat je ook na je veertigste zó enthousiast over een muziekmakend iemand kan zijn dat je jezelf wel 'fan' móét noemen.
Nee, niet met gegil ofzo, dat had ik vroeger al niet, niet bij Sonic Youth, en zelfs niet bij bands als Dinosaur JR, Throwing Muses en de Pixies toen ik die van dichtbij ontmoette voor een interview met onze lokale radio.
Maar gewoon, tja, hoe zullen we het noemen. Een grote genegenheid voor de muziek (Engelstalige teksten verstond ik in mijn jeugdige fanschap zelden), en in geval van Daniël Lohues daarbij ook nog eens voor de prachtige teksten, waarover ik hier al eerder schreef. En naast genegenheid ook de aandrang om m'n eigen gitaar ter hand nemen, in een poging de mooiste liedjes na te zingen & spelen. Maar goed, voor dat laatste ontbreekt er op 't moment de tijd. Dus we houden het bij luisteren, zingen, en genieten!

En genieten, dat deden we!
Daniël Lohues is op tournee, met zijn nieuwe cd en programma Gunder. Vergezeld door zijn muzikale vrienden Bernard Gepken, tokkelend op gitaar, mandoline en banjo, en Guus Strijbosch, plukkend aan de contrabas, deed hij tot mijn vreugde ook onze woonplaats aan.

Zoonlief vindt het nummer 'Alles kan ja' prachtig, dus ik kocht ook een kaartje voor hem. Omdat zoonlief meeging, wilde dochterlief er per se ook bij zijn. En toen ik voor hen en mij een kaartje had, dacht ik er ineens aan om manlief ook maar mee te nemen. Gelukkig was er voor hem ook nog wel plek, in de verder heel volle schouwburg.
Op een ander meisje met haar vader na, waren we de enigen met kinderen. Gek eigenlijk, want zulke muzikale uitstapjes horen toch gewoon bij de opvoeding?
(Gelukkig zaten we op het balkon, want het programma duurde verrassend lang, van acht tot elf, zodat de kinderen rond half elf gerust en ongezien op hun stoel daarboven in slaap konden vallen.)

Lohues blijkt niet alleen zanger, multi-muzikant en componist te zijn, maar toonde zich met zijn anecdotes tussen de nummers door ook een geweldig entertainer, die het hele publiek goed wist te boeien. Met grappige verhalen, en serieuzer onderwerpen.
Het meegebrachte woordenboek Drents-Nederlands bleek niet nodig, alles was best goed te verstaan (al heb ik het aan mijn tijd in Overijssel te danken dat ik weet dat 'hier kom ik weg' 'hier kom ik vandaan' betekent en niet 'hier moet ik weg' zoals de meesten om me heen dachten). En enkele zeer on-hollandse woorden legde hij gewoon uit.
In de pauze keken we nog even of 't woordenboek wel klopte, en ja (buus = broekzak, snakken/snakker = opscheppen/opschepper). Zo'n woordenboek is trouwens ook altijd leuk om elkaar woorden te laten raden, wat we in de pauze dan ook grif deden.

Vond ik 'Hout moet' onovertrefbaar, met 'Gunder' heeft Daniël Lohues c.s. toch weer net zo'n prachtwerk neergezet. Met een van mijn nieuwe favorieten, wat ik continu in m'n hoofd heb. En saillant: terwijl ik het een troostrijk lied vind, zó mooi dat ze het, als de tijd daar is, wel op mijn begrafenis mogen draaien, vertelde Daniël Lohues in de aankondiging van dit lied over het sterfbed van een dierbare. 'Komp wel, 't komp wel goed, hoop stärft 't lest'. Mooi.

Toerist in eigen land

Toevallig waren we in de buurt, dus we reden maar even door. Naar de Keukenhof, die is weer open!

Naast de bekende bloembollen / bolbloemen door het gehele park heen, waren er in het paviljoen van het thema - Polen, dit jaar - twee van mijn favoriete plantaardigen.
'Bomen', geïnspireerd door het Poolse oerbos. En tot mijn verrassing - en met name tot vreugde van mijn reukorgaan - m'n favoriete bloemen: Fresia's!



