'n Mooi stel

Misschien een voorbode voor nóg weer een postbezorgwijziging.

In ieder geval een mooi stel, deze 'Helaas' en de Koninklijke Post die elkaar in de keuken ontmoetten.

Jaren tellen

Het nieuwe jaar is alweer een week oud, en morgen is het een jaar geleden dat dit filmpje op Youtube terechtkwam.
Wauw, 100 mensen, van verschillende leeftijd! En inmiddels allemaal weer een jaar ouder. Heel bijzonder om iedereen te horen en zien.

Opmerkelijk

De bekende snoepfabrikant heeft het weer mooi bedacht.
Nooit geweten dat snoep in uitdeelzakjes verantwoord snoepen bevordert.

Van de 25 gram in één uitdeelzakje is slechts 11,8 gram suiker. Dat is bijna drie suikerklontjes, drie suikerzakjes, pure suiker, per kind, per uitdeelmoment.

Laat het haar

Een van de voordelen van een schooltijd in Nederland is dat je in ieder geval de kans krijgt wat meer talen te leren (dan alleen de landstaal en Engels).
En het leuke van voedseletiketten is dat je verschillende talen bij elkaar ziet.

Zo kreeg ik vandaag van mijn Chinese collega niet alleen smakelijke Chinese koekjes, maar gaf ze me desgevraagd ook de verpakking (om daar een ansichtkaart voor Eva van te maken).
Al lezend ontdekte ik dat er in het Engels natriumferrocyanide in die koekjes zit, terwijl ze in het Nederlands kaliumferrocyanide bevatten.

Bovenstaand blik van gevulde wijnbladeren (ze smaakten heerlijk en zijn helaas op) heeft ook zo iets grappigs. Vermoedelijk heeft de etikettenmaker een online vertaalmachine of andere bron gebruikt. Voor de andere alfabetten en het Zweeds kan ik niet instaan, maar in het Engels eet je gewoon gevulde wijnbladeren, en in het Duits is de vulling omhuld met lässt das Haar.

Haas

In een Hollandsche kinderboerderij.

Gunder even Hier!

Ik dacht dat het fan-schap ver achter mij lag, maar ik weet inmiddels dat je ook na je veertigste zó enthousiast over een muziekmakend iemand kan zijn dat je jezelf wel 'fan' móét noemen.
Nee, niet met gegil ofzo, dat had ik vroeger al niet, niet bij Sonic Youth, en zelfs niet bij bands als Dinosaur JR, Throwing Muses en de Pixies toen ik die van dichtbij ontmoette voor een interview met onze lokale radio.
Maar gewoon, tja, hoe zullen we het noemen. Een grote genegenheid voor de muziek (Engelstalige teksten verstond ik in mijn jeugdige fanschap zelden), en in geval van Daniël Lohues daarbij ook nog eens voor de prachtige teksten, waarover ik hier al eerder schreef. En naast genegenheid ook de aandrang om m'n eigen gitaar ter hand nemen, in een poging de mooiste liedjes na te zingen & spelen. Maar goed, voor dat laatste ontbreekt er op 't moment de tijd. Dus we houden het bij luisteren, zingen, en genieten!

En genieten, dat deden we!
Daniël Lohues is op tournee, met zijn nieuwe cd en programma Gunder. Vergezeld door zijn muzikale vrienden Bernard Gepken, tokkelend op gitaar, mandoline en banjo, en Guus Strijbosch, plukkend aan de contrabas, deed hij tot mijn vreugde ook onze woonplaats aan.

Zoonlief vindt het nummer 'Alles kan ja' prachtig, dus ik kocht ook een kaartje voor hem. Omdat zoonlief meeging, wilde dochterlief er per se ook bij zijn. En toen ik voor hen en mij een kaartje had, dacht ik er ineens aan om manlief ook maar mee te nemen. Gelukkig was er voor hem ook nog wel plek, in de verder heel volle schouwburg.
Op een ander meisje met haar vader na, waren we de enigen met kinderen. Gek eigenlijk, want zulke muzikale uitstapjes horen toch gewoon bij de opvoeding?
(Gelukkig zaten we op het balkon, want het programma duurde verrassend lang, van acht tot elf, zodat de kinderen rond half elf gerust en ongezien op hun stoel daarboven in slaap konden vallen.)

