Snail Mail my Email (1)

Ik kende het boek toevallig al. Iemand op instagram maakte mij enthousiast om mee te doen. Vrijwillig brieven schrijven en versturen voor 'Snail Mail My Email'. Het project is deze week weer van start gegaan. 'Weer,' want men blijkt het al voor het vijfde jaar te organiseren!

Na aanmelding en wachten tot de start op 9 november (wat in Nederlandse tijd 10 november 's morgens in alle vroegte bleek te zijn) ontving ik mijn eerste email.
Vol goede moed begon ik te lezen.
Oei.
Ik had op allerlei leuke te-snail-mailen-emails gerekend, maar niet op een die mijn geweten zou doen opspelen.
In hoeverre kun je je laten gebruiken door ouders van een vier-, bijna vijf-jarig kind, om namens de kerstman een teer kinderzieltje dreigend manipulatief te bespelen?

Ik vroeg mijn eigen kinderen om raad. We wisselden herinneringen aan Sinterklaas uit.
'Schrijf gewoon dat het jongetje ná de kerst weer ondeugend mag zijn', zeiden zoon van veertien en dochter van elf. En nog wat tips gaven ze.

Maar hoe die te verwerken in de brief. Ik denk niet dat ik het kon maken van de tekst af te wijken.



Gelukkig brengt de artistieke vrijheid uitkomst. Carter-van-vier (bijna vijf) moet dan van de Kerstman wel naar zijn ouders luisteren. Maar zijn ouders ook naar hem!



En hoe te verklaren dat de brief uit Nederland, met Nederlandse postzegels is verstuurd?
Gewoon, dat gebeurt, als de Amerikaanse Santa met de Nederlandse Sint (die zaterdag weer in 't land is) zijn jaarlijkse vergadering houdt.



P.S. ik ontving zonet een nieuwe 'Snail Mail My Email Letter Request', en dat is wel een hele leuke! Wordt vervolgd...

Met boeken treinen

Ieder jaar kijken boeken- en treinliefhebbers (ik!) weer uit naar maart. Naar die zondag, midden in de Boekenweek, wanneer je met het boekenweekgeschenk als treinkaart in je favoriete vervoersmiddel het land kan doorkruisen.



Even was het spannend, met die huidige poortjes: zou je alle treinstations wel in of uit kunnen komen?
Maar de achterkant van het boekenweekgeschenk bleek van een QR-achtige code voorzien te zijn. Daarmee gingen de poortjes feilloos open.



De heenreis zou vier uur duren. Dat wisten we toen nog niet. En dat maakte ook niet uit, we hadden genoeg bij ons om ons onderweg te vermaken.

In een van de Intercity's werden we verrast toen een vriendelijk en vrolijk uitziende vrouw ons, passagiers, vroeg of we het goed vonden als zij ons iets zou voorlezen.
Daar zeiden we geen 'nee' tegen. Ik realiseerde me dat het eeuwen geleden is dat iemand míj eens voorlas...



Voorgelezen worden is fijn.
De vertelster was Yara March. Ze las een spannend stuk voor uit haar nieuwste boek 'Tango met een knal'.
Nèt toen het spannendste stukje kwam, deed ze glimlachend het boek dicht, bedankte ons, en wij haar, en ging om elders in de trein verder voor te lezen.
Leuk, zo'n korte, verrassende ontmoeting.



Tegen vier uur kwamen we in Groningen aan. Vanaf het station, daar rechts achter, vond ik nog het gebouw van PostNL, dus ik kon het niet laten om wat foto's te maken. Ook van treinen, trouwens, en van het springlevende Peerd met ome Loeks aan de voorkant van het markante stationsgebouw.

Even later, drie kwartier vóór sluitingstijd, bereikten we onze eigenlijke bestemming: het Nederlands Stripmuseum.



De moeite waard, een leuk museum. Leuk ook om onze stripheldvrienden eens te ontmoeten.

