Postslak

Ik moet er nog steeds naar toe, de tentoonstelling over papierkunst in het Coda Museum in Apeldoorn. En of 't me lukt er tijd voor vrij te maken is nog maar de vraag, nu het schooljaar weer begonnen is, met alle sportles, wedstrijden en andere weekendse verplichtingen van dien.



Gelukkig was de handvaardigheidjuf wèl in het Coda geweest.
'Ik ben iets aan het maken wat jij héél leuk vindt', zei dochterlief op geheimzinnige toon aan het eind van haar eerste schoolweek in groep zes.

En de week daarop kwam dochter ermee thuis: de Postslak!
Met in zijn/haar post-tas ieniemienie zelfgevouwen envelopjes.

Publieke kunst: oud en nieuw

Onlangs moest ik in de St. Jacobsstraat in Utrecht zijn, 'tien minuten lopen vanaf het station'. Ik vertrok een uur te vroeg, om niet verdwalend te laat te komen. Zodoende had ik nog een kleine zee van tijd toen de trein op het Centraal Station aankwam.

Na eerst de etalage èn binnenkant van die winkel met grappige dingen op Hoog Catharijne bekeken te hebben, ging ik de stad in. Ergens linksaf moest de bedoelde straat zijn.

Bijna daar, werd mijn aandacht getrokken door een steegje, de Zakkendragerssteeg. En vooral door een bord waarop stond wat er zoal in deze steeg te vinden was. Eten, kleding, daar zou ik zo'n straat niet voor inlopen. Maar één winkel had natuurlijk bijzondere aantrekkingskracht voor mensen die houden van papier en zo. Goede reden om niet al in de goede richting te lopen, maar eerst nog even rechtsaf te slaan, het steegje in.

Korte tijd later trad ik 'Bureau Bewust' binnen. Een half uur later stond ik, een aantal euro's armer maar enkele mooie stempels en een leuk gesprek met de winkeliers rijker, weer buiten.
Bovenstaande muurschildering en 3D kunstwerk is ook in de Zakkendragerssteeg te vinden. De moderne zakkendrager was er trouwens eerder dan het melkmeisje, zo blijkt uit deze film.

Memo blad

Tijdens vergaderingen kom ik wel uit met de blanco randjes langs de agenda. Maar voor wie aan één A4tje niet genoeg heeft, wordt dit reuzen-memoblaadjes-blok van harte aanbevolen.
Om op te doodlen, maar je kunt 'm natuurlijk ook gewoon als geheugensteun gebruiken.

Papier Hier

Ik moet nog altijd de vakantiefoto's van afgelopen zomer goed bekijken. En de interessantste plaatjes op dit blog delen.
Hier - eindelijk - alvast twee foto's!

Altijd leuk om te zien waarin men het afval ter recycling scheidt.



Ook meertalige prullenbakken zijn een lust voor 't taalliefhebbend oog!

Broccolihut

Eva wees me op een heel grappige foto op internet. Alleen zat er natuurlijk copyright op, dus wat kun je anders doen dan 'm gewoon natekenen.



Het originele ontwerp (en foto) is gemaakt door Brock Davis, een kunstenaar / ontwerper / muzikant uit Minneapolis. De èchte Broccoli House vind je op zijn Flickr fotostroom.
Zo'n goed idee. Ook bij ons thuis is het maken van een boomhut wat lastig, bij gebrek aan boom en tuin, dus dan moet je wel alternatieven bedenken.

Meer grappige ontwerpen van Brock Davis vind je in zijn digitale fotoalbum.
Meer informatie en nog meer kunstwerken op zijn website. Daar trof ik ook dit prachtig stuk gelinieerd papier aan, met de titel 'Rules':

Handig om 'n schetsboek bij de hand te hebben

Was het in 't Nederlands nou Droodle of Doodle, vroeg ik me af toen ik op de website van deze groep met een wel heel grappige naam stuitte:
De Anonieme Doodlers.