Lohues blijkt niet alleen zanger, multi-muzikant en componist te zijn, maar toonde zich met zijn anecdotes tussen de nummers door ook een geweldig entertainer, die het hele publiek goed wist te boeien. Met grappige verhalen, en serieuzer onderwerpen.
Het meegebrachte woordenboek Drents-Nederlands bleek niet nodig, alles was best goed te verstaan (al heb ik het aan mijn tijd in Overijssel te danken dat ik weet dat 'hier kom ik weg' 'hier kom ik vandaan' betekent en niet 'hier moet ik weg' zoals de meesten om me heen dachten). En enkele zeer on-hollandse woorden legde hij gewoon uit.
In de pauze keken we nog even of 't woordenboek wel klopte, en ja (buus = broekzak, snakken/snakker = opscheppen/opschepper). Zo'n woordenboek is trouwens ook altijd leuk om elkaar woorden te laten raden, wat we in de pauze dan ook grif deden.

Vond ik 'Hout moet' onovertrefbaar, met 'Gunder' heeft Daniël Lohues c.s. toch weer net zo'n prachtwerk neergezet. Met een van mijn nieuwe favorieten, wat ik continu in m'n hoofd heb. En saillant: terwijl ik het een troostrijk lied vind, zó mooi dat ze het, als de tijd daar is, wel op mijn begrafenis mogen draaien, vertelde Daniël Lohues in de aankondiging van dit lied over het sterfbed van een dierbare. 'Komp wel, 't komp wel goed, hoop stärft 't lest'. Mooi.

Sint Jordi's dag (2)

Het is 23 april!
Dat betekent: de Dag van de Roos, de Dag van het Boek, èn Sint Jordi's Dag!
Deze mooie 'visual poetry', met een gedicht over de Roos en de Gessamí, oftewel Jasmijn, ontving ik per express-mail van Eva.

Moltes gràcies, Eva! (Quins llibres t'han donat i rebut? :-) )

Toerist in eigen land

Toevallig waren we in de buurt, dus we reden maar even door. Naar de Keukenhof, die is weer open!

Naast de bekende bloembollen / bolbloemen door het gehele park heen, waren er in het paviljoen van het thema - Polen, dit jaar - twee van mijn favoriete plantaardigen.
'Bomen', geïnspireerd door het Poolse oerbos. En tot mijn verrassing - en met name tot vreugde van mijn reukorgaan - m'n favoriete bloemen: Fresia's!



Er was ook een wedstrijdje aan verbonden: als publiek kon je kiezen welke vijf fresiae je het mooiste vond.
Op de muur achter de kandidaten stonden allerlei toepasselijke woorden. Maar ook een woord dat ik voor alle zekerheid thuis nog even in het Franse en Engelse woordenboek nazocht. En ja, men bedoelde het blijkbaar toch echt: ook paddenstoelen horen in het rijtje 'talent', 'best', 'greatest' en 'winner' thuis.





Al met al heerlijk genoten van de bloemenpracht, van de tuinarchitectuur en kunstwerken (o.a. één kangeroestoel), van de frisse lentezon, van de Groningse molen met uitzicht op echte bollenvelden, van de collega-toeristen uit alle windstreken, van een koffie-verkeerd en een hapje.
En ook van oog- en oorstrelende Nederlandse volksdansoptredens, door Mie Katoen uit Tilburg en Pieremachochel uit Utrecht.

Papier Hier

Ik moet nog altijd de vakantiefoto's van afgelopen zomer goed bekijken. En de interessantste plaatjes op dit blog delen.
Hier - eindelijk - alvast twee foto's!

Altijd leuk om te zien waarin men het afval ter recycling scheidt.



Ook meertalige prullenbakken zijn een lust voor 't taalliefhebbend oog!

... want die hebben aardigheid 't hardste nodig

't Is alweer een jaar of 12 geleden dat ik de eerste cd van Skik kocht (waarvan 'Absoluut misschien' een van mijn all time favourites werd).
Ik was blij verrast. Niet alleen was Skik een mooi tegenwicht tegen de alleenheerschappij van het ABN (nee niet de bank!) in de Nederlandstalige muziek. Maar ook gewoon prachtige liedjes, die een native abn-spreker, met wat goed luisteren en inventiviteit, best kon en kan verstaon.

Sinds toen zit er veel tijd, en zanger/gitarist/componist Daniël Lohues heeft niet stilgestaan.
Toch ontdekte ik pas in de afgelopen maanden zijn nieuwe werken: de CD-serie 'Allennig' (waarop ik vast een andere keer nog terug kom) en zijn meest recente cd 'Hout moet'.
Met ook verschillende juweeltjes: de een mooi van muziek (ik ben wel kieskeurig, wat dat betreft), de ander mooi van muziek èn tekst.
En sommige met een tekst die met kop en schouder uitsteekt boven alle songteksten die ooit in de wereld zijn gekomen.

