Ode aan Drenthe

Weeskaarten zijn kaarten die je kunt 'adopteren'. Wat houdt 't in: je vraagt een kaart aan uit de database, waarover je iets weet te vertellen, wacht tot Postmuse 'm vanuit de Verenigde Staten heeft verstuurd en tot de kaart in je brievenbus is beland. Schrijf 'm vol, postzegel erop en - ook kinderen laat je op gegeven moment weer los - je doet 'm op de post, naar PostMuse.

Dit keer had ik een kaart uit Drenthe opgevraagd. En Postmuse heeft 'm geplaatst! Zie haar website.
't Is eigenlijk een ode aan Drenthe. En zie, ook de zanger - die nu weer door ons land toert - is vermeld.

Wie van de twee?

Dat is grappig. Ik hoor de tune van 'Wie van de drie' al door m'n hoofd spelen. Of, in dit geval, 'wie van de twee?'.

'n Tijdje terug kocht ik een voorraadje 'typisch Hollands' kaarten, met o.a. de windmolens van Kinderdijk. En pas nu, nu ik op het punt sta er een naar een Poolse postcrosser te sturen, zie ik het. Deze twee kaarten zijn hetzelfde. Of eigenlijk: elkaars spiegelbeeld, met de een net wat andere kleur dan de ander, deze 'Reflections' kaart nr 1260 links en kaart nr 1231 rechts. Welke zou de echte zijn?

Vakantiekaart!

Volgens dit bericht zijn vakantiekaarten niet 'uit'. Al denk ik daar anders over: de laatste pakweg tien jaar heb ik een forse afname bemerkt. Verreweg de meeste contacten met oude bekenden gaan tegenwoordig digitaal.

Natuurlijk geeft Postcrossing veel blije brievenbusdagen, en prijs ik mij gelukkig met postcompagnon Eva. Maar verder klimmen, tijdens hun vakanties, alleen een enkel trouw familielid en hooguit twee vriendinnen nog in de pen.

En van vriendin C. ontving ik gister deze prachtige fotokaart. Zij blij dat ze deze vogels in hun natuurlijke habitat gezien heeft. En ik blij dat ze deze ervaring zo tastbaar met mij deelt!



Ook de Post heeft er sporen op nagelaten. Vergis ik me of is die pinguin rechtsonder daar nu naar aan 't kijken?!
Op de achterkant een interessante poststempel. Zijn hier in Nederland de post en bank gesplitst, ginds staan/gaan ze blijkbaar nog altijd samen.

Olifant en Muis

Weer zo'n mooie stempel van Elefantus!
(Als antwoord op het kartonboekje over olifanten-in-het-vliegtuig dat ik - zónder envelop! - naar Italië stuurde.)

De afbeelding op de ansichtkaart zelf was erg lelijk (een zanger/gitarist van een niet onaardig bandje in zijn jonge jaren die op de foto een wel érg woest tronie opzet), maar de stempel is dus wel de moeite van het hier plaatsen waard.

En met de postzegel was ik, en waren ook de kinderen, helemáál verguld. Niet voor niets ligt de bakermat van de wijze muis Geronimo in Italië.

Yes! (2)

Al eerder werd ik verblijd met een prachtige postzegel van een van mijn lievelingsdieren.
En nu ben ik twee kaarten rijker waarmee ik de koning(in) te rijk ben!

Postcrosser Samantha uit Australië stuurde me een koala. Ze had die nog niet op de bus gedaan of ze kwam een van mijn 'Favourites' tegen die ze óók naar Nederland stuurde: m'n drie favoriete Australische dieren op één kaart.

Ik was blij verrast en stuurde een kaart naar haar gading als dank terug.
En wat schetst mijn nog blijere verbazing als ik dit mooie portret van het vogelbekdier, de platypus ontvang?!

Vrolijk Pasen!

Met dank aan Anna uit België,



en onemilliongiraffes.com (dankzij welke de gebruikelijke paasdieren op onze adoptiekip-eitjes plaats maakten voor enkele verdwaalde giraffen).

Postcrossing 8

Alweer zo'n bijzonder dier. Geinig toch, die ogen, die glimlach!
Dankzij Jurgita leerde ik dat de 'Elk', Briedis', Eland, niet alleen aan de overkant van de Atlantische Oceaan woont maar ook in Europa.
Zij stuurde deze kaart vanuit Litouwen. Ačiū!

