Wie van de twee?

Dat is grappig. Ik hoor de tune van 'Wie van de drie' al door m'n hoofd spelen. Of, in dit geval, 'wie van de twee?'.

'n Tijdje terug kocht ik een voorraadje 'typisch Hollands' kaarten, met o.a. de windmolens van Kinderdijk. En pas nu, nu ik op het punt sta er een naar een Poolse postcrosser te sturen, zie ik het. Deze twee kaarten zijn hetzelfde. Of eigenlijk: elkaars spiegelbeeld, met de een net wat andere kleur dan de ander, deze 'Reflections' kaart nr 1260 links en kaart nr 1231 rechts. Welke zou de echte zijn?

Pixar postzegels!

Een hele lieve verrassing van postcrosser Rebecca. Ze had me via Postcrossing een mooie kaart gestuurd, ik stuurde haar iets terug wat ik passend vond en zie, nu deze mooie postzegels!
De films Ratatouille en Up vind ik erg mooi (die worden hier thuis dan ook met enige regelmaat afgespeeld), en ook de moraal in Cars (1, deel 2 moeten we nog zien) en Wally.



Rebecca schreef dat de frankeerwaarden in de VS recent veranderd zijn. In dit geval, de binnenlandse zegels, is 44 dollarcent omgeturnd naar 'Forever'.
Dat komt bekend voor: een paar jaar geleden was Nederland al aan de beurt: 44 eurocent werd '1', waar je 46 eurocent voor neertelde, en sinds 1-1-2012 is dit - zo'n beetje stilzwijgend - verhoogd naar 50 cent.

Over de Amerikaanse 'Forever' postzegel is nog meer te lezen, bijvoorbeeld op Missive Maven's weblog.

Het onderwerp "Nederlandse 'voor altijd' postzegels" voor Europa staat al een tijdje op de agenda voor m'n blog, daar kom ik nog op terug.

Postcrossing Postzegels!

Ik dacht eerst dat het een grapje was, maar het blijkt echt zo te zijn.
Morgen is een gedenkwaardige dag voor alle ansichtkaartenliefhebbers: dan brengt PostNL (voorheen TNT Post, voordien TPG Post, daarvoor PTT) een nieuw postzegelvel uit, met als thema...
Postcrossing!



Zaterdag 15 oktober zal het eerste velletje worden overhandigd aan Paulo (Magalhães?) op het postzegelgebeuren Postex in Apeldoorn.
(Diezelfde dag hoop ik ook een paar velletjes in m'n brievenbus te ontvangen, want ik kon het natuurlijk niet laten om ze alvast te bestellen... Maar daarover een andere keer meer.)

Postcrossing (11)

Ontvangen uit Noorwegen, via Postcrossing, deze prachtige foto van een eland die een verkeersbord op haar weg vindt, met, ja, een eland.

Yes! (2)

Al eerder werd ik verblijd met een prachtige postzegel van een van mijn lievelingsdieren.
En nu ben ik twee kaarten rijker waarmee ik de koning(in) te rijk ben!

Postcrosser Samantha uit Australië stuurde me een koala. Ze had die nog niet op de bus gedaan of ze kwam een van mijn 'Favourites' tegen die ze óók naar Nederland stuurde: m'n drie favoriete Australische dieren op één kaart.

Ik was blij verrast en stuurde een kaart naar haar gading als dank terug.
En wat schetst mijn nog blijere verbazing als ik dit mooie portret van het vogelbekdier, de platypus ontvang?!

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

Vrolijk Pasen!

Met dank aan Anna uit België,



en onemilliongiraffes.com (dankzij welke de gebruikelijke paasdieren op onze adoptiekip-eitjes plaats maakten voor enkele verdwaalde giraffen).

Postcrossing 9

Door Postcrossing leer je ook over anderlands illustraties.
Zo worden Jip & Janneke en Nijntje volop geëxporteerd, en omgekeerd leren wij dat de 'Moomins' wereldberoemd zijn, ook buiten Finland.
Andere illustraties die ik door postcrossing leerde kennen zijn die van de vrolijke dames door de in 1951 in Helsinki geboren Inge Löök:



'Alles wat belangrijk is in het leven staat op deze kaart', aldus Eeva uit Finland, en ze vervolgt met de belangrijke dingen: 'Vrienden, koffie en koekjes, boeken en post...'.
Hoe herkenbaar!