Ik kocht een boekje over Stripfies - selfies in de strip.
En na een heerlijke vegetarische lasagna gegeten te hebben in een Italiaans restaurant in de buurt, gingen we weer huiswaarts. Moe maar voldaan.

'n Mooi stel

Misschien een voorbode voor nóg weer een postbezorgwijziging.

In ieder geval een mooi stel, deze 'Helaas' en de Koninklijke Post die elkaar in de keuken ontmoetten.

Hij plakt niet!

Tot mijn blijde verrassing zag ik bij een van mijn postzegeldealers dat ze de zilveren Troonwisseling postzegel voor aangetekende post weer (of nog) hadden!
Ik had al langere tijd een slachtoffer ontvanger voor deze zegel in gedachten, dus ik pakte gauw mijn pakketje in en spoedde me naar het betreffende postagentschap.

Eenmaal daar bleek het nog een hele toer om de verpakking te openen (zie sporen van de pogingen van de winkelier en mij in de rechter bovenhoek van de verpakking). Maar uiteindelijk lukte het de winkelier, met een rigoureuze knip met de schaar.
Toen deed zich het volgende probleem voor. De postzegel zou zelfklevend zijn. Dus het stickervelletje aan de achterkant verwijderd - en ik vermoedde al het ergste toen de postzegel niet zo goed aan mijn vinger bleef plakken als dat ik van de dierenpostzegels gewend ben.

En ja, of, om met Dorkus te spreken: "O, grok"!
Eenmaal op het pakket beland werd het duidelijk.
Hij plakt niet!



Gelukkig brengt plakband uitkomst.

Post detective

Ooit woonde ik een klein half jaar in een Midden-Amerikaans land. In een dorp bij een gezin thuis, de dochter des huizes was toevallig net zo oud als ik. Heel aardige mensen, gezellig. En daar zijn was leerzaam. De grootste les die ik leerde is dat wij, mensen vanuit de hele wereld, meer overeenkomsten hebben dan verschillen. Ook al willen politici, wereldleiders ons graag anders doen geloven, de grote en kleine dingen van het leven, het klokje zoals het thuis tikte, ook hier trof ik deze allemaal aan.
Alleen, de omstandigheden verschillen. In 'ons' dorp was dan wel een waterleiding, maar in naburige dorpen ontbrak die, en moesten mensen een paar keer week wachten op de ossenkar om uit de tank op die kar het water voor de komende dagen te tappen. Eenmaal terug in Nederland verwonderde ik me over het feit dat we ons hier met dit kostbare drinkwater douchen. Dat we drinkwater zelfs gewoon door de wc spoelen!.. Wrang, dit soort ongelijkheid. Terwijl we allemaal, ondanks alles, gewoon 'mens' zijn, van waar ook ter wereld.



Aan het gezin en hun huis moest ik meteen denken toen ik bovenstaand bericht tegenkwam in One World. Ik was in Midden-Amerika ruim vóór het internettijdperk. De post werkte wonderwel goed. Na ongeveer een week, of twee, kwam de post uit Nederland altijd aan op ons adres 'de la plaza mayor tres cuadros al sur dos cuadros al oeste'. En als ik mijn luchtpost vervolgens naar het kleine lokale postkantoor bracht, compleet met mooie postzegel erop, dan kwam die ook binnen twee weken in Nederland aan.

En ook al was 'post' niet echt gangbaar - veel mensen konden hun geld beter besteden dan aan postzegels - de postbode hoefde niet lang te speuren. Hij of zij kwam er altijd wel uit, zonder straatnaam. Want het adres was duidelijk: "Vanaf het grote plein drie (huizen)blokken naar het zuiden, twee blokken naar het westen".

Hoe anders voor de postbodes uit een heel ander deel van de wereld. Zie dit bericht. Ook hier ontbreken straatnamen. Echter, de collega van de postbode op de foto kon pas na uren zoeken en twaalf keer navragen, de brief bezorgen in een klein straatje in zijn stad.