Maar na een kleine speurtocht op het net herinner ik het me weer: droodles zijn die kleine, eenvoudig maar krachtig getekende woordraadsels. Járen geleden, op school nog, was het 'in' om in zo'n klein vierkantje wat strakke lijnen te zetten, of van andermans lijnen in andermans vierkantjes de betekenis te raden.

En doodles... Die zie je links en rechts om je heen. Op telefoonnotitieblokjes, in kantlijnen, op A4's met de agenda van de bespreking, enzovoorts. Heerlijk om onbewust creatieve collega's zo bezig te zien.

Die van mij begon tijdens een vergadering in november.

Nieten zonder nietjes

Eens in de zoveel tijd kom ik in de Haagse Reinkenstraat. Gister was het weer zover.
Ooit bezocht ik daar een winkel vol leuke dingen: spellen, hebbedingetjes, natuurkundige truuks. Helaas bleek die winkel ineens verdwenen te zijn...

Tot mijn blijde verrassing ontdekte ik in dezelfde straat nu plots een andere winkel, vrij onopvallend naast de bloemenwinkel op de hoek (even dacht ik dat het gewoon bij de bloemwinkel hoorde). En ook hier werd ik bij binnenkomst verrast door interessante, niet-alledaagse koopwaar.
Voor zoon- en dochterlief kocht ik twee spellen-annex-puzzels, voor manlief een boekje met luciferpuzzels (sst, niet verklappen, die worden zo rond 5 december overhandigd), voor mijzelf een halskettinkje.

Met de pinpas afgerekend, en wat schetst mijn verbazing toen de kassabon en pinbon ineens verenigd bleken te zijn door een mini-vouwkunstwerkje!
Het bleek dankzij een nietloze nietmachine te zijn. Ingenieus, wat een prachtige uitvinding! Deze heb ik inmiddels dan ook aan mijn kantoorartikelen thuis toegevoegd. Van de week gaat hij (zij) ook mee naar m'n werk!

Ik had er nog nooit van gehoord, maar deze Groene Emma (een donkerblauwe in mijn geval) niet inderdaad papieren prachtig aan elkaar vast! Mits niet te veel blaadjes, maar twee tot vier 80 grams moet wel lukken.
Dat scheelt niet alleen voor het milieu, maar ook krijg ik niet meer die dikke linker-boven-kanten in mijn ordners.



Zo ziet ze eruit!

En dit is het resultaat:

Memoblaadjes

Wat je allemaal niet met memoblaadjes kunt doen!

Helaas lukt het me nog niet om video's in deze blog te 'embedden', dus je moet even de link aanklikken. De noeste arbeid die deze post-it kunstenaar verricht heeft is die moeite wel waard!

Update: Zie hier een filmpje van de 'making of' (meer dan 6000 memoblaadjes zitten er in de film!). En er is een vervolg: memoblaadjes op reis.

Evolutie

(En toen moest-ie weg...)

1 miljoen giraffen

Op de website van de heel creatieve postcrosser Hildegarde las ik over het project 'One million giraffes'.

De Noorse Ola had zijn vriend Jørgen verteld dat hij uiterlijk 2011 maar liefst een miljoen giraffes zou hebben verzameld.
Dat is niet weinig! Iedereen is dan ook uitgenodigd om te helpen die 1.000.000 giraffen te realiseren.
Alle zelfgemaakte werken zijn welkom, dat wil zeggen, met de hand gemaakt en niet met de computer. Goed, de computer mag wel gebruikt worden voor het inscannen en uploaden, maar het 'creatieve proces' moet door de inzender zèlf uitgevoerd zijn, aldus de regels.
Ook bestaande afbeeldingen van giraffen en dierentuinfoto's tellen niet mee (tenzij je zelf een giraf bent, dan mag je wel een zelfportretfoto inzenden).

