Snoepautomaat

Een echte Wurlitzer, nog wel! Hadden ze die maar in de schoolkantines staan...



Gevonden bij onze nieuwe tandarts.

Sluikreclame

Hoe een sluiproute leidt tot sluikreclame.

(Zou men er zelf achter zitten?)

Opmerkelijk

De bekende snoepfabrikant heeft het weer mooi bedacht.
Nooit geweten dat snoep in uitdeelzakjes verantwoord snoepen bevordert.

Van de 25 gram in één uitdeelzakje is slechts 11,8 gram suiker. Dat is bijna drie suikerklontjes, drie suikerzakjes, pure suiker, per kind, per uitdeelmoment.

Oranje soep

Hoewel ik niet zo heel veel met het koninklijk huis heb - het zit me nog steeds dwars hoe Maurits van Oranje omging met andersdenkenden zoals Johan van Oldebarneveldt en Hugo de Groot - is de hedendaagse Oranjegekte ook wel weer een leuke, gezellige Nederlandse folklore.

Ook de commercie doet er volop aan mee. Tot mijn verbazing had mijn favoriete boekwinkel, wiens medewerkers doorgaans nuchter zijn, oranje inpakpapier. Mèt kroon.

Maar ook ik kon het niet laten wat oranje dingen mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg denk ik bij het zien van oranje dingen ook vaak aan postvriendin Eva (hoe zou dat nu komen? :-).



De supermarkt had ineens een intrigerend soeppakket in de schappen.
Niet zozeer de oranje kleur, maar het feit dat er tussen de wortels, rozemarijn en paprika een sinaasappel zat, maakte mij nieuwsgierig. Wortelsoep met sinaasappel had ik nog nooit gezien, laat staan geproefd.
Zodoende braaf twee euro negenennegentig neergeteld, en thuis snel die soep gemaakt.







Alleen de laatste fase, 'pureer de soep met een staafmixer' sloeg ik over, want ik hou wel van stukjes in de soep. En hij smaakt goed!
Toch blijf ik nieuwsgierig, ook anno 2013 bestaat censuur. Wat zou er onder die, zo keurig aangebrachte, zwarte viltstiftstrepen staan?

pH-neutraal

Scheikunde is een interessant vak. Je kunt er al op de kinderleeftijd over leren, bijvoorbeeld over zuren en basen.

Ook ouders hebben profijt van deze kennis en kunde.
Zo kwam er dankzij zoonlief een doos met zuren-en-basen-experimenten in huis. Nadat hij alle flesjes en potjes uit deze doos uitgeprobeerd had, gingen we op zoek naar meer testmateriaal.
En wat bleek, de zeep- en shampoofabrikanten vrágen er gewoon om om bestudeerd te worden.



Tja, en ik altijd maar denken dat 'pH-neutraal' een zuur/basegraad van 7 betekent...

C'est le beton

Mooi gevonden!

Laatste postkantoor gaat sluiten

Een treurigstemmend bericht, op de website van de Pers.



We wisten natuurlijk dat 't zou gebeuren. De postkantoren in mijn huidige en voormalige woonsteden zijn al lang dicht. En de nieuwe postzegelverkooppunten worden ook bemenst door aardige mensen die me inmiddels kennen en vice versa.
Maar toch...

Nu al nostalgie.

[ 5 maart 2015 update: De Pers is inmiddels ook gesloten, helaas. Maar je vindt een bericht met mooie oude foto op de BNR site. En hier een berichtje over hoe het verder ging en (misschien) zal gaan met het gebouw zelf. Op deze site stond ook een bericht over het laatste Nederlandse postkantoor maar dat blijkt inmiddels vervangen te zijn door postgeschiedenis en verdwijnende brievenbussen... ]

Komkommertijd

De Superdierenplaatjesactie is inmiddels afgelopen, maar de plaatjes circuleren nog altijd her en der rond. Ook op het werk, waar ik zo af en toe een stapeltje in ontvangst mocht nemen (vanmorgen nog), en in de afgelopen weken geleerd heb wie van de collega's bij de grootkruidenier inkoopt, en wanneer, en wie voor hun kind(eren) spaart of juist - verrassend - voor een eigen verzameling. Hoe dan ook leidt dit superdierenplaatjessparen tot mooie samenwerkingsverbanden en nieuwe collegiale contacten.

Hier thuis heeft dochterlief haar album inmiddels vol. Zoonlief wacht alleen nog op de rosse grutto (die ik wel van een collega kreeg, maar waar heb ik 'm geláten?). En zelf heb ik zo'n superdieren-verzamelkistje waarin ik míjn stapeltje bewaar. Want leuk zijn ze wel, die kaartjes. En leerzaam. Vraag een schoolkind maar eens hoe oud de Noordkromp wordt, en je krijgt 't juiste antwoord nog ook, in plaats van een niet-begrijpende blik van 'wat is dát nu weer?'!