Onderstaande is zo'n voorbeeld, van hele mooie, ware, wijze woorden.



'Aardig doen tegen mensen die niet aardig doen
Want die hebben aardigheid ’t hardste nodig
Meer dan wij

Het werkt, 't komt bij je terug
Oogsten kun je pas doen als je eerst wat zaait
En vergeet ook niet: al die onaardige mensen,
Ze zijn zo geworden zonder dat ze 't wilden.

Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen
Want die benn aordigheid ‘t hardste neudig
Harder as wij...'

Mooi, toch?
En zag nu maar de hele wereld in dat 't zo werkt...

C'est le beton

Mooi gevonden!

Zomerse dag

Het is oktober en het is zomer!

Deze foto maakte ik vorig jaar oktober. Toen leek het wel echt herfst:



(ik kon het trouwens niet laten 't nog even na te zoeken: is het nu 'paddestoel' of 'paddenstoel'? Volgens onze taal kan 't allebei.)

Gek out?

Nog altijd is onze derdegroeper gretig letters aan het ontcijferen (ontletteren?). Met steeds weer leuke vondsten.



Inmiddels zijn we gewend aan de OV-chipkaart. Maar toch.
'Mama?' hoor ik ineens naast me. 'Waarom staat daar 'gek uit'?'

Is nep?

Dochterlief zit in groep 3 (in 'onze tijd' heette dat nog gewoon 1e klas). En dat zij leert lezen is een openbaring voor haar, en geweldig om te zien voor ons.

Als eerste leert zij natuurlijk gewoon de gedrukte kleine letters.
Hoofdletters en handgeschreven letters zijn voorlopig dan ook nog onontgonnen gebied. Wat soms grappige situaties kan opleveren.

Ze bestudeerde de zijkant van de Ratatouille-dvd-doos nog eens goed, na te hebben genoten van deze prachtige film. En vroeg zich hardop verwonderd af:
'Waarom staat daar eigenlijk "is nep"?'

Koffie / cafè

Wat thee is voor mijn post-vriendin, is koffie voor mij - What tea does mean to my amiga de correu, does coffee mean for me (I think!?!).



Heerlijk op een vrije dag: kopje koffie, krantje erbij...
Deze fraaie illustratie kwam via Spanje uit Zürich naar Nederland. Oorspronkelijk was dit art deco kunstwerk een reclameposter voor het Zwitserse café, volgens de informatie uit 1920.



En deze prettig drinkende koffieglazen worden gebruikt in Barcelona.
Ziet 't er niet heerlijk uit?
Ik moet toegeven dat het summum voor mij koffie verkeerd is, dat wil zeggen nòg meer koffie en vooral: nog véél meer melk dan op deze foto van tallat / cortado.
Maar de koffie op deze kaart is ook niet te versmaden.

Eva, moltes gràcies, also for the other coffee cards! And, there are some new cups of tea on its way to you!

Bubbles mail art

Ik schreef er al eerder over, over het fenomeen Mail Art.
Eén 'call for mail art' inspireerde direkt, en met veel plezier maakte ik dan ook 'bubbles' voor het gelijknamige project van Ptrzia uit Duitsland.

Inmiddels is het project afgerond, en ik werd van de week blij verrast met een bijzondere envelop, met daarin mijn werken in 't klein, naast alle andere inzendingen, tijdens de eindexpositie. Zie mij glunderen van trots!
De expositie vond plaats in een verlaten zwembad dat, zo schreef Ptrzia, niet lang daarna zou worden gesloopt. Gelukkig nog net op tijd deze foto:


Ptrzia, vielen Dank!! Deine Post, der schöne Briefumschlag und Briefmarke und die entzückende Bilder der Ausstellung freuen mich sehr!!

Woordzoeker

Heerlijk om het mee te mogen maken, hoe kinderen leren lezen.
Dochterlief van vijf mag in groep 2 al allerlei 'werkjes' doen waarvan ik dacht dat die pas in de eerste klas (tegenwoordig: groep 3) aan de orde kwamen. Gelukkig heeft ze er plezier in, en op mijn beurt zie ik dat weer met plezier aan.

Laatst kwam ik een aardig puzzelboekje tegen en nam het voor haar mee, in de veronderstelling dat ze zich op de kleurplaten, doolhoven en zoek-de-zeven-verschillen zou gaan storten. Ze ging er blij mee aan de slag.