Uit de hele wereld stromen ze toe: giraffen! De teller staat inmiddels op bijna 600.000.
En vanavond zijn er in ieder geval nog een stuk of tien bij gekomen. Het hele gezin raakte ineens geïnspireerd! De kinderen hebben flink geknutseld en zelfs manlief tekende een giraf.



Deze giraffe maakte ik binnen twee minuten, mijn allereerste staaltje papierknipkunstwerk.
Maar de volgende zal ik met wat meer tijd en aandacht fabriceren (tekenen, schilderen, borduren?!).

Op de website is trouwens nog een aardig (en verslavend) spel: 'Raad de leeftijd van de maker!'
Er zijn statistieken (klik onderaan de website), er is een wereldkaart waarop je kunt zien uit welke landen de afgelopen 24 uur een bezoek aan de website is gepleegd, en ook is er een weblog met de Giraffe van de dag.
En of dat niet genoeg is, het één-miljoen-giraffen project is ook op twitter en facebook te vinden (waar trouwens ook leuke foto's te zien zijn, zoals dit giraffe-portret, gemaakt van een koekje).
Leuk om in te grasduinen. Ook voor niet-giraffenmakers èn kunstenaars met een 'painters block' zijn al deze ingezonden giraffen zonder meer inspirerend!

Dierendokters

Creatieve kinderen, wie wil die nu niet?
Ook ik mag me gelukkig prijzen met 'creative kids', fantasierijke kinderen.
Regelmatig hoor ik in mijn oorhoeken (mijn mond in een grote glimlach) de verhalen die dochterlief haar knuffels laat spelen. En mag ik genieten van de grappige beginnende stripverhalen van zoonlief's hand.

Soms zorgt die creativiteit ook wel eens voor een probleem.

Laatst waren ze heerlijk samen aan het spelen. ‘Vooral niet storen!’, dus ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat anders te gaan doen (ongetwijfeld achter de computer of boven een ansichtkaart).

Soms moet je je activiteiten even onderbreken voor een kleine boodschap. Maar o schrik, wat bleek: het toiletpapier was op!

De lege rollen in de woonkamer brachten me op het spoor.
De reden van deze mysterieuze wc-papier-verdwijning was wel een hele goede.
Zoon en dochter hadden een dierenhospitaal opgezet (met ook plaats voor kabouters). En àlle knuffeldieren waren ziek. Èn - nee, hier geen wachtlijst - werden behandeld!

Hieronder vier van de patiënten.

Yes!

Weliswaar (nog) niet op een hele ansichtkaart, maar de oplettende postcrosster koos wel deze postzegel voor me uit!

Als kind al was ik gefascineerd door dit gesnavelde, ei-leggende zoogdier.
En nog altijd is 't een van mijn lievelingsdieren: het Vogelbekdier.



Wonderlijk dier, niet?
Iedere keer als ik dit plaatje zie komt er een brede glimlach tevoorschijn. Misschien net zo wonderlijk, dat een stukje papier van nog geen 3 bij 4 cm een mens zó blij kan maken!

(Wát?? 5 cent maar?)

Postcrossing 6

'Welk doel dient het, wat leer je daar nu eigenlijk van?' is een vraag die ik wel eens hoor.
Niet zozeer naar aanleiding van postcrossing, maar ik kan me indenken dat de vraagsteller ook híer wel eens vraagtekens bij kan zetten. Vooral vanwege de tijd die postcrossen me kan kosten, afgezet tegen de tijd die ik daadwerkelijk hèb. Zo kan degene die onverwacht in Huize Heleen komt best wel eens denken dat de uitvinder van de uitdrukking 'Huishouden van Jan Steen' zich vergist heeft en dat er gewoon 'Heleen' had moeten staan.
Ik moet bekennen dat de tijd die ik vandaag aan post besteedde, ten koste ging van de tijd die besteed had zullen worden aan de berg op-te-ruimen rommel die ik vanmorgen met dat doel op bed legde.

Goed, wat leer je van Postcrossing? Nou, heel veel!
Bijvoorbeeld heb ik nieuwe hobby's ontdekt. Niet dat ik nieuwe hobby's nodig heb, maar het is interessant om te lezen dat mensen zich bezighouden met dingen waar ik nog nóóit van gehoord had.
Zo zijn er tal van mensen, in allerlei werelddelen, die aan 'Geocoaching' doen. Daarbij wordt iets verstopt, ergens in de natuur, en anderen gaan dan met de GPS in de hand op zoek naar deze schat (in geocoaching-bewoordingen 'cache' genoemd). Anderen beoefenen allerlei soorten dansen (zo is een Amerikaanse dame druk bezig met oud-Europees ballroom dansen), je leert dat er op de meest onverwachte plaatsen geskied wordt, en al dat soort dingen méér.

Verder is het een goede manier om de in vergetelheid geraakte aardrijkskunde op te halen en leer je bovendien veel over afstanden (Finland is meer dan 1000 km ver!).
En als je wilt kun je je internationale woordenschat uitbreiden ('Ačiū' is 'Dankjewel' in het Litouws!), en op jouw beurt anderen desgevraagd wat woorden uit de Nederlandse taal bijbrengen.

Grappig is ook de stijl van kaarten. Uit Rusland kreeg ik een kaart die we hier op het eerste gezicht als 'kitsch' zouden bestempelen. Maar als je 'm goed bekijkt is die eigenlijk ontzettend mooi.
Ook hebben tal van mensen de neiging om stickers op de achterkant te plakken. En dat voor volwassen mensen...
Dat dochterlief haar eigen vriendenboekje en die van al haar vriend(inn)en volplakt met al de stickers die ze weet te bemachtigen, vond ik heel normaal. Maar de eerste ontvangen kaart die door de 30+ verzender voorzien was van glimmende vliegtuigstickers, bloemetjes en hartjes deed mij de wenkbrauwen wel fronsen. Echter: bij nader inzien is dat eigenlijk ook heel leuk!

Dat in andere landen soms ander materiaal gebruikt wordt is me nu óók duidelijk. Glittertjes op de postzegel van een geiser uit IJsland. Te zwaar afgestelde postautomaten die standaard scheurtjes op de verstuurde ansichtkaarten veroorzaken in de VS. Enzovoort.

Van de week ontving ik mijn eerste kaart uit Japan. Van een collega-moeder van ongeveer even oude kinderen als de onze. Dat er op de achterkant Hello Kitty stickers geplakt waren verbaasde me inmiddels niet meer.
Wel was ik onder de indruk van de verfijndheid en verrast door het materiaal van de slechts 2 centimeter kleine sticker!
Op de foto kun je het niet zo heel goed zien, wel geeft het rechter bloemetje een beetje 'n indruk. Het wit van Kitty's gezicht is hetzelfde materiaal, een soort stevig crêpepapier-achtig papier. En dan goudkleurige lijntjes om het af te maken. Heel keurig op de juiste plaatsen afgedrukt. Mooi, toch?!

Lezende / Tekenende vrouwen

Al surfend op Postcrossing langs mooie ansichtkaarten kwam ik op een profiel terecht van iemand die net als ik (en vele Postcrossers meer!) van papier & boeken houdt.
Ze verzamelt dan ook kaarten van lezende vrouwen met als resultaat prachtige foto's, schilderijen en tekeningen van vrouwen met een boek, brief of kaart in de hand, die we op haar weblog mogen bewonderen.


Naast lezen geniet ik ook van plaatjes kijken. Charlotte Dematons maakt van die prachtige illustraties. Vorig jaar was deze sympathieke vrouw in onze lokale boekwinkel voor een signeersessie. En het werd een echte hand-tekening.
Heerlijk om naar te kijken (en m'n handen jeuken om de tekenpen zelf ook weer eens op te pakken). Misschien moet ik daar maar eens kaarten van gaan verzamelen: Tekenende vrouwen!