Big mother is watching you

Kun je ook te veel weten? Blijkbaar wel, zo blijkt uit de uitslag van deze 'Geheim Agent Pa/Ma' quiz op J/M.



En dat voor een moeder die geen smartphone heeft en die niet op Facebook, Instagram, Snapchat, Face Time, WhatsApp, Pinterest, Twitter en noem maar op zit :-)

Kargo Kids

Gister kwamen wijzelf 1 april verrassend goed door.
De kinderen hadden al dagenlang wilde plannen om ons ouders beet te nemen. Maar uiteindelijk bleef het bij één geslaagde grap ('mama, je veter zit los', ik kijken terwijl ik altijd veterloze stappers aanheb) en een niet-ingetrapte grap ('mama, er zit een enge vlieg in je haar').
En een grap die geen grap was - manlief, wijzend naar een hoge boomtop: 'Kijk, daar zit een specht'. En ja, na eerst weghonen, vervolgens lang twijfelend turen, zag ik ineens ècht een grote bonte specht metershoog in de betreffende boom. Die even later wegvloog, een primeur want ik had nog nooit eerder een vliegende specht gezien!
In alle drukte was ik vergeten een goede grap terug te bedenken, dus ook de kinderen hadden maar weinig 1-april last.

Ook in het buitenland is 'April fools day' een begrip.

Deze, van de Canadese luchtvaartmaatschappij WestJet, vond ik wel 'n hele goeie. Zowel in het Engels als in het Frans.
Ongetwijfeld een wens van veel reizigers, en ook een stiekeme wens van uitgeputte oververmoeide ouders zelf. En aangezien de kinderen deze vip-behandeling ook met plezier te lijken ondergaan (ik stel me zo voor dat er in het vrachtruim een speelparadijs is ingericht), is het idee wel een uitwerking waard. De Kargo Kids, 'to create a serene travel experience'. Welke luchtvaartmaatschappij neemt het voortouw?!

Leren fietsen

Dochterlief heeft dit jaar steeds beter leren fietsen.
Nu nog leren de fiets goed (verstandig, boefproof) op slot te doen.

Zomerfruit

Toen de kinderen nog dreumes en peuter waren, had ik lange tijd het idee om voor hen speelgoed-eten te kopen. Van die houten of plastic snijfruit en -pizza, bijvoorbeeld.

Het kwam er alsmaar niet van. En achteraf ben ik daar blij om. Dochterlief runt nu een restaurant voor de knuffels.
En zie: er is toch niks mooier, beter (en lekkerder!) om mee te spelen dan écht Zomerfruit?!

Lente!

Woordzoeker

Heerlijk om het mee te mogen maken, hoe kinderen leren lezen.
Dochterlief van vijf mag in groep 2 al allerlei 'werkjes' doen waarvan ik dacht dat die pas in de eerste klas (tegenwoordig: groep 3) aan de orde kwamen. Gelukkig heeft ze er plezier in, en op mijn beurt zie ik dat weer met plezier aan.

Laatst kwam ik een aardig puzzelboekje tegen en nam het voor haar mee, in de veronderstelling dat ze zich op de kleurplaten, doolhoven en zoek-de-zeven-verschillen zou gaan storten. Ze ging er blij mee aan de slag.

Wat schetst m'n verbazing, als ik die avond het boekje opruim en zie dat ze met de woordzoeker aan de gang is geweest!
Het woord 'vee' was al door de samenstellers aangegeven.
Maar 'kip' heeft ze toch echt zèlf gevonden.

Anuwis

Al wekenlang weet Nickelodeon de verwachtingen hoog te spannen. Of eigenlijk is 't niet deze tv-zender, maar zijn het de bewoners van het Huis Anubis zelf die ervoor zorgen dat hier thuis vol verwachting naar 17 maart uitgekeken werd.