Olifanten tekenen

Voor wie de smaak van het giraffen maken te pakken heeft, en voor degene die eens iets anders wil: je kunt ook Olifanten maken!

Terwijl de giraffen digitaal naar Noorwegen toestromen, worden de olifanten per 'slakkenpost' verwacht in het Italiaanse ARTigne.
Postcrosser Elefantus houdt van vrolijk gekleurde, zelfgetekende olifanten (en van ansichtkaarten met fietsen, motoren en auto's).

Op zijn website heeft hij al talloze olifanten verzameld.
Klik rechts op Elefantus voor olifantenfoto's. En via Elephants vind je honderden getekende / geschilderde / geknutselde olifanten. Ook 'Wrong hand elephants', Olifanten stempels en Mail art olifanten. Ennio 'Elefantus' Pauluzzi is per slot van rekening zelf ook een mail artist.

Aan mij dit weekend de eer om een postcrossende kaart naar Ennio te sturen. Ik heb m'n best gedaan om aan z'n wensen tegemoet te komen. Altijd leuk als dat gewaardeerd wordt èn ook nog eens op een Italiaanse weblog/flickr-account verschijnt.



Voor hier maakte ik deze compilatie van de naar Italië verstuurde kaart.
De zelf-gefotografeerde fiets siert - enkele maten groter - de voorkant van de ansichtkaart (handig via die foto-kaarten-maak-bedrijven).
De overige fietsen èn olifanten pasten precies op de achterkant.

1 miljoen giraffen

Op de website van de heel creatieve postcrosser Hildegarde las ik over het project 'One million giraffes'.

De Noorse Ola had zijn vriend Jørgen verteld dat hij uiterlijk 2011 maar liefst een miljoen giraffes zou hebben verzameld.
Dat is niet weinig! Iedereen is dan ook uitgenodigd om te helpen die 1.000.000 giraffen te realiseren.
Alle zelfgemaakte werken zijn welkom, dat wil zeggen, met de hand gemaakt en niet met de computer. Goed, de computer mag wel gebruikt worden voor het inscannen en uploaden, maar het 'creatieve proces' moet door de inzender zèlf uitgevoerd zijn, aldus de regels.
Ook bestaande afbeeldingen van giraffen en dierentuinfoto's tellen niet mee (tenzij je zelf een giraf bent, dan mag je wel een zelfportretfoto inzenden).

Uit de hele wereld stromen ze toe: giraffen! De teller staat inmiddels op bijna 600.000.
En vanavond zijn er in ieder geval nog een stuk of tien bij gekomen. Het hele gezin raakte ineens geïnspireerd! De kinderen hebben flink geknutseld en zelfs manlief tekende een giraf.



Deze giraffe maakte ik binnen twee minuten, mijn allereerste staaltje papierknipkunstwerk.
Maar de volgende zal ik met wat meer tijd en aandacht fabriceren (tekenen, schilderen, borduren?!).

Op de website is trouwens nog een aardig (en verslavend) spel: 'Raad de leeftijd van de maker!'
Er zijn statistieken (klik onderaan de website), er is een wereldkaart waarop je kunt zien uit welke landen de afgelopen 24 uur een bezoek aan de website is gepleegd, en ook is er een weblog met de Giraffe van de dag.
En of dat niet genoeg is, het één-miljoen-giraffen project is ook op twitter en facebook te vinden (waar trouwens ook leuke foto's te zien zijn, zoals dit giraffe-portret, gemaakt van een koekje).
Leuk om in te grasduinen. Ook voor niet-giraffenmakers èn kunstenaars met een 'painters block' zijn al deze ingezonden giraffen zonder meer inspirerend!

Postcrossing 8

Alweer zo'n bijzonder dier. Geinig toch, die ogen, die glimlach!
Dankzij Jurgita leerde ik dat de 'Elk', Briedis', Eland, niet alleen aan de overkant van de Atlantische Oceaan woont maar ook in Europa.
Zij stuurde deze kaart vanuit Litouwen. Ačiū!