Postzegelplakstress

En ja, nu is het zover:



Ik had nog heel wat guldenpostzegels liggen. Vroeger op het postkantoor gekocht en bewaard, maar ook nieuw bij mijn postzegeldealer besteld.

Hartstikke nuttig waren ze, deze guldenpostzegels. Voor postcrossing, voor mail art, voor privépost. Altijd leuk om te proberen zo goed mogelijk, bij de ontvanger passende, postzegels te vinden. En met die veelheid van plaatjes, plus het feit dat je er meer dan één moest plakken om de juiste frankeerwaarde bij elkaar te krijgen, lukte dat vaak best aardig.

Deze verstuurde ik in mei van dit jaar:



En deze in juli:



En toen werd het oktober, met 1 november dreigend dichtbij in zicht.
Daarom nog eens extra postcrossing adressen opgevraagd, achterstallige mail art beantwoord, eindelijk eens het ansichtkaartenboekje naar Rebecca en de egelposter naar Laurel in Amerika gestuurd. Verder mijn 'vaste' postvrienden overspoeld met kaarten.

Dus ik plakte de afgelopen twee weken deze postzegels:



En deze:



M'n huisgenoten hadden geen kind aan mij. Zoonlief kon ongebreideld chatten en instagrammen met z'n vrienden, dochter bleef ongestoord uren achter de computer Moviestarplaneten en Minecraften, en manlief zocht zijn heil maar elders. En dat allemaal terwijl ik kaarten uitzocht en volschreef, en deze postzegels plakte:



Met inmiddels rode koontjes, hoge bloeddruk en al dat soort dingen meer, want de tijd begon flink te dringen, bevestigde ik ook deze aan de enveloppen en kaarten voor hun wereldreis. Zulke leuke plaatjes.
Fijn, ook, de wetenschap dat er aan de andere kant van de wereld zelfs een liefhebber blij gemaakt zou worden met 4 Nederlandse CEPT zegels:



En deze (drie keer raden naar wie deze op de bus ging):



En nog meer kaarten, brieven, met deze:



En dan heb ik ze nog niet eens allemaal ingescand. Hopelijk bereiken de Europa-koe en de Schotse Hooglander hun eindbestemming goed, en ook al de andere postzegels.

(Morgen ga ik natuurlijk nog één kaart sturen met guldenpostzegels, eens kijken of het postbedrijf coulant is.)

Brievenweger

De herfstvakantie is bijna voorbij. Na zeven dagen lantefanteren beseften dochterlief en ik ineens dat haar huiswerk 'rekenen' nog af moest. Dat we nog maar twee dagen hadden voor een compleet blok, bestaande uit tien hoofdstukken...
'In de weekends vrij en door-de-week iedere dag twee hoofdstukken', had haar juf ons nog als studierecept meegegeven, 'en 't zou fijn zijn als je haar daarbij helpt'.
Maar uitstellen, en vervolgens doorbuffelen om deadlines nog net te halen, zit ons beiden kennelijk in het bloed. Zodoende hielden dochter en ik, zittend naast haar als rekenhulp, op deze laatste vrije, zonnige, herfstvakantie-zaterdag maar een reken-marathon. En negen van de tien hoofdstukken zijn af!

Normaalgesproken krijgt zij nooit huiswerk, en alle leermiddelen zijn op school. Mooi voordeel van dit huiswerk was dat ik nu eindelijk haar rekenboek eens uitgebreid van binnen kon bekijken.

En zie, dat geeft de burger moed, dat geeft hoop:



Ondanks alle snelle digitale media - sms, msn, skype, instagram, enz - leert de jeugd van tegenwoordig toch nog hoe een (luchtpost)envelop er uit ziet, èn dat je brieven ook kunt wegen. Met een speciale weegschaal nog wel.

Met veel dank aan Linda Lee, die deze fraaie illustraties heeft gemaakt.