Er was ook een wedstrijdje aan verbonden: als publiek kon je kiezen welke vijf fresiae je het mooiste vond.
Op de muur achter de kandidaten stonden allerlei toepasselijke woorden. Maar ook een woord dat ik voor alle zekerheid thuis nog even in het Franse en Engelse woordenboek nazocht. En ja, men bedoelde het blijkbaar toch echt: ook paddenstoelen horen in het rijtje 'talent', 'best', 'greatest' en 'winner' thuis.





Al met al heerlijk genoten van de bloemenpracht, van de tuinarchitectuur en kunstwerken (o.a. één kangeroestoel), van de frisse lentezon, van de Groningse molen met uitzicht op echte bollenvelden, van de collega-toeristen uit alle windstreken, van een koffie-verkeerd en een hapje.
En ook van oog- en oorstrelende Nederlandse volksdansoptredens, door Mie Katoen uit Tilburg en Pieremachochel uit Utrecht.

Sodade

Vandaag overleden op 70-jarige leeftijd, Cesária Évora, zangeres, koningin van de Kaapverdiaanse Morna.



Haar mooiste nummer vind ik, hoe toepasselijk, Sodade.
Vooral de rustige studioversie, maar die vind ik zo gauw niet online, wel verschillende live-uitvoeringen, zoals deze, en deze.

Met haar muziek leeft ze voort. Repousa em paz, Cesária.

DecemberMaan

Vorige week zaterdag, 10 december 2011 rond half vijf, was er een maansverduistering te zien! (En te fotograferen, ik ben de gelukkige die de camera mocht vasthouden.)
Een bijzondere gewaarwording, dan besef je dat wij mensen maar klein zijn, zo tussen zon en maan.

Enkele weken eerder was de maan trouwens ook in het nieuws, een grappig nieuwsfeit, vind ik: de maan op Sinterklaaspapier is fout!
Meestal, tenminste: 'In plaats van de avondmaan met de sikkel aan de rechterkant wordt vaak de ochtendmaan, met de sikkel links, getekend', en: ‘Dat is fout, want we hebben pakjesavond en niet pakjesochtend’. Aldus hoogleraar sterrenkunde Peter Barthel over zijn onderzoek hiernaar.



Deze zou dus fout zijn.



En hier staat de maansikkel de goede kant op, aldus het artikel.

En ik altijd maar denken dat een maan de volledige 24 uur dezelfde kant op staat! Dus in de bovenste illustratie zag ik gewoon een maan in het laatste kwartier (de bolling in de 'd' in dernier quartier, volgens de ezelsbrug die ik ooit heb geleerd). En in de onderste illustratie zag ik een maan in het eerste kwartier (de bolling van de 'p' in premier quartier).

De andere mogelijkheid is natuurlijk dat de sinterklaaspapier-illustratoren gewoon de maansverduistering op 't oog hadden!..

... want die hebben aardigheid 't hardste nodig

't Is alweer een jaar of 12 geleden dat ik de eerste cd van Skik kocht (waarvan 'Absoluut misschien' een van mijn all time favourites werd).
Ik was blij verrast. Niet alleen was Skik een mooi tegenwicht tegen de alleenheerschappij van het ABN (nee niet de bank!) in de Nederlandstalige muziek. Maar ook gewoon prachtige liedjes, die een native abn-spreker, met wat goed luisteren en inventiviteit, best kon en kan verstaon.

Sinds toen zit er veel tijd, en zanger/gitarist/componist Daniël Lohues heeft niet stilgestaan.
Toch ontdekte ik pas in de afgelopen maanden zijn nieuwe werken: de CD-serie 'Allennig' (waarop ik vast een andere keer nog terug kom) en zijn meest recente cd 'Hout moet'.
Met ook verschillende juweeltjes: de een mooi van muziek (ik ben wel kieskeurig, wat dat betreft), de ander mooi van muziek èn tekst.
En sommige met een tekst die met kop en schouder uitsteekt boven alle songteksten die ooit in de wereld zijn gekomen.