Soms gaat de plaatjeskennis wel eens te ver.
Zo stond er onlangs voor 't eerst eens braadworst op het menu.
Dochterlief hoogst verbaasd: 'Sinds wanneer eten we zeekomkommer??'

Is nep?

Dochterlief zit in groep 3 (in 'onze tijd' heette dat nog gewoon 1e klas). En dat zij leert lezen is een openbaring voor haar, en geweldig om te zien voor ons.

Als eerste leert zij natuurlijk gewoon de gedrukte kleine letters.
Hoofdletters en handgeschreven letters zijn voorlopig dan ook nog onontgonnen gebied. Wat soms grappige situaties kan opleveren.

Ze bestudeerde de zijkant van de Ratatouille-dvd-doos nog eens goed, na te hebben genoten van deze prachtige film. En vroeg zich hardop verwonderd af:
'Waarom staat daar eigenlijk "is nep"?'

Kaas voor Kerels

De reclame bestaat al langer, maar ik ontdekte 'm nu pas. Levensgroot op een reclamebord: 'Kaas voor Kerels'!

't Roept natuurlijk meteen vragen op, naast een wel héél brede grijns.
De eerste vraag kon ik zelf al snel beantwoorden: "Wie koopt er nu zoiets???"
Nou, ik, natuurlijk.
Want als vrouw-van wil je natuurlijk wel weten hoe zo'n kaasje dan smaakt.
En tja, dat bleek niet heel spectaculair, gewoon oude kaas in smeer-formaat, met een vleugje schimmelkaas-essence erdoorheen.

De woorden op het pakje, 'meer dan 16 maanden kunnen rijpen' associeert de moederende mens (m/v) dan weer met "hee, dreumes-leeftijd!", of was 't nu 'peuter'?

Maar ik zal 't heus nog wel eens in huis halen, 't is best lekker, op brood (met een plakje watermeloen erop).
En ongetwijfeld zal ik niet de enige zijn die het koopt. Natuurlijk de doelgroep, Kerels, en hun eega's. En talloze andere nieuwsgierigen. (Kópen Kerels eigenlijk wel zelf Kaas??)
Hoe dan ook, een slimme zet van 't reclamebureau!



P.S. Manlief heeft 'm nog altijd niet geproefd, de kaas-voor-kerels-kaas was al op voordat hij er erg in had...

Haagsche Kakker

Nimweegs Marikenbrood, Hoornse Broeder, Zeeuwse Bolus, Bossche Bol, Drentse Turfjes, Twentse Krentenwegge...
Net zoals dè Nederlander niet bestaat, bestaat er ook niet hèt Nederlandse eten: er zijn wel duizenden, al dan niet lokale, soorten. Als 't er niet méér zijn.

Onlangs moest ik in Den Haag zijn, en ik bevond me ineens in de Reinkenstraat. Waar ik spontaan linksaf wandelde, naar binnen bij de bakkerij van Hans en Frans.

Nu ik daar toch was, bedacht ik om die avond het thuisfront eens te verblijden met een typisch Haags streekgerecht. Een idee, aangewakkerd door de torenhoge stapel van deze geel-met-groene dozen op de smalle toonbank.
Ik was benieuwd wat er nu eigenlijk in die veelbelovende dozen zat. Het winkelmeisje wist 't desgevraagd niet precies, behalve dan 'iets met krenten en brood'. Ook haar geraadpleegde collega moest het antwoord schuldig blijven. Dus ik nam de gok en ruilde mijn 11 euro in voor een Haagsche Kakker voor thuis.

Onderweg de geschiedenis - op de doos - van deze Kakker gelezen (klik op de foto voor een leesbare vergroting).
En eenmaal thuis ging het mes er in. Hij bleek best lekker, deze Haagsche Kakkâh volgens gehèm recep van Hansefrans. Pas na een paar reepjes krentenbrood ontdekten we de binnenkant: de overige ingrediënten (amandelen, honing en kaneel) zaten als een soort spijs-vulling midden in het royaal-bekrente brood.
Je kon hem drie weken bewaren. Hij was binnen één week op.

Anuwis

Al wekenlang weet Nickelodeon de verwachtingen hoog te spannen. Of eigenlijk is 't niet deze tv-zender, maar zijn het de bewoners van het Huis Anubis zelf die ervoor zorgen dat hier thuis vol verwachting naar 17 maart uitgekeken werd.