Snel nog even opmaken...

... die gulden-postzegels. Ik heb nog een hele voorraad, van 'vroeger', en via postzegelsmetkorting.nl. Begin dit jaar kondigde PostNL aan dat ze nog maar tot 1 november a.s. geldig zijn...

Nog één maand te gaan, dus. Dat wordt volop brieven en kaarten schrijven. Maar hoe krijg ik ze op, als de post vervolgens weer vier ongestempelde-dus-nog-te-gebruiken postzegels brengt?

Brieven aan bijna niemand anders

Ze zijn altijd mooi, de korte, soms absurdistische, en vaak tot nadenken stemmende dierverhalen van Toon Tellegen. Maar deze uitgave trof me helemaal, in positieve zin, want ze gaan over post!



In 'Brieven aan bijna niemand anders' schrijven de verschillende dieren brieven. De mier, de olifant, de eekhoorn, de mol, en nog veel meer bewoners van het dierenbos.
Met de wind als onzichtbare postbode.

Zelfs de karper schrijft een brief. Naar wie, en hoe? Lees en kijk zelf.

Voor mij als post-freak en liefhebber van plaatjes is deze nieuwe heruitgave in ieder geval een lust voor het oog. Èn voor de handen, want het papier in dit boek voelt bijzonder prettig aan.



De prachtige, verfijnde illustraties zijn van Jessica Ahlberg uit Engeland, en ja, er is ook een Engelstalige versie van dit boek.

Postslak

Ik moet er nog steeds naar toe, de tentoonstelling over papierkunst in het Coda Museum in Apeldoorn. En of 't me lukt er tijd voor vrij te maken is nog maar de vraag, nu het schooljaar weer begonnen is, met alle sportles, wedstrijden en andere weekendse verplichtingen van dien.



Gelukkig was de handvaardigheidjuf wèl in het Coda geweest.
'Ik ben iets aan het maken wat jij héél leuk vindt', zei dochterlief op geheimzinnige toon aan het eind van haar eerste schoolweek in groep zes.

En de week daarop kwam dochter ermee thuis: de Postslak!
Met in zijn/haar post-tas ieniemienie zelfgevouwen envelopjes.

Postzegels hamsteren

En het bleek inderdaad zo te zijn. Dus op 31 juli nog snel even postzegels in huis gehaald voor het oude tarief...

Zo'n Decemberzegel (hoera, ze waren er nog!) vormt dan tezamen met een Nederland-1-zegel precies het Wereld-1-zegelbedrag. Leuk om de ontvangers buiten Europa te verblijden met variatie in de frankering.
Sinds 1 augustus betekent dit hamstergedrag wat betreft 'Wereld' ook nog eens 1 eurocent winst voor mij :-)

En kijk, 'tot 2 kilo' naar de Wereld sturen is wel goedkoper geworden!??



Echter ik ontdekte vandaag dat er toch nog enkele postzegels tegen 't oude tarief worden aangeboden op de postnl-postzegels website! Zo zijn de prijzen van de postsets nog niet verhoogd (de Margriet Culinair kaarten-en-postzegels had ik al in huis gehaald, leuk voor Eva). En heb ik toch nog even het Edelhert x 10 voor € 5,40 in plaats van 6 euro besteld.



[Maar eerst nog de voorraad guldenpostzegels opmaken...]

Nou, zeg!..

Zo plotsklaps midden in het jaar.
Dat wordt hamsteren! We hebben nog twee maanden de tijd.




Per 1 augustus, zou het echt doorgaan? De postzegel '1' stijgt dan in prijs voor
Nederland: van € 0,54 naar € 0,60
Europa: van € 0,90 naar € 0,96
Wereld: van € 0,95 naar € 1,00

Of het de postbazen helpt is maar de vraag, want zal er niet nóg minder post verstuurd gaan worden?
Het goede nieuws voor die postbazen is dat de verslaving aan post (postcrossing, mail art, noem maar op) hardnekkig is, de betreffende mensen (ik, o.a.) blijven gewoon post sturen.

