RVS, niet verroest

Het logo ken ik beter dan wat het inhield. De man, vrouw, hond, paraplu. Van de Rotterdam Verzekeringen Sociëteiten, dat in 1838 werd opgericht als begrafenisfonds ‘Tot aller welzijn’.
Vanaf 1898, toen het bedrijf zich inmiddels ook bezighield met ziekenfondsen en levensverzekeringen, werd het RVS, en dat is het gebleven.
Totdat het ophield.
Maar behalve in herinnering, is er zo nu en dan nog wel eens een spoor van de RVS te ontwaren.

Postzegelplakstress

En ja, nu is het zover:



Ik had nog heel wat guldenpostzegels liggen. Vroeger op het postkantoor gekocht en bewaard, maar ook nieuw bij mijn postzegeldealer besteld.

Hartstikke nuttig waren ze, deze guldenpostzegels. Voor postcrossing, voor mail art, voor privépost. Altijd leuk om te proberen zo goed mogelijk, bij de ontvanger passende, postzegels te vinden. En met die veelheid van plaatjes, plus het feit dat je er meer dan één moest plakken om de juiste frankeerwaarde bij elkaar te krijgen, lukte dat vaak best aardig.

Deze verstuurde ik in mei van dit jaar:



En deze in juli:



En toen werd het oktober, met 1 november dreigend dichtbij in zicht.
Daarom nog eens extra postcrossing adressen opgevraagd, achterstallige mail art beantwoord, eindelijk eens het ansichtkaartenboekje naar Rebecca en de egelposter naar Laurel in Amerika gestuurd. Verder mijn 'vaste' postvrienden overspoeld met kaarten.

Dus ik plakte de afgelopen twee weken deze postzegels:



En deze:



M'n huisgenoten hadden geen kind aan mij. Zoonlief kon ongebreideld chatten en instagrammen met z'n vrienden, dochter bleef ongestoord uren achter de computer Moviestarplaneten en Minecraften, en manlief zocht zijn heil maar elders. En dat allemaal terwijl ik kaarten uitzocht en volschreef, en deze postzegels plakte:



Met inmiddels rode koontjes, hoge bloeddruk en al dat soort dingen meer, want de tijd begon flink te dringen, bevestigde ik ook deze aan de enveloppen en kaarten voor hun wereldreis. Zulke leuke plaatjes.
Fijn, ook, de wetenschap dat er aan de andere kant van de wereld zelfs een liefhebber blij gemaakt zou worden met 4 Nederlandse CEPT zegels:



En deze (drie keer raden naar wie deze op de bus ging):



En nog meer kaarten, brieven, met deze:



En dan heb ik ze nog niet eens allemaal ingescand. Hopelijk bereiken de Europa-koe en de Schotse Hooglander hun eindbestemming goed, en ook al de andere postzegels.

(Morgen ga ik natuurlijk nog één kaart sturen met guldenpostzegels, eens kijken of het postbedrijf coulant is.)

Snel nog even opmaken...

... die gulden-postzegels. Ik heb nog een hele voorraad, van 'vroeger', en via postzegelsmetkorting.nl. Begin dit jaar kondigde PostNL aan dat ze nog maar tot 1 november a.s. geldig zijn...

Nog één maand te gaan, dus. Dat wordt volop brieven en kaarten schrijven. Maar hoe krijg ik ze op, als de post vervolgens weer vier ongestempelde-dus-nog-te-gebruiken postzegels brengt?

Ernstig kijkende mannen

Het thema van het 'Mail a Smile' project van deze maand is 'The 80ies'.
In die tijd luisterde ik graag naar alternatieve muziek. In de eerste helft van dat decennium was dat vooral new wave (Comsat Angels, de oude U2), en in de tweede helft jaren '80 vooral Amerikaans melodieus gitaarlawaai (Sonic Youth en zo, al vond ik Husker Du's Pink turns to blue echt geen lawaai). Met als rode draad toch ook melancholieke muziek (van de Cocteau Twins hun Wax and wane tot REM's The one I love, en zo).