Zeventien maart, dè dag dat de nieuwe serie van het Huis Anubis van start gaat.
Beide kinderen hier zijn fan. Zoonlief verheugt zich erop de slimme Fabian weer te zien, dochterlief kijkt uit naar de mooie intelligente Nienke en beiden zijn benieuwd welke avonturen de huisbewoners nu weer zullen beleven. Ook de rest van de oude bekenden werd maandenlang gemist (gelukkig waren er tussendoor de theatershow en de nieuwste film om de tijd tussen de vorige serie en deze te overbruggen).
Ikzelf moet toegeven dat ik de serie het vorige seizoen ook grotendeels volgde. Hoewel je het als ouder helemaal doorhebt, van het soapgehalte, de cliffhanger iedere keer weer, en ook de geliktheid van de marketing eromheen, lukte het mij om toch in het verhaal mee te gaan. Spannend tot het einde, en natuurlijk een happy end.
En ja, ik schreef het al eerder, ik ben ook zeer gecharmeerd van de prachtig gezongen liedjes zoals deze.

Nu dus een nieuwe serie: na 'De Traan van Isis' zou vandaag 'De Vijf van het Magische Zwaard' van start gaan.
Al een paar weken klonk regelmatig de vraag in mijn oren: 'Over hoeveel nachtjes?', en vanmiddag werd ik - toen ik op de fiets blij zei 'vanavond weer het Huis Anubis, he?!' nog verbeterd. Uit dochter's monde van achterop de fiets klonk het stellig: 'Huis Anuwis', want zo spreken ze het toch echt uit volgens haar.

En nu was het zover. Eerst werd even de eerste film vertoond, en toen kwam het moment waarop maanden gewacht was. Snel bord leeg eten (nou ja, eh, 'borden leegeten' is een gevoelig ander onderwerp waar heel wat ouders hun blogs over kunnen vullen, ondergetekende inclusief), en toen zaten ze er klaar voor.

Maar och, wat een deceptie.
Naarmate de minuten vorderden werden beide kinderen stiller en stiller.

Na afloop van deze aflevering... Kind in tranen!
Niet dat de nieuwe acteurs het niet goed deden. Sterre, Marcel, Raphael-met-p-h, Pim, Anastacia, ze deden 't best o.k. En met wat geduld zouden we ons vast ook wel aan deze nieuwe mensen kunnen hechten.
Alleen had men de kijkbuiskinderen wel wat beter mogen informeren. Waar waren Appie, Amber, Fabian, Nienke, Noa, Jeroen? Dat Joyce en Patricia met hun Amerika-reis misschien al de serie uitgeschreven waren zou me niet verbazen. Maar Mick dan, en Robbie, en kwamen ook de recent geïntroduceerde Danny en Sophie niet in deze nieuwe serie voor? Zelfs de trouwe concierge Victor bleek vervangen te zijn door ene Arlene.

Ook al was de oude cast niet in de voorfilmpjes te zien, dat ze helemáál niet meer meespelen kwam als een klap.
In eerste instantie probeerde ik beide kinderen gerust te stellen met 'die komen vast een volgende keer', maar dat dat een illusie is lees ik nu pas.

'Zal ik maar een dvd met de oude Anubis-mensen opzetten?' vroeg ik om het leed wat te verzachten. Maar zoonlief wilde zijn eigen rouwproces doormaken, 'ik wil nu even niets van Anubis'.

En inmiddels kijken ze dan maar naar de Roze Panter. Ook leuk.
Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd.

Juweel

Naast papier (lees: tekenen, schrijven, ansichtkaarten) maakt muziek mij blij en enthousiast. 'Music is the shorthand of emotion', citeerde postcrosser Julie. Klopt helemaal, en met muziek kom je in de flow.
Maar door alle alledaagse drukte, van gezin en werk en chaotisch huishouden, komt het er niet vaak meer van de tijd te nemen voor muziek.

En ineens duikt er dan weer zo'n juweeltje op, een die mij tot het diepste toe beroert. Onlangs was ik met de kids naar de plaatselijke schouwburg voor de nieuwste Anubis theatershow. Na afloop kochten we de dvd van de voorstelling van vorig jaar, 'De graal van de eeuwige vriendschap'.
En daar stond hij op!!! Deze:

http://www.youtube.com/watch?v=rZvZFyVYd7I

Het grappige is dat ondergetekende wars is van commercie, geliktheid en al dat soort dingen meer. Als er íets is wat overduidelijk commercieel uitgemolken wordt met een geweldige Marketing Machine zijn dat wel de Studio 100 producten, waaronder het Huis Anubis.
Maar mooi dat ik er toch intrap. Met open ogen, en graag nog, ook!..
De Anubis liedjes zitten gewoon ontzettend mooi in elkaar. De hele Anubis cast mag er ook wezen: de acteurs zijn stuk voor stuk sympathiek, spelen hun rollen goed en zingen mooi. En de muziek heeft geweldige arrangementen.

De door Nienke (Loek Beernink) gezongen Anubis liedjes hebben mijn hart gestolen. Daar heb ik die euro's graag voor over, deze muziek ráákt.