Het goede nieuws voor ons is dat we dankzij dit nieuwsbericht kunnen uitrekenen hoeveel postzegels een Nederlands huishouden gemiddeld gebruikt en dus verstuurt. Wel 33!
Tenminste, dat geldt voor die gezinnen die post van minder dan 20 gram binnen Nederland of Europa sturen. Het wereldburger-gezin dat alleen brieven en kaarten naar buiten Europa stuurt doet dat zo'n 40 keer per jaar.


Het slechte nieuws is dat we óók nog de grote voorraden guldenpostzegels moeten opmaken, deze zijn slechts tot 1 november geldig...

Postfiets

Voor post-liefhebbers is 't altijd leuk om brievenbussen en postvervoermiddelen te spotten.
Mooi dus, dat ik de kans kreeg deze postfiets op de gevoelige plaat (tegenwoordig: SD-kaart) vast te leggen.
En wat een vertrouwd gezicht, ook, die elastiekjes aan 't stuur.

Real Wall - Real Plot

Als er één post-liefhebber inspirerend is, dan is dat wel Andy Hoang uit Londen. Met een niet-aflatend enthousiasme bewijst hij de post grote diensten door volop 'snail mail' te versturen en allerlei projecten op te starten die ook weer goed zijn voor het postverkeer.

Het begon op 13 februari 2009, toen hij 't even helemaal gehad had met facebook en de virtuele 'vrienden', en overging op de ouderwetse papieren post.
En voilà, zo ontstond het project 'my REAL wall'. Waarbij Andy alle ontvangen post thuis op de echte muur plakte en vervolgens foto's ervan op de bijbehorende website plaatste (en nog steeds plaatst). Of, als hij niet thuis was/is, gewoon buiten.

Daarnaast doet hij mee met het 'Mail Art 365' project, zette hij 'Little Big Stories' op, waarbij we stripverhaaltjes op ansichtkaart-formaat konden insturen, die ook nog geëxposeerd werden.
Recent startte hij met een collega het project '5 Postcards', en als docent doet hij ook educatieve post-dingen en faciliteert hij bovendien een netwerk hierover, geeft lezingen enzovoorts enzovoorts.

Een recent project waar hij aan mee doet is níet door hem begonnen. Maar, de Engelse post, de Royal Mail, heeft dit ongetwijfeld van hem afgekeken: het project 'Real - The physical network'.
Hierbij verschafte de Royal Mail een 'plot', ik weet niet goed hoe ik het moet vertalen, een soort rekje, waar mensen dan hun post naar toe kunnen laten sturen.

En ook hier bewijst Andy Hoang zijn grote post-kracht, mede dankzij de door zijn Real Wall en andere projecten opgebouwde schare post-fans.
Terwijl zijn buren nog altijd een klein 'plotje' hebben, is zijn 'Plot 45' door alle post meer dan verdubbeld en heeft de Engelse post hem zelfs een groot 'plot' in een aparte expositieruimte gegeven!



En het leuke van internet is vervolgens, dat je dan ook kunt zien dat het felicitatie-kaartje óók goed en wel aangekomen is.

Pixar postzegels!

Een hele lieve verrassing van postcrosser Rebecca. Ze had me via Postcrossing een mooie kaart gestuurd, ik stuurde haar iets terug wat ik passend vond en zie, nu deze mooie postzegels!
De films Ratatouille en Up vind ik erg mooi (die worden hier thuis dan ook met enige regelmaat afgespeeld), en ook de moraal in Cars (1, deel 2 moeten we nog zien) en Wally.



Rebecca schreef dat de frankeerwaarden in de VS recent veranderd zijn. In dit geval, de binnenlandse zegels, is 44 dollarcent omgeturnd naar 'Forever'.
Dat komt bekend voor: een paar jaar geleden was Nederland al aan de beurt: 44 eurocent werd '1', waar je 46 eurocent voor neertelde, en sinds 1-1-2012 is dit - zo'n beetje stilzwijgend - verhoogd naar 50 cent.