Maar van sommige liedjes wist ik niet meer of ze nu uit de eighties waren of niet. En als je dan je elpees te ver weg heb opgeborgen en snel antwoord wilt, dan brengt internet uitkomst.
Op wikipedia de datums snel gevonden, en op youtube de muziek nog eens herbeleefd. Met, in tegenstelling tot 80-er jaren, nu ineens ook beeld erbij! En nee, Rush' mooiste blijkt inderdaad van ervóór, en Metallica's mooiste (Nothing else matters) van daarna.

In mijn twee-sporen-zoektocht (= twee keer youtube geopend) werd ik opeens zó verrast door de treffende overeenkomst in de blikken van deze twee blonde mannen, dat ik het niet kon laten ze ook samen in een print-screen te vereeuwigen.

Oude postkantoren

Ze zijn inmiddels allemaal dicht, vandaar de titel hierboven.
Dit oude postkantoor kwam ik tegen in Zeist.



Het is in 1911 gebouwd. Inmiddels is het gebouw weggepromoveerd tot rijksmonument.
De gevelsteen laat meteen een stukje geschiedenis zien.
In 1911 was de telefoon nog niet aan de posterijen gekoppeld, hier staat dan ook alleen 'PT'. Pas in 1928 wordt het 'PTT'. En in 1998 scheiden de wegen van Post en Telefonie zich weer. Waarbij de post nog altijd snail mail rondbrengt, en de telecommunicatietak zich inmiddels ook toelegt, via internet, op electronische mail. Maar daar heeft dit voormalig postkantoor geen boodschap meer aan, het gebouw dient nu als horecagelegenheid.



Toch jammer, geen echte postkantoren meer in Nederland...
Gelukkig bestaat de papieren post nog wel. Ook in Zeist, getuige deze postbode.

Muziek leeft voort

Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het nieuws op het journaal hoorde. Wat jammer, nog geen twee maanden voor z'n negentigste verjaardag (op 24 januari) moeten we afscheid nemen van, wat mij betreft Nederland's grootste modern-klassieke componist, Simeon ten Holt.

Bovenstaand twee visuele 'hommages' aan hem, collages die ik héél veel jaren geleden maakte, terwijl ik van zijn muziek genoot. Hieronder een detail van een van de klavieren en een stukje bladmuziek, 't was volgens mij de eerste keer dat ik papier met draad combineerde.



Het meest bekende stuk van Simeon ten Holt is wel Canto Ostinato. Een muziekstuk wat heel veel mensen raakt, getuige ook de documentaire 'Over Canto'. Ook ik mag bekennen dat ik 'fan' ben, anders zou ik niet zoveel verschillende versies in huis hebben. Een cd met uitvoering door vier piano's, Canto Ostinato door twee pianos (en daar weer verschillende versies van), een met piano's en marimba's, de bladmuziek. De mooiste vind ik de vier-piano's-op- drie-cd's-versie, dat was de eerste muziek van Simeon ten Holt die in mijn huis kwam, begin jaren negentig.

Groot was mijn verrassing, toen ik ooit in Utrecht moest zijn, het toeval wilde dat dat op 2 november 2007 was. Nietsvermoedend nam ik de roltrap, van het perron omhoog naar de stationshal. Alwaar ik ineens Canto live op víjf piano's gespeeld zag en hoorde worden. En ik kwam op het juiste moment. Ik had maar een paar minuten, moest op tijd naar een afspraak. En nèt toen kwam die hele mooie overgang naar dat mooie gedeelte, en ik hoorde net op tijd dat hele mooiste stukje zelf, ook.

Maar de muziek waarbij voor mij de meeste herinneringen omhoogkomen is Incantatie IV. De uitvoering van Sander Sittig, Annette Middelbeek, Francien Hommes en Kees Wieringa heeft mijn hart gestolen.