Zeventien maart, dè dag dat de nieuwe serie van het Huis Anubis van start gaat.
Beide kinderen hier zijn fan. Zoonlief verheugt zich erop de slimme Fabian weer te zien, dochterlief kijkt uit naar de mooie intelligente Nienke en beiden zijn benieuwd welke avonturen de huisbewoners nu weer zullen beleven. Ook de rest van de oude bekenden werd maandenlang gemist (gelukkig waren er tussendoor de theatershow en de nieuwste film om de tijd tussen de vorige serie en deze te overbruggen).
Ikzelf moet toegeven dat ik de serie het vorige seizoen ook grotendeels volgde. Hoewel je het als ouder helemaal doorhebt, van het soapgehalte, de cliffhanger iedere keer weer, en ook de geliktheid van de marketing eromheen, lukte het mij om toch in het verhaal mee te gaan. Spannend tot het einde, en natuurlijk een happy end.
En ja, ik schreef het al eerder, ik ben ook zeer gecharmeerd van de prachtig gezongen liedjes zoals deze.

Nu dus een nieuwe serie: na 'De Traan van Isis' zou vandaag 'De Vijf van het Magische Zwaard' van start gaan.
Al een paar weken klonk regelmatig de vraag in mijn oren: 'Over hoeveel nachtjes?', en vanmiddag werd ik - toen ik op de fiets blij zei 'vanavond weer het Huis Anubis, he?!' nog verbeterd. Uit dochter's monde van achterop de fiets klonk het stellig: 'Huis Anuwis', want zo spreken ze het toch echt uit volgens haar.

En nu was het zover. Eerst werd even de eerste film vertoond, en toen kwam het moment waarop maanden gewacht was. Snel bord leeg eten (nou ja, eh, 'borden leegeten' is een gevoelig ander onderwerp waar heel wat ouders hun blogs over kunnen vullen, ondergetekende inclusief), en toen zaten ze er klaar voor.

Maar och, wat een deceptie.
Naarmate de minuten vorderden werden beide kinderen stiller en stiller.

Na afloop van deze aflevering... Kind in tranen!
Niet dat de nieuwe acteurs het niet goed deden. Sterre, Marcel, Raphael-met-p-h, Pim, Anastacia, ze deden 't best o.k. En met wat geduld zouden we ons vast ook wel aan deze nieuwe mensen kunnen hechten.
Alleen had men de kijkbuiskinderen wel wat beter mogen informeren. Waar waren Appie, Amber, Fabian, Nienke, Noa, Jeroen? Dat Joyce en Patricia met hun Amerika-reis misschien al de serie uitgeschreven waren zou me niet verbazen. Maar Mick dan, en Robbie, en kwamen ook de recent geïntroduceerde Danny en Sophie niet in deze nieuwe serie voor? Zelfs de trouwe concierge Victor bleek vervangen te zijn door ene Arlene.

Ook al was de oude cast niet in de voorfilmpjes te zien, dat ze helemáál niet meer meespelen kwam als een klap.
In eerste instantie probeerde ik beide kinderen gerust te stellen met 'die komen vast een volgende keer', maar dat dat een illusie is lees ik nu pas.

'Zal ik maar een dvd met de oude Anubis-mensen opzetten?' vroeg ik om het leed wat te verzachten. Maar zoonlief wilde zijn eigen rouwproces doormaken, 'ik wil nu even niets van Anubis'.

En inmiddels kijken ze dan maar naar de Roze Panter. Ook leuk.
Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd.

Dierendokters

Creatieve kinderen, wie wil die nu niet?
Ook ik mag me gelukkig prijzen met 'creative kids', fantasierijke kinderen.
Regelmatig hoor ik in mijn oorhoeken (mijn mond in een grote glimlach) de verhalen die dochterlief haar knuffels laat spelen. En mag ik genieten van de grappige beginnende stripverhalen van zoonlief's hand.

Soms zorgt die creativiteit ook wel eens voor een probleem.

Laatst waren ze heerlijk samen aan het spelen. ‘Vooral niet storen!’, dus ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat anders te gaan doen (ongetwijfeld achter de computer of boven een ansichtkaart).

Soms moet je je activiteiten even onderbreken voor een kleine boodschap. Maar o schrik, wat bleek: het toiletpapier was op!