Mail art

Naast musea, galerieën, openbare bibliotheken, ziekenhuisgangen, bedrijfsgebouwen et cetera, is er nog een andere plek waar kunst in het openbaar getoond wordt. Internet!

Een al langer bestaand fenomeen, door mij pas vorige maand ontdekt, is 'Mail art'.
Er bestaan verschillende websites die puur over mail art gaan, er zijn zelfs heuse mail-art-verenigingen. In de hele wereld wordt volop gewerkt aan kunstige kaarten, postzegels, stempels en wat dies meer zij.

Op mail-art.de is duidelijk verwoord wat mail art zoal inhoudt. Op deze website zijn ook allerlei projecten te vinden met 'calls for mail art', oproepen in het kader van mail-art-projecten door kunstacademiestudenten, kunstenaars of door hobbyisten.
Met de meest uiteenlopende onderwerpen, variërend van 'Music is in the air' tot 'Man - Hidden Tenderness', en zelfs lievelingswoorden en anagrammen zijn onderwerp van Postkunst.

Sommige aanvragers gebruiken de te ontvangen kaarten voor een tentoonstelling in de eigen buurt, anderen publiceren alle ontvangen post op een website.

Vooral dat laatste zag ik wel zitten, het is wel een leuke ruil voor de aan deze postkunst inherente 'no fee, no return'. Dan zie je je werk nog eens terug. Als 't goed is... En vooral: als 't aankomt!..

In ieder geval leuk om te doen, dus ook ik ging aan de slag. Inmiddels zijn er vier 'officiële' mail art kaarten hier de deur uitgegaan in antwoord op zulke postkunst-oproepen. Plus enkele 'officieuze' kaarten, voor Postcrossende mensen die niet zozeer aan kunst doen maar een zelfgemaakte kaart wel waarderen.

Vanmiddag om kwart voor zes deed ik deze in de brievenbus. Een interpretatie van het thema 'Bubbles'. En meteen in de praktijk gebracht wat ik afgelopen zomer bij Buitenkunst geleerd heb: werken 'buiten de grens' van papier en potlood. Kruissteekjes!
Ben benieuwd wat de ontvangster ervan vindt.

Weeskaarten

Dankzij Lidia kwam ik terecht op de Echte Muur van Andy, die onder andere gecharmeerd is van PostMuse en haar zelfgemaakte kaarten.

Post muze... Nieuwsgierig geworden door deze poëtische naam bekeek ik haar website eens goed.
Een nieuw fenomeen openbaarde zich. Wees-ansichtkaarten!

PostMuse's 'Orphaned Postcard Project' gaat over onbeschreven kaarten die toch eindelijk wel eens beschreven willen worden. Ansichtkaarten die iemand zoeken die ter plaatse woont, er gereisd heeft of die op de een of andere manier affiniteit heeft met de betreffende kaart.
Hoe gaat het in zijn werk: je neemt contact op met PostMuse, zij stuurt je de gewenste kaart, die je vervolgens beschrijft, van postzegels voorziet en weer naar haar terug stuurt.

Op haar spreadsheet kun je zien welke kaarten nog geadopteerd moeten worden.


Zo gezegd, zo gedaan. En... déze ontving ik van haar!



Aan de slag, dus.

Postcrossing 'swap'

Op de postcrossing-website kun je bij je profiel aangeven of je geïnteresseerd bent in 'private swaps'.
Nu dacht ik redelijk Engels te kennen, maar wat het woord 'swap' betekende...? Ik zou denken dat het 'veeg' (van 'sweep') of 'klap' was. 'Swap' als klankwoord zal niet misstaan in een stripverhaal, dacht ik zo.
Het bleek iets met 'ruilen' te maken te hebben. Een wereld apart, dat 'swappen', waar ook weer allerlei websites over gaan. Voorlopig hou ik me bij postcrossing (en mail-art, daarover vast een andere keer meer!).

Dezelfde Daniela van de Danube delta blijkt geïnteresseerd te zijn in zwart-wit foto's, 'used or unused'. Vooral in oude fotokaarten, van vóór 1945. Best bijzonder voor een 28-jarige, vind ik. Meestal associeer ik 'verzamelen' met mensen die ruim vóór 1981 geboren zijn, zéker als ze dit soort oude stukken papier in huis willen halen.