Onderstaande is zo'n voorbeeld, van hele mooie, ware, wijze woorden.



'Aardig doen tegen mensen die niet aardig doen
Want die hebben aardigheid ’t hardste nodig
Meer dan wij

Het werkt, 't komt bij je terug
Oogsten kun je pas doen als je eerst wat zaait
En vergeet ook niet: al die onaardige mensen,
Ze zijn zo geworden zonder dat ze 't wilden.

Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen
Want die benn aordigheid ‘t hardste neudig
Harder as wij...'

Mooi, toch?
En zag nu maar de hele wereld in dat 't zo werkt...

Zomerse dag

Het is oktober en het is zomer!

Deze foto maakte ik vorig jaar oktober. Toen leek het wel echt herfst:



(ik kon het trouwens niet laten 't nog even na te zoeken: is het nu 'paddestoel' of 'paddenstoel'? Volgens onze taal kan 't allebei.)

Mijn Opa de bankrover

Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.

Vaste prik

Bij de tradities van Kerst en Oud-en-Nieuw horen in onze familie ook nog twee tv-programma's.

Opa en Oma kijken iedere Oudejaarsavond trouw naar 'Dinner for One' (en te zien aan de reakties onder de film zijn zij niet de enigen die zich er tevoren al op verheugen - zelf heb ik 't na tig keren wel gezien).

En in de weken voor Kerst verheug ik sinds enkele jaren op de Noorse 'adventskalender' oftewel tv-serie 'Kerst met Linus', die dan door de KRO wordt uitgezonden. Vooral het aftitelingslied vind ik erg mooi (al klinkt het nu, zo plots op Youtube, wel heel anders dan na het zien van zo'n hartverwarmende aflevering). Volgend jaar weer!



(Het gezin wat in aflevering 15 bijna uit elkaar valt - maar gelukkig komt het dankzij de kinderen allemaal weer goed. Zie youtube voor deel 1 en deel 2 het hele jaar rond. Wel even Noors leren, of anders gewoon wachten tot volgend jaar december!)

Weer sneeuw

Het is weer koud! (Al weken, trouwens.)



Met een schattig ijspegeltje.
En een wattig witte bank.

Comptine d'un autre été - Après midi

En het was après-midi, cet été, woensdag, toen we voor de Laatste Groet gingen.
'Laatste groet' is gelukkig betrekkelijk: ergens ben je niet ècht weg! Je leeft in ons aller harten voort, jongen, en we zullen je herinneren. We zullen over je praten met alle dierbaren die jou gekend hebben in dit leven, we praten in gedachten ook met jou, en zullen herinneringen aan je op papier zetten voor jullie kinderen, voor later.

Neemt niet weg dat we je enorm missen en liever hadden gewild dat het noodlot een dagje vrij had gehad, die dag. Ook m'n kinderen missen je, ondanks dat jullie elkaar nog zo kort maar kenden. Dochterlief vraagt hoe je weer levend gemaakt kunt worden. En zoonlief, die inmiddels beseft dat daar geen toverspreuk voor bestaat, heeft spontaan alle muziek op YouTube opgezocht die tijdens de herdenkingsdienst gedraaid werd.



Wat woorden soms niet kunnen, kan muziek wel.
Het was mooie muziek, en dit was er één van. Uit de film 'Amélie' (die ik nog nooit gezien heb, maar de muziek kwam me wonderwel bekend voor).

Er blijken verschillende uitvoeringen te zijn van deze lieflijke compositie van Yann Tiersen. En gaandeweg de afgelopen avond, kwam er door al die versies van 'Comptine d'un autre été - Après midi' tussen de tranen ook weer een lach, een grinnik zelfs, op.

Helaas lukt het me niet de video's te 'embedden' op deze blog, maar degenen die ook van muziek houden, willen vast wel zelf de links aanklikken naar de verschillende 'Comptines', hieronder op een rijtje:



Twee van de vele pianoversies, waarbij je de kunst van het spelen meteen kunt afkijken & leren:
www.youtube.com/watch?v=9Ejy564cbVs
en www.youtube.com/watch?v=awIWUxPsFx0.