De lege rollen in de woonkamer brachten me op het spoor.
De reden van deze mysterieuze wc-papier-verdwijning was wel een hele goede.
Zoon en dochter hadden een dierenhospitaal opgezet (met ook plaats voor kabouters). En àlle knuffeldieren waren ziek. Èn - nee, hier geen wachtlijst - werden behandeld!

Hieronder vier van de patiënten.

drukdrukdruk

Wie voelt ook wel eens de last op haar schouders van de combi 'moederschap-werk-huishouden'?
Ik zal ongetwijfeld de enige niet zijn. Typisch iets van deze tijd.

Hoewel... Wie dacht dat 'druk-druk-druk' iets van de moderne tijd is, zou eens goed in de geschiedenisboeken moeten duiken. Voor zover het daarin te vinden is... vrouwen komen er in de geschiedenisboeken vaak maar bekaaid af.
Gelukkig hebben we Fiep Westendorp, de beroemde illustrator die furore maakte met illustraties voor Annie M.G. Schmidt's boeken over Jip en Janneke.

Deze tekening uit 1959 vond ik erg treffend. Verander de tijpmachine in een computer en vervang de draaischijf van de telefoon door druktoetsen, en o ja, de hond op schoot even door een kind van vijf, en voilà, het 21e-eeuwse moeder-werkneemster-huisorganisator-schap!

De titel van dit meesterwerk is nóg raker. Het is een syndroom waar ik ook al jaren aan lijd... En daardoor mijn vriendinnen ook (voor zover ze me niet vergeten zijn):
"Het ik-verwaarloos-mijn-vrienden. complex"...

Verrassing

't Valt soms niet mee, het moederschap van twee basisschoolleeftijdkinderen (mooi woord, scrabble 3x woordwaarde).
Wil je op tijd weg, beginnen ze te steggelen, treuzelen of anderszins te vertragen, en zich te gedragen alsof ze gewoon wíllen dat je ze achter 't behang plakt.
Vanmiddag was het weer eens zo ver. Al die gaatjes in het plafond komen van mijn punthoofd.

Maar dan zijn er ineens weer mooie momenten. Vanavond nog. Vader was niet thuis, en moeder's punthoofd stond er deze dag niet naar om te koken, dus ineens dacht ze 'laat ik het hèn maar eens vragen!'.

Zo gezegd, zo gedaan. Groot was mijn verbazing toen zoon en dochter juichend 'ja' zeiden toen ik hen, voor de allereerste keer in hun leven, vroeg of zíj deze keer het avondeten wilden klaarmaken. Anders zijn ze nooit zo gewillig als ik hen vraag iets te doen...
Wat minder groot was mijn verbazing toen het gerecht naar keuze unaniem uit hun mond klonk. Pannenkoeken!

Normaal gesproken is het vader die pannenkoeken bakt, zelf heb ik daar nooit zin in (de tekst van het bekende lied 'Elsje-fiederelsje' klopt dan ook van geen kanten, hier in huis).

En terwijl zoon en dochter om kwart voor zes vrolijk samen beslag aan het kloppen waren, kon ik mooi vóór zessen nog even een kaart op de bus doen, dat is hier om de hoek. Straks als 't vuur aan zou gaan, moest ik er natuurlijk bij blijven.
Eenmaal terug waren ze nog steeds blij bezig in de keuken, dus ik liet ze maar even hun gang gaan.
Toen alle klontjes weggeklutst waren voegde ik me bij hen.
Hee, maar wat was dat, naast het gasfornuis? 't Oranje lichtje brandde. Maar, ik had het koffiezetapparaat toch helemaal niet aangedaan? Of was ik nu zó vergeetachtig en had ik uren geleden koffie gezet om 't vervolgens te vergeten? Nee toch?

Gelukkig zag en rook het vers. Heerlijk, dat had ik net nodig.
Zoonlief verklaarde 't nader. 'Voor jou! Verrassing!'




















En dat van een achtjarige. Ze worden groot...