Wachten op de lente

Vorige week dinsdag kondigde de lente zich aan, met temperaturen ruim boven de tien graden. Een week later staat het verkeer in 't zuiden vast vanwege sneeuw.



We zijn niet de enigen die zich afvragen wanneer het lente wordt!..

Vakantiekaart!

Volgens dit bericht zijn vakantiekaarten niet 'uit'. Al denk ik daar anders over: de laatste pakweg tien jaar heb ik een forse afname bemerkt. Verreweg de meeste contacten met oude bekenden gaan tegenwoordig digitaal.

Natuurlijk geeft Postcrossing veel blije brievenbusdagen, en prijs ik mij gelukkig met postcompagnon Eva. Maar verder klimmen, tijdens hun vakanties, alleen een enkel trouw familielid en hooguit twee vriendinnen nog in de pen.

En van vriendin C. ontving ik gister deze prachtige fotokaart. Zij blij dat ze deze vogels in hun natuurlijke habitat gezien heeft. En ik blij dat ze deze ervaring zo tastbaar met mij deelt!



Ook de Post heeft er sporen op nagelaten. Vergis ik me of is die pinguin rechtsonder daar nu naar aan 't kijken?!
Op de achterkant een interessante poststempel. Zijn hier in Nederland de post en bank gesplitst, ginds staan/gaan ze blijkbaar nog altijd samen.

Lente!

Vrolijk Pasen!

Met dank aan Anna uit België,



en onemilliongiraffes.com (dankzij welke de gebruikelijke paasdieren op onze adoptiekip-eitjes plaats maakten voor enkele verdwaalde giraffen).

Winterharde groenten

Het is alweer drie maanden geleden dat ik in de tuin was. Door grote drukte op werk en thuis, eind vorig jaar, en door harde regenval uitgerekend op die dagen dat ik juist wèl een gaatje vrij had, kwam het er niet van om de laatste groenten te oogsten. Laat staan om alles om te spitten.
En toen trad de winter in.

Vanmorgen had ik vrij en het lentezonnetje scheen, dus hóóg tijd om de moestuin weer eens te bezoeken.
Zo lang niet geweest. Spannend, dus, hoe de tuin er bij zou liggen.

Mijn angst dat alles door de regen en zon van de afgelopen dagen door onkruid overwoekerd zou zijn bleek onterecht. Het viel me alleszins mee! Het grootste gedeelte was gewoon aarde, en die paar graspolletjes lieten zich gemakkelijk uittrekken.

Van de groenten die ik eind herfst zo pardoes achterliet hadden verschillende deze strenge winter overleefd.
De snijbiet liep weer uit (net als de voorgaande jaren, hoezo eenjarig?!).
Stevige kleine spinazieblaadjes groeiden voorzichtig naar boven. De groene kool, die ik voor de winter bíjna oogstklaar achtergelaten had, was weliswaar voor 't grootste deel door slakken en andere smulpapen opgegeten, maar in de bladoksels zaten jonge uitlopers die toch wat eetbare blaadjes beloofden!
Zelfs de rabarber, die in de herfst al op sterven na dood had geleken, verraste me met frisrode nieuwe knoppen.

En - als beloning voor mijn tuinverwaarlozing? - ik had oogst.
Verse prei en koolrabis op dag 3 van de lente!

Lente!

Meestal zie je eerst de sneeuwklokjes door de sneeuw heen breken en pas weken later verschijnen de krokusjes.
Deze winter - nog vier dagen winter - kwamen ze tegelijk op.