Post detective

Ooit woonde ik een klein half jaar in een Midden-Amerikaans land. In een dorp bij een gezin thuis, de dochter des huizes was toevallig net zo oud als ik. Heel aardige mensen, gezellig. En daar zijn was leerzaam. De grootste les die ik leerde is dat wij, mensen vanuit de hele wereld, meer overeenkomsten hebben dan verschillen. Ook al willen politici, wereldleiders ons graag anders doen geloven, de grote en kleine dingen van het leven, het klokje zoals het thuis tikte, ook hier trof ik deze allemaal aan.
Alleen, de omstandigheden verschillen. In 'ons' dorp was dan wel een waterleiding, maar in naburige dorpen ontbrak die, en moesten mensen een paar keer week wachten op de ossenkar om uit de tank op die kar het water voor de komende dagen te tappen. Eenmaal terug in Nederland verwonderde ik me over het feit dat we ons hier met dit kostbare drinkwater douchen. Dat we drinkwater zelfs gewoon door de wc spoelen!.. Wrang, dit soort ongelijkheid. Terwijl we allemaal, ondanks alles, gewoon 'mens' zijn, van waar ook ter wereld.



Aan het gezin en hun huis moest ik meteen denken toen ik bovenstaand bericht tegenkwam in One World. Ik was in Midden-Amerika ruim vóór het internettijdperk. De post werkte wonderwel goed. Na ongeveer een week, of twee, kwam de post uit Nederland altijd aan op ons adres 'de la plaza mayor tres cuadros al sur dos cuadros al oeste'. En als ik mijn luchtpost vervolgens naar het kleine lokale postkantoor bracht, compleet met mooie postzegel erop, dan kwam die ook binnen twee weken in Nederland aan.

En ook al was 'post' niet echt gangbaar - veel mensen konden hun geld beter besteden dan aan postzegels - de postbode hoefde niet lang te speuren. Hij of zij kwam er altijd wel uit, zonder straatnaam. Want het adres was duidelijk: "Vanaf het grote plein drie (huizen)blokken naar het zuiden, twee blokken naar het westen".

Hoe anders voor de postbodes uit een heel ander deel van de wereld. Zie dit bericht. Ook hier ontbreken straatnamen. Echter, de collega van de postbode op de foto kon pas na uren zoeken en twaalf keer navragen, de brief bezorgen in een klein straatje in zijn stad.

Ernstig kijkende mannen

Het thema van het 'Mail a Smile' project van deze maand is 'The 80ies'.
In die tijd luisterde ik graag naar alternatieve muziek. In de eerste helft van dat decennium was dat vooral new wave (Comsat Angels, de oude U2), en in de tweede helft jaren '80 vooral Amerikaans melodieus gitaarlawaai (Sonic Youth en zo, al vond ik Husker Du's Pink turns to blue echt geen lawaai). Met als rode draad toch ook melancholieke muziek (van de Cocteau Twins hun Wax and wane tot REM's The one I love, en zo).

Maar van sommige liedjes wist ik niet meer of ze nu uit de eighties waren of niet. En als je dan je elpees te ver weg heb opgeborgen en snel antwoord wilt, dan brengt internet uitkomst.
Op wikipedia de datums snel gevonden, en op youtube de muziek nog eens herbeleefd. Met, in tegenstelling tot 80-er jaren, nu ineens ook beeld erbij! En nee, Rush' mooiste blijkt inderdaad van ervóór, en Metallica's mooiste (Nothing else matters) van daarna.

In mijn twee-sporen-zoektocht (= twee keer youtube geopend) werd ik opeens zó verrast door de treffende overeenkomst in de blikken van deze twee blonde mannen, dat ik het niet kon laten ze ook samen in een print-screen te vereeuwigen.