Bij toeval belandde ik bij een verzamelaarsbeurs, met munten, postzegels, bankbiljetten èn ansichtkaarten. Waar inderdaad mensen van mijn leeftijd en nog veel ouder rondliepen. Er waren trouwens meer verkopers dan ruilende verzamelaars.
Struinend door een kartonnen schoenendoos vol ansichtkaarten vond ik ze, zwart-wit ansichtkaarten, enkele zelfs zo'n 80 tot 90 jaar oud!
Naast deze zocht en vond ik ook nog een bescheiden voorraadje ongebruikte kleuren-ansichtkaarten voor eventuele toekomstige postcrossende liefhebbers, van bijvoorbeeld boten, Egyptische jaren '70 soapsterren, vulkanen (dat wil zeggen, één Hawaiiaanse vulkaan) en enkele vuurtorens. De verkoper telde ze door te meten: 1 centimeter is 33 kaarten.
Een aantal centimeters rijker en evenveel euro's armer verliet ik blij het pand, met de buit.

Vandaag zocht ik uit mijn aanwinsten enkele zwartwit-kaarten uit om naar Daniela te sturen.
En al kijkend kon ik me haar fascinatie ineens goed voorstellen. Die oude foto's dragen een hele geschiedenis met zich mee!
Sommige kaarten waren beschreven. Eentje was zelfs zeer ontroerend, van iemand die een paar dagen weg was naar de duinen bij Bergen, en die haar geliefde schrijft dat ze snel weer thuis komt. Op de kaart een vrouw in de verte, halverwege de heuvel in een mooi zwart-wit duinlandschap. Zou het haarzelf zijn?

Een andere kaartschrijver vroeg of de ontvanger de aanstaande vrijdag extra eten zou willen koken, de trein zou die middag om zo-en-zo laat in Amsterdam aankomen.
't Is best gek, je dan ineens te realiseren dat al deze mensen er inmiddels niet meer zijn. En dat wijzelf over zoveel tijd hetzelfde lot beschoren zijn. Tja, 't hoort bij het leven...

Tussen de kaarten voor Daniela zat er zelfs een uit Boekarest. De datum was niet te achterhalen, helaas was de datumstempel met de postzegels met de noorderzon vertrokken. Waarschijnlijk naar een ander onderdeel van die verzamelaarsbeurs. Maar de foto zag er mooi oud uit. Net als de Keulse dom, een strand in Engeland, een Valkenburgse rotspartij, een steenen bank in Beek en Bosch, een monument voor gevallen Russen (dat er in 1799 bij Bergen NH gevochten was, nog wel door Russen, was nieuw voor mij, wéér wat geleerd!), een stukje Luzern, een promenade in Brest.

Een bij nadere bestudering opmerkelijke kaart vond ik deze. Met dank aan scanner en 't programma Paint meteen maar een collage gemaakt van voor- en achterkant, èn het opmerkelijke (in 't midden). Plus wat gedachten erbij:



(Zie dat de rechter postzegel ondersteboven opgeplakt is. Een vergissing van de afzender, een geintje?)

Postcrossing

Een mooie manier om door de wereld te reizen zonder je stoel te verlaten (behalve dan even voor de brievenbus) ontdekte ik dankzij deze weblog van de heel creatieve blog-ster Lidia.
Nog geen maand na mijn ontdekking was ik zelf ineens 'Postcrosser'. En ben ik inmiddels meerder keren verrast door aardige kaarten uit verschillende werelddelen. Omgekeerd hoop ik ook de ontvangers blij gemaakt te hebben met een kaartje uit Nederland.

Voor uitleg, zie ook weer deze weblog.
Niet alles hoeft trouwens via de Postcrossing website te gaan.
Mijn bijna-naamgenoot Lena uit Wit-Rusland bood aan een kaartje terug te sturen, toen ze mijn postcross-kaart in haar brievenbus had gevonden.
En zie, nog geen week later een grappige kaart in mijn brievenbus, met een hele mooie quote nog ook:





"Geloof in je eigen kracht, het is 90% van je succes"!