Een versie voor een gitaar: www.youtube.com/watch?v=-PIk8Y6es5Q. (Dat wordt hard oefenen! Voor de liefhebbers: de tabs vind je hier, en in pdf hier). Mooi contrast trouwens met de muziek die deze gitarist maakt in zijn bands (zie/hoor op de MySpace-links onder z'n filmpje).

De glimlach verscheen toen ik deze uitvoering ontdekte:
www.youtube.com/watch?v=1aSfb3Gh4Xs
Schattig piano spelen op een moderne telefoon!

Maar de grootste grijns kwam toch wel als een zon door de wolken heen toen duidelijk werd dat pianomuziek ook met een serieus gezicht vertolkt kan worden op...
www.youtube.com/watch?v=WpHdKr_cnVs


Handbellen!

En 't klinkt nog mooi ook.
Je had volgens mij tussen deze heren niet misstaan.

Bubbles mail art

Ik schreef er al eerder over, over het fenomeen Mail Art.
Eén 'call for mail art' inspireerde direkt, en met veel plezier maakte ik dan ook 'bubbles' voor het gelijknamige project van Ptrzia uit Duitsland.

Inmiddels is het project afgerond, en ik werd van de week blij verrast met een bijzondere envelop, met daarin mijn werken in 't klein, naast alle andere inzendingen, tijdens de eindexpositie. Zie mij glunderen van trots!
De expositie vond plaats in een verlaten zwembad dat, zo schreef Ptrzia, niet lang daarna zou worden gesloopt. Gelukkig nog net op tijd deze foto:


Ptrzia, vielen Dank!! Deine Post, der schöne Briefumschlag und Briefmarke und die entzückende Bilder der Ausstellung freuen mich sehr!!

Wat schrijft dat blijft

Als rechtgeaard tekenmateriaalliefhebber heb ik (kleur-)potloden, stiften en tekenpennen overal in huis liggen.

Laatst hervond ik het pennendoosje met een aantal prettig tekenende pennen, en een wel heel bijzonder potlood. Met een heel waar gedicht erop (klik op de foto's voor een vergroting, en zie!).

Meer dan tien jaar geleden gekocht van de kunstenaar zelf, de Nijmeegse Jac.Splinter, en inmiddels blijkt het een museumstuk te zijn, aldus de website. Waarop trouwens ook nog andere grappige voorwerpen te zien zijn.

Winterharde groenten

Het is alweer drie maanden geleden dat ik in de tuin was. Door grote drukte op werk en thuis, eind vorig jaar, en door harde regenval uitgerekend op die dagen dat ik juist wèl een gaatje vrij had, kwam het er niet van om de laatste groenten te oogsten. Laat staan om alles om te spitten.
En toen trad de winter in.

Vanmorgen had ik vrij en het lentezonnetje scheen, dus hóóg tijd om de moestuin weer eens te bezoeken.
Zo lang niet geweest. Spannend, dus, hoe de tuin er bij zou liggen.

Mijn angst dat alles door de regen en zon van de afgelopen dagen door onkruid overwoekerd zou zijn bleek onterecht. Het viel me alleszins mee! Het grootste gedeelte was gewoon aarde, en die paar graspolletjes lieten zich gemakkelijk uittrekken.

Van de groenten die ik eind herfst zo pardoes achterliet hadden verschillende deze strenge winter overleefd.
De snijbiet liep weer uit (net als de voorgaande jaren, hoezo eenjarig?!).
Stevige kleine spinazieblaadjes groeiden voorzichtig naar boven. De groene kool, die ik voor de winter bíjna oogstklaar achtergelaten had, was weliswaar voor 't grootste deel door slakken en andere smulpapen opgegeten, maar in de bladoksels zaten jonge uitlopers die toch wat eetbare blaadjes beloofden!
Zelfs de rabarber, die in de herfst al op sterven na dood had geleken, verraste me met frisrode nieuwe knoppen.