Over de Amerikaanse 'Forever' postzegel is nog meer te lezen, bijvoorbeeld op Missive Maven's weblog.

Het onderwerp "Nederlandse 'voor altijd' postzegels" voor Europa staat al een tijdje op de agenda voor m'n blog, daar kom ik nog op terug.

Postcrossing (11)

Ontvangen uit Noorwegen, via Postcrossing, deze prachtige foto van een eland die een verkeersbord op haar weg vindt, met, ja, een eland.

Maak er kaarten van - Recycle into cards!

Ja, we hebben iets met smurfen.
En daarnaast delen we ook het plezier van het hergebruiken van papier en zo.

Deze Luie Smurf siert het prijsetiket van een Spaans hoofdkussen. Nu gepromoveerd tot ansichtkaart!



Van Eva ontving ik dezelfde dag ook deze mooie Chinese brievenbussen-kaart.
Ooit was deze kaart de kaft van een notitieboek.
Nu heeft-ie er een halve wereldreis op zitten: afkomstig uit China, in Parijs gekocht, en nu via Spanje in Nederland terechtgekomen!



(En vroeg ik me af: op deze postzegel, de dame links op het bord rechts, is zij nu niet zo'n beetje een zeemeermin?)



Moltes gràcies, Eva!

Instructies

Een jaar na dato was er op dezelfde plaats weer dezelfde verzamelaarsmarkt.
Van vorig jaar heb ik nog altijd een voorraadje, dus ik beperkte me dit keer tot een drietal kaarten.
Eén daarvan is deze mooie, scherpe, oude foto van 't Kolkje in Amsterdam.



Van wanneer deze kaart is zullen we nooit weten, helaas was de postzegel met stempeldatum al naar elders vertrokken.
Saillant detail is dat deze kaart het stempel 'Verzend per luchtpost' kreeg. Van Amsterdam naar Rotterdam.

't Leuke is dat ook toen al kaarten werden gerecycled. Zou mejuffrouw Smit het erg gevonden hebben dat Maarten doorgestreept is, voor deze boodschap?



Op mijn beurt gebruik ik de kaart ook weer 'her'. Er is vast wel iemand die ik er een plezier mee kan doen.

Mail Ant

Met 'Mail Art' is er voor elk wat wils, heb ik het idee. Alles kan, alles mag, en naar van alles is vraag. Zolang het maar per post verstuurd kan worden.

Veelzijdig kunstenaar Josh Ronsen uit Austin, Texas, heeft een project opgezet met de veelzeggende titel 'Tiny Art Exchange'. En aangezien ik als bijziend persoon veel van priegelen hou (of eigenlijk ex-bijziende sinds ik de tweeënveertig-en-een-half gepasseerd ben) ging ik aan de slag.
Op de envelop die Josh Ronsen mij desgevraagd stuurde stond een stempel van een mier, met daarbij de grappige vondst 'Mail Ant'. Dus wat kun je anders doen dan een Mieren-museum maken?

Het moest kleiner zijn dan 2,5 x 2,5 (in 3D-gevallen nog een x 2,5). En dat is, met 2,4 cm in alle richtingen, nipt gelukt.

Achteraf vraag ik me af waarom ik er een deur in gemaakt heb. Pas toen ik een schets maakte van hoe het museum bezocht zou gaan worden, realiseerde ik me dat mieren geen voordeur nodig hebben.



Zoonlief raakte geïnspireerd en binnen nog geen kwartier was er een tweede museum. Wel te groot in lengte om naar Austin, Texas te sturen, maar dat was geen probleem, zoonlief vond dat dit Mieren Museum naast het - al eerder geknutselde - insectenhotel moest komen. En daar staan ze, gebroederlijk: