Opmerkelijk

De bekende snoepfabrikant heeft het weer mooi bedacht.
Nooit geweten dat snoep in uitdeelzakjes verantwoord snoepen bevordert.

Van de 25 gram in één uitdeelzakje is slechts 11,8 gram suiker. Dat is bijna drie suikerklontjes, drie suikerzakjes, pure suiker, per kind, per uitdeelmoment.

Laat het haar

Een van de voordelen van een schooltijd in Nederland is dat je in ieder geval de kans krijgt wat meer talen te leren (dan alleen de landstaal en Engels).
En het leuke van voedseletiketten is dat je verschillende talen bij elkaar ziet.

Zo kreeg ik vandaag van mijn Chinese collega niet alleen smakelijke Chinese koekjes, maar gaf ze me desgevraagd ook de verpakking (om daar een ansichtkaart voor Eva van te maken).
Al lezend ontdekte ik dat er in het Engels natriumferrocyanide in die koekjes zit, terwijl ze in het Nederlands kaliumferrocyanide bevatten.

Bovenstaand blik van gevulde wijnbladeren (ze smaakten heerlijk en zijn helaas op) heeft ook zo iets grappigs. Vermoedelijk heeft de etikettenmaker een online vertaalmachine of andere bron gebruikt. Voor de andere alfabetten en het Zweeds kan ik niet instaan, maar in het Engels eet je gewoon gevulde wijnbladeren, en in het Duits is de vulling omhuld met lässt das Haar.

Kaas voor Kerels

De reclame bestaat al langer, maar ik ontdekte 'm nu pas. Levensgroot op een reclamebord: 'Kaas voor Kerels'!

't Roept natuurlijk meteen vragen op, naast een wel héél brede grijns.
De eerste vraag kon ik zelf al snel beantwoorden: "Wie koopt er nu zoiets???"
Nou, ik, natuurlijk.
Want als vrouw-van wil je natuurlijk wel weten hoe zo'n kaasje dan smaakt.
En tja, dat bleek niet heel spectaculair, gewoon oude kaas in smeer-formaat, met een vleugje schimmelkaas-essence erdoorheen.

De woorden op het pakje, 'meer dan 16 maanden kunnen rijpen' associeert de moederende mens (m/v) dan weer met "hee, dreumes-leeftijd!", of was 't nu 'peuter'?

Maar ik zal 't heus nog wel eens in huis halen, 't is best lekker, op brood (met een plakje watermeloen erop).
En ongetwijfeld zal ik niet de enige zijn die het koopt. Natuurlijk de doelgroep, Kerels, en hun eega's. En talloze andere nieuwsgierigen. (Kópen Kerels eigenlijk wel zelf Kaas??)
Hoe dan ook, een slimme zet van 't reclamebureau!



P.S. Manlief heeft 'm nog altijd niet geproefd, de kaas-voor-kerels-kaas was al op voordat hij er erg in had...

Vakantie

We zijn weer thuis...



En hadden daar best nog wel even willen blijven, daar in het mooie Zuid-Oost Spanje, waar de bougainville bloeit en waar zelfs citroenen in gewone tuinen groeien (daar hangt-ie, helemaal bovenin!).
(Nee, helaas is dat niet onze tuin!)



En waar het heerlijkste ontbijt bestaat: cafe-con-leche met brood met aardbeien-vers-van-de-grond!

Drie generaties kaneel

Lang leve de tijd van vóór de houdbaarheidsdatumvermelding!
Want anders waren deze drie generaties kruidenblikjes al lang en breed verdwenen: vandaag de dag belandt heel wat eten in de vuilnisbak, puur omdat het 'over de houdbaarheidsdatum' is.

Maar gelukkig ontbrak de datum op al deze drie blikjes. Inblikken blijkt een goede bewaarmethode: de kaneel ruikt en smaakt prima.



Tijdens het maken van verse appelmoes kwam ik - toen ik kaneel uit het linker blikje aan de moes-in-wording toevoegde - in een mijmer-stemming.

Wat grappig en toepasselijk, 'Euroma' op linker blikje: Eur - Oma. Het is nog van mijn Oma geweest!
Dit jaar zou ze 100 jaar geworden zijn, ware het niet dat zij alweer zo'n vijftien jaar geleden overleed, ruim twee maanden vóór Annie M.G. en ver vóór haar eigen 85e verjaardag.

Het middelste blikje is uit mijn studietijd, te herkennen aan een - op deze foto niet zo goed zichtbare - 'H' bovenop het deksel (tja, dat is nodig als je met z'n vijftienen één keuken deelt). Dat moet zo'n 20 jaar geleden geweest zijn.

Als je ziet dat mijn grootmoeders's kaneel óók nog eens van vóór het streepjescodetijdperk is, 'dus' ouder dan het middelste blikje, dan kun je je vast aan een berekening wagen: hoe oud minstens is het linker blikje?

Het derde blikje kocht ik veel later. Vast ook een jaar of tien geleden. Maar die ga ik pas gebruiken als de andere twee leeg zijn!

(ps de appelmoes smaakte heerlijk, en we hebben nergens last van!)
(ps 2, voor eventuele bezorgde mee-eters: geen zorgen, de doorlooptijd van de overige kruiden is duidelijk sneller, de rest van mijn kruidenkast is dan ook up-to-date!)

Haagsche Kakker

Nimweegs Marikenbrood, Hoornse Broeder, Zeeuwse Bolus, Bossche Bol, Drentse Turfjes, Twentse Krentenwegge...
Net zoals dè Nederlander niet bestaat, bestaat er ook niet hèt Nederlandse eten: er zijn wel duizenden, al dan niet lokale, soorten. Als 't er niet méér zijn.

Onlangs moest ik in Den Haag zijn, en ik bevond me ineens in de Reinkenstraat. Waar ik spontaan linksaf wandelde, naar binnen bij de bakkerij van Hans en Frans.

Nu ik daar toch was, bedacht ik om die avond het thuisfront eens te verblijden met een typisch Haags streekgerecht. Een idee, aangewakkerd door de torenhoge stapel van deze geel-met-groene dozen op de smalle toonbank.
Ik was benieuwd wat er nu eigenlijk in die veelbelovende dozen zat. Het winkelmeisje wist 't desgevraagd niet precies, behalve dan 'iets met krenten en brood'. Ook haar geraadpleegde collega moest het antwoord schuldig blijven. Dus ik nam de gok en ruilde mijn 11 euro in voor een Haagsche Kakker voor thuis.

Onderweg de geschiedenis - op de doos - van deze Kakker gelezen (klik op de foto voor een leesbare vergroting).
En eenmaal thuis ging het mes er in. Hij bleek best lekker, deze Haagsche Kakkâh volgens gehèm recep van Hansefrans. Pas na een paar reepjes krentenbrood ontdekten we de binnenkant: de overige ingrediënten (amandelen, honing en kaneel) zaten als een soort spijs-vulling midden in het royaal-bekrente brood.
Je kon hem drie weken bewaren. Hij was binnen één week op.

Postcrossing 2

In je Postcrossing-profiel mag je aangeven welke kaarten je voorkeur hebben.
De meeste mensen willen 'echte' kaarten, wat dat 'echte' ook moge wezen. Maar een enkeling, waaronder ondergetekende, is duidelijk blij met zelfgemaakte kaarten.
Zhao uit China was helemaal origineel in haar wens: 'als je geen kaart kunt vinden, schrijf dan wat op een stuk karton van een pak musli of koekjes'.

Ik heb me vervolgens rotgezocht naar dat ene doosje Droste cacao, met de verpleegster met een dienblad met een pak cacao, met een verpleegster met dienblad met, kortom met het in Nederland wereldberoemde Droste effect, maar vergeefs. (Om overigens later te ontdekken dat ik nog een heel setje Drostekaarten had liggen, waaronder deze beroemde!)

Een pak poffertjes bracht uitkomst, dát zijn nu ook typisch Nederlandse lekkernijen.
Het enige pak waar ook een echte poffertjespan op stond, heb ik toen maar verknipt. De achterkant volgeschreven, mooie postzegels erop en klaar!
Achttien dagen later kwam hij aan.
Zhao heeft hem vervolgens op haar weblog geplaatst, waar duidelijk wordt dat de Chinese post de neiging heeft om ansichtkaarten ook aan de vóórkant te stempelen!..

In ieder geval was ik trots op de wereldreis die mijn zelfgemaakte kaart gemaakt heeft, en op de eindbestemming: een Chinese website.
De commentaren eronder zijn helemaal mooi: met hulp van online vertaalmachines kom je een heel eind. Vraagt de ene reageerder zich af hoe het mogelijk is dat een stuk verpakking zomaar via de post verstuurd kan worden, een ander ziet geen poffertjes in het plaatje, maar inktvisgehaktballetjes!