En - als beloning voor mijn tuinverwaarlozing? - ik had oogst.
Verse prei en koolrabis op dag 3 van de lente!

Anuwis

Al wekenlang weet Nickelodeon de verwachtingen hoog te spannen. Of eigenlijk is 't niet deze tv-zender, maar zijn het de bewoners van het Huis Anubis zelf die ervoor zorgen dat hier thuis vol verwachting naar 17 maart uitgekeken werd.



Zeventien maart, dè dag dat de nieuwe serie van het Huis Anubis van start gaat.
Beide kinderen hier zijn fan. Zoonlief verheugt zich erop de slimme Fabian weer te zien, dochterlief kijkt uit naar de mooie intelligente Nienke en beiden zijn benieuwd welke avonturen de huisbewoners nu weer zullen beleven. Ook de rest van de oude bekenden werd maandenlang gemist (gelukkig waren er tussendoor de theatershow en de nieuwste film om de tijd tussen de vorige serie en deze te overbruggen).
Ikzelf moet toegeven dat ik de serie het vorige seizoen ook grotendeels volgde. Hoewel je het als ouder helemaal doorhebt, van het soapgehalte, de cliffhanger iedere keer weer, en ook de geliktheid van de marketing eromheen, lukte het mij om toch in het verhaal mee te gaan. Spannend tot het einde, en natuurlijk een happy end.
En ja, ik schreef het al eerder, ik ben ook zeer gecharmeerd van de prachtig gezongen liedjes zoals deze.

Nu dus een nieuwe serie: na 'De Traan van Isis' zou vandaag 'De Vijf van het Magische Zwaard' van start gaan.
Al een paar weken klonk regelmatig de vraag in mijn oren: 'Over hoeveel nachtjes?', en vanmiddag werd ik - toen ik op de fiets blij zei 'vanavond weer het Huis Anubis, he?!' nog verbeterd. Uit dochter's monde van achterop de fiets klonk het stellig: 'Huis Anuwis', want zo spreken ze het toch echt uit volgens haar.

En nu was het zover. Eerst werd even de eerste film vertoond, en toen kwam het moment waarop maanden gewacht was. Snel bord leeg eten (nou ja, eh, 'borden leegeten' is een gevoelig ander onderwerp waar heel wat ouders hun blogs over kunnen vullen, ondergetekende inclusief), en toen zaten ze er klaar voor.

Maar och, wat een deceptie.
Naarmate de minuten vorderden werden beide kinderen stiller en stiller.

Na afloop van deze aflevering... Kind in tranen!
Niet dat de nieuwe acteurs het niet goed deden. Sterre, Marcel, Raphael-met-p-h, Pim, Anastacia, ze deden 't best o.k. En met wat geduld zouden we ons vast ook wel aan deze nieuwe mensen kunnen hechten.
Alleen had men de kijkbuiskinderen wel wat beter mogen informeren. Waar waren Appie, Amber, Fabian, Nienke, Noa, Jeroen? Dat Joyce en Patricia met hun Amerika-reis misschien al de serie uitgeschreven waren zou me niet verbazen. Maar Mick dan, en Robbie, en kwamen ook de recent geïntroduceerde Danny en Sophie niet in deze nieuwe serie voor? Zelfs de trouwe concierge Victor bleek vervangen te zijn door ene Arlene.

Ook al was de oude cast niet in de voorfilmpjes te zien, dat ze helemáál niet meer meespelen kwam als een klap.
In eerste instantie probeerde ik beide kinderen gerust te stellen met 'die komen vast een volgende keer', maar dat dat een illusie is lees ik nu pas.

'Zal ik maar een dvd met de oude Anubis-mensen opzetten?' vroeg ik om het leed wat te verzachten. Maar zoonlief wilde zijn eigen rouwproces doormaken, 'ik wil nu even niets van Anubis'.

En inmiddels kijken ze dan maar naar de Roze Panter. Ook leuk.
Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd.