Australische dieren woordkunst

Spelen met letters, altijd leuk. Vroeger op school probeerde ik al allerlei lettertypes uit. En bestaande figuren van letters maken, dat blijkt ook anno 2013 mooie plaatjes op te leveren.
Er zijn er verschillende vormen van 'Woordkunst', met de hand of met computer te maken.

Bijvoorbeeld deze twee Australische dieren.

Hier een in z'n naam 'gevangen' vogelbekdier, gemaakt door de Australisch-Engelse graphic designer Dan Fleming.
Moltes gràcies Eva, for attracting my attention to this platypus!

Meer van deze 'word animals' op de website van Dan Fleming, en ook hier.



En hier de kookaburra, gemaakt door Linda Robertus.



Meer 'calligrams' van Linda's hand vind je op haar website.

't Is dat ik momenteel weinig tijd heb, maar dit soort mooie woordkunst wakkert mijn inspiratie weer aan, krijg er zin in om ook weer met letters aan de slag te gaan!

Bijzonder

Morgen, 1 juli, komen ze terug op aarde, per ruimtecapsule in Kazachstan, de Nederlandse astronaut André Kuipers en zijn collega's Oleg Kononenko en Donald Pettit.

Vanavond was er op tv een voorbeschouwing, waarin onze sympathieke ruimtevaarder enthousiast een rondleiding gaf door zijn tijdelijke huis in de ruimte. Reden om ook weer even de postzegelset te bekijken die ik enkele maanden geleden in huis had gehaald, mooie plaatjes die ik graag hier op het blog deel. 't Valt me trouwens nu pas op dat de 'e' in het logo van de ESA zo lijkt op die van een Nederlandse drogisterijketen.

Heel bijzonder, niet alleen het feit dat de beelden van André's rondleiding door het ruimtestation en de Sojoez capsule zo haarscherp waren (alsof je er zelf bij was - ik herinner me nog dat ik als kleuter eind jaren 60 's nachts uit bed gehaald werd om vage zwart-wit beelden op tv te zien, die de eerste stappen op de maan bleken te zijn - ook een wonder, trouwens, dat filmbeelden ook toen al zó'n enorme afstand konden overbruggen).

Maar vooral ook bijzonder, het prachtige uitzicht op aarde vanuit de 'Cupola', en de foto's die van de aarde gemaakt zijn vanuit de ruimte.
't Maakt ons als mens bescheiden. Wat zijn we klein in het grote geheel! En tegelijkertijd petje af voor onze astronaut en al zijn collega's en medewerkers die toch maar hun best deden en doen, en de kennis in huis hebben, om de ruimte te bevaren.

Morgen komt André Kuipers weer naar huis. Al denk ik, zijn ruimte-enthousiasme zo beziend, dat hij zich in de ruimte net zo thuis voelt.
'n Goede reis, een behouden vaart toegewenst, en toch alvast ook 'Welkom thuis'!



Deze kaarten zaten bij de postzegels (meer kaarten van deze ruimtevaartreis kun je laten maken vanaf de website van PostNL [bij 'collecties', ruimtevaart]).
De vraag rijst wel wie deze astronaut is: André Kuipers' naam staat eronder, maar deze liet zijn astronautenpak in de video zien, en op de linker mouw was toch echt de Nederlandse vlag geborduurd en niet de Amerikaanse, en op de rechter mouw het ESA logo met Europese vlaggetjes!

En hieronder een fraaie foto van ons werelddeel. Het is toch ook bijzonder dat de wereld al eeuwen geleden in kaart gebracht werd, waarbij men het zonder plaatjes vanuit de ruimte moest doen. Zoals deze uit de 16e eeuw. En bijzonder dat die land- en wereldkaarten nog grotendeels klopten, ook.

Toerist in eigen land

Toevallig waren we in de buurt, dus we reden maar even door. Naar de Keukenhof, die is weer open!

Naast de bekende bloembollen / bolbloemen door het gehele park heen, waren er in het paviljoen van het thema - Polen, dit jaar - twee van mijn favoriete plantaardigen.
'Bomen', geïnspireerd door het Poolse oerbos. En tot mijn verrassing - en met name tot vreugde van mijn reukorgaan - m'n favoriete bloemen: Fresia's!



Er was ook een wedstrijdje aan verbonden: als publiek kon je kiezen welke vijf fresiae je het mooiste vond.
Op de muur achter de kandidaten stonden allerlei toepasselijke woorden. Maar ook een woord dat ik voor alle zekerheid thuis nog even in het Franse en Engelse woordenboek nazocht. En ja, men bedoelde het blijkbaar toch echt: ook paddenstoelen horen in het rijtje 'talent', 'best', 'greatest' en 'winner' thuis.





Al met al heerlijk genoten van de bloemenpracht, van de tuinarchitectuur en kunstwerken (o.a. één kangeroestoel), van de frisse lentezon, van de Groningse molen met uitzicht op echte bollenvelden, van de collega-toeristen uit alle windstreken, van een koffie-verkeerd en een hapje.
En ook van oog- en oorstrelende Nederlandse volksdansoptredens, door Mie Katoen uit Tilburg en Pieremachochel uit Utrecht.

Nederlandse berg

En ik de 'mountain view'-wensende postcrossers alsmaar uitleggen dat ons lage land plat is met een hoogste berg van nog geen 323 meter...

Ook daarom al zo'n goed idee, deze Nederlandse berg*!


* Ik snap alleen niet waarom een berg veel zou kosten. Je kunt ze gewoon van afval maken! Scheelt weer piekeren over 'waar moeten we het láten'.
Bovendien gebeurt dat al op verschillende plaatsen in 't hele land: de Avriberg langs de A15, de Gulberger berg (met z'n inmiddels 75 m boven NAP het hoogste punt van Brabant), de VAM-berg in Wijster en de prachtige Vuilnisberg bij Zoetermeer. Dus waarom niet gewoon allemaal stoppen met afval scheiden en alle vuilnis op één plek bij elkaar stapelen?!

Lang(s d)e weg

Bordjes om het autoleed op lange langzaam-rijden-trajecten te verzachten / op te leuken. Ik heb ze elders nog nooit gezien.
Gespot langs de A9 richting Alkmaar.



Hier de laatste loodjes.

Mijn Opa de bankrover

Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.

Evolutie

(En toen moest-ie weg...)

Haagsche Kakker

Nimweegs Marikenbrood, Hoornse Broeder, Zeeuwse Bolus, Bossche Bol, Drentse Turfjes, Twentse Krentenwegge...
Net zoals dè Nederlander niet bestaat, bestaat er ook niet hèt Nederlandse eten: er zijn wel duizenden, al dan niet lokale, soorten. Als 't er niet méér zijn.

Onlangs moest ik in Den Haag zijn, en ik bevond me ineens in de Reinkenstraat. Waar ik spontaan linksaf wandelde, naar binnen bij de bakkerij van Hans en Frans.

Nu ik daar toch was, bedacht ik om die avond het thuisfront eens te verblijden met een typisch Haags streekgerecht. Een idee, aangewakkerd door de torenhoge stapel van deze geel-met-groene dozen op de smalle toonbank.
Ik was benieuwd wat er nu eigenlijk in die veelbelovende dozen zat. Het winkelmeisje wist 't desgevraagd niet precies, behalve dan 'iets met krenten en brood'. Ook haar geraadpleegde collega moest het antwoord schuldig blijven. Dus ik nam de gok en ruilde mijn 11 euro in voor een Haagsche Kakker voor thuis.

Onderweg de geschiedenis - op de doos - van deze Kakker gelezen (klik op de foto voor een leesbare vergroting).
En eenmaal thuis ging het mes er in. Hij bleek best lekker, deze Haagsche Kakkâh volgens gehèm recep van Hansefrans. Pas na een paar reepjes krentenbrood ontdekten we de binnenkant: de overige ingrediënten (amandelen, honing en kaneel) zaten als een soort spijs-vulling midden in het royaal-bekrente brood.
Je kon hem drie weken bewaren. Hij was binnen één week op.