In mijn favoriete muziekprogramma - Reiziger in muziek - spraken Han Reiziger en Simeon ten Holt ook met elkaar. In de tijd dat dit programma werd uitgezonden, 1996, had ik geen opname-apparatuur. Gelukkig kon ik het programma alsnog terugzien, toen ik tot mijn blijdschap in 2003 de dvd aantrof in de 11cd-box 'Highlights'.

Jammer dat we hem moeten missen. Zijn muziek is tijdloos, leeft voort. En 89 jaar is een bijzondere leeftijd, die we lang niet altijd halen.
Mooi en waar zijn de berustende woorden die Simeon ten Holt sprak in een ander interview.
"Maak je verder geen zorgen", aldus de componist in dit interview uit 2007, "misschien is dat de tijd om m'n hoofd te ruste te leggen (...), want zo is 't 'n beetje de gang van zaken, in een mensenleven."

Waar moet dat (de cd-collectie) heen?

Eerst de postkantoren en nu dit:

Herlezen

Herlezen!



Op vakantie, kilometers ver van thuis, kwam ik erachter dat ik mijn eigen stapel leesboeken was vergeten mee te nemen.
Gelukkig had zoonlief 'De brief voor de Koning' van Tonke Dragt meegenomen. Waar hij overigens helemaal geen tijd voor had, maar ik wel.
Ik ben geen ervaren herlezer, en weet dus niet of herlezen altijd zo leuk is, maar in dit geval zonder meer wèl. De brief voor de koning las ik zowat in één ruk uit, 34 jaar na de vorige keer. En het blijft een mooi boek, een prachtig verhaal van alle tijden. En voor alle leeftijden, dat staat bij deze vast.



Bovenstaande kaft is dezelfde als die van het exemplaar wat we vroeger thuis hadden (het zal toen de 7e druk zijn geweest) en vind ik eígenlijk wel de mooiste!

Het boek is later verfilmd, reden dat het de interesse van zoonlief wekte (die nu op pagina 128 - van de 444 - is).
De website van Tonke Dragt vind je hier.

Laatste postkantoor gaat sluiten

Een treurigstemmend bericht, op de website van de Pers.



We wisten natuurlijk dat 't zou gebeuren. De postkantoren in mijn huidige en voormalige woonsteden zijn al lang dicht. En de nieuwe postzegelverkooppunten worden ook bemenst door aardige mensen die me inmiddels kennen en vice versa.
Maar toch...

Nu al nostalgie.

[ 5 maart 2015 update: De Pers is inmiddels ook gesloten, helaas. Maar je vindt een bericht met mooie oude foto op de BNR site. En hier een berichtje over hoe het verder ging en (misschien) zal gaan met het gebouw zelf. Op deze site stond ook een bericht over het laatste Nederlandse postkantoor maar dat blijkt inmiddels vervangen te zijn door postgeschiedenis en verdwijnende brievenbussen... ]

Evolutie

(En toen moest-ie weg...)

Molletje

Terug van weggeweest. Het molletje! De kleine Tsjechische mol, gecreëerd door Zdeněk Miler. Decennia geleden was het Molletje op televisie te zien en als kind genoten we er met volle teugen van.

Of misschien is de kleine Mol nooit weggeweest?! De Volkskrant had een jaar geleden nog een vier-dvd-box in de aanbieding, 't Molletje is zelfs op Hyves (inclusief een hele merchandising) en ook is-ie zo nu en dan in de plaatselijke cinema te zien.

Als volwassene blijk ik net zo gecharmeerd te zijn van deze sympathieke mol als toen als kind.
En blijkbaar ben ik niet de enige!
Rondkijkend op Postcrossing kom je er achter dat verschillende mensen uit alle delen van de wereld de kleine Krtek als wens-kaart hebben.

Gisteren was ik een gelukkige ontvanger!