Wat schetst m'n verbazing, als ik die avond het boekje opruim en zie dat ze met de woordzoeker aan de gang is geweest!
Het woord 'vee' was al door de samenstellers aangegeven.
Maar 'kip' heeft ze toch echt zèlf gevonden.

Van Eva - de Eva 2

'Thee heeft zoveel charme', dit reclamelied ging door m'n hoofd toen ik deze collage van Eva ontving. Mooi!



Eva, moltes gràcies!!

Ook de postzegel mag er wezen. Een letterlijke post-zegel. De brief begint met 'Querida Inés del alma mia', 'Lieve Inés van mijn ziel' (of 'van mijn hart', volgens wikipedia).
Geschreven in de 16e eeuw aan ontdekkingsreizigster Inés Suarez uit Plasencia, die van Spanje naar Chili reisde om haar man te zoeken.



Nog even weer over thee. Deze 'ewer', schenkkan, die Eva me in december stuurde, doet erg aan een theepot denken, maar volgens 't woordenboek betekent 'ewer' lampetkan!..
De theepot - of kan - is uit 1616, en het is geen Delfts blauw, en ook geen Chinees porselein, maar hij is, volgens de inscriptie, destijds gemaakt in Mashad, Iran.



(of ik nu mijn koffie-zucht ga inruilen voor thee-lust is nog even afwachten... Eva, I'll let you know as soon as I'll drink more tea than coffee!)

Postcrossing 7

Tuula uit Finland was blij met mijn kaart waarop een fiets en een boot in een soort grafstemming te zien waren. 't Was een kaart die ik ooit ergens tegenkwam en gekocht had omdat ik hem zelf erg mooi vond. Maar toen ik haar profiel las, dacht ik meteen 'déze kaart hoort bij háár'.

Enthousiast vroeg zij me om mijn adres, en nog geen week later kreeg ik een mooie envelop in de bus. Met maar liefst 5 vogelkaarten en een aardig begeleidend briefje.

Een blauwborst (met perfecte schutkleuren, de kaart bleek een heus zoekplaatje te zijn), een fuut, een auerhaan en een mij onbekende roofvogel in het water. Mijn Fins is bepaald niet toereikend: is nu 'kolmas palkinto' of 'sääksi saalistaa' de naam van die roofvogel? En als 't één de vogel is, wat betekent dan de andere naam?! (nb de fotograaf kon het niet zijn, die heet Juha Kantakoski.)

Déze kaart sprong er qua compositie bovenuit. Zo zie je ze niet vaak op foto's. Ik vind hem erg mooi. En heel bijzonder, zelfs de bloedvaatjes in de zwemvliezen zijn te zien van deze, eh, 't moet wel een meeuw zijn, 'Roskalintu'.



Foto: Juha Metso, 1997
Kaart van de Finse Natuurbeschermingsorganisatie - Suomen Luonnonsuojeluliitto, het logo zie je rechtsboven op de kaart.

Postcrossing 4

Een van de leuke dingen van Postcrossing, vind ik, is je best doen om de juiste kaart bij de juiste persoon te krijgen. Omgekeerd is het dan ook leuk als je merkt dat sommige mensen ook moeite doen voor jóú!

Zo kreeg ik onverwacht via Postcrossing een bericht van Daniela uit Roemenië. Of haar kaart al aangekomen was, vroeg ze. Ik wist van niks, nee dus. Tja, de kaart was al vier weken onderweg, dus hij had er onderhand moeten zijn. Weet je wat, zo schreef ze (in andere bewoordingen), 'ik stuur je gewoon nog een kaart'.

En dit was 'm:



















Naast dat het een mooie, bijzondere foto is, voelt de kaart ook nog eens prettig aan (nóg een voordeel van papieren post!).
En het was meteen een didactisch doeltreffende kaart. 'Delta Dunarii', staat er op de voorkant, en 'Danube Delta', schrijft Daniela, het 'unieke en mysterieuze gebied waar de Danube rivier in de Zwarte Zee uitmondt'.
't Zal wel, was mijn eerste gedachte, maar ik ging toch eens in de atlas kijken hoe die rivier dan wel stroomde. En tot mijn stomme verbazing bleek het gewoon de rivier de Donau te zijn!
Weer wat geleerd.


Naschrift: de eerste kaart is nooit aangekomen. Maar Daniela was zo vriendelijk om 'm spontaan nog een keer te sturen. En binnen drie dagen was hij er, een mooie foto van een beer (dat die in Roemenië in 't wild voorkomen wist ik ook niet. Zo blijf je leren!)