Postcrossing 7

Tuula uit Finland was blij met mijn kaart waarop een fiets en een boot in een soort grafstemming te zien waren. 't Was een kaart die ik ooit ergens tegenkwam en gekocht had omdat ik hem zelf erg mooi vond. Maar toen ik haar profiel las, dacht ik meteen 'déze kaart hoort bij háár'.

Enthousiast vroeg zij me om mijn adres, en nog geen week later kreeg ik een mooie envelop in de bus. Met maar liefst 5 vogelkaarten en een aardig begeleidend briefje.

Een blauwborst (met perfecte schutkleuren, de kaart bleek een heus zoekplaatje te zijn), een fuut, een auerhaan en een mij onbekende roofvogel in het water. Mijn Fins is bepaald niet toereikend: is nu 'kolmas palkinto' of 'sääksi saalistaa' de naam van die roofvogel? En als 't één de vogel is, wat betekent dan de andere naam?! (nb de fotograaf kon het niet zijn, die heet Juha Kantakoski.)

Déze kaart sprong er qua compositie bovenuit. Zo zie je ze niet vaak op foto's. Ik vind hem erg mooi. En heel bijzonder, zelfs de bloedvaatjes in de zwemvliezen zijn te zien van deze, eh, 't moet wel een meeuw zijn, 'Roskalintu'.



Foto: Juha Metso, 1997
Kaart van de Finse Natuurbeschermingsorganisatie - Suomen Luonnonsuojeluliitto, het logo zie je rechtsboven op de kaart.

Fiber postcard

Een grote verrassing, in mijn brievenbus, van Linda:



'Fiber Postcard'? Nee, 't is m'n eerste, ben er blij mee!

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van 'fiber postcards' gehoord. Laat staan dat ik ooit een èchte stoffen ansichtkaart in handen heb gehad.
Eigenlijk wonderlijk, want ligt het niet voor de hand voor iemand, die al experimenteert met papier-en-borduurkunst, om meteen de héle kaart van ander materiaal te maken dan van karton? Nu, voor mij is 't nieuw. En inspirerend!
Van postzegels wist ik het wel: er bestaan geborduurde postzegels en ik moet ook nog ergens een houten postzegel in de kast hebben liggen.

Nieuwsgierig geworden ging ik toch eens rondkijken op het internet. Kaarten van textiel blijken al een tijdje te bestaan, zo lees ik in het artikel Fiber art in the Mailbox. En net als bij Postcrossing en Mail art worden wereldwijd kaarten uitgewisseld.
Voor deze textielen kaarten (niet te verwarren met 'textielkaart') worden verschillende termen gebruikt: fiber mail, fabric postcard, fiber postcard of gewoon 'ansichtkaart van stof'.
Op Nederlandse websites zijn ook kaarten-van-stof-makers actief, en is er zelfs een heuse fiber-mail groep.
Er is van alles te bewonderen, zoals deze mooie kunstige kaarten van Margeeth of deze kaart van Hannie.
En natuurlijk de verstuurde en ontvangen kaarten van Linda.
Linda, hartelijk dank!

Yes!

Weliswaar (nog) niet op een hele ansichtkaart, maar de oplettende postcrosster koos wel deze postzegel voor me uit!

Als kind al was ik gefascineerd door dit gesnavelde, ei-leggende zoogdier.
En nog altijd is 't een van mijn lievelingsdieren: het Vogelbekdier.



Wonderlijk dier, niet?
Iedere keer als ik dit plaatje zie komt er een brede glimlach tevoorschijn. Misschien net zo wonderlijk, dat een stukje papier van nog geen 3 bij 4 cm een mens zó blij kan maken!

(Wát?? 5 cent maar?)

Postcrossing 6

'Welk doel dient het, wat leer je daar nu eigenlijk van?' is een vraag die ik wel eens hoor.
Niet zozeer naar aanleiding van postcrossing, maar ik kan me indenken dat de vraagsteller ook híer wel eens vraagtekens bij kan zetten. Vooral vanwege de tijd die postcrossen me kan kosten, afgezet tegen de tijd die ik daadwerkelijk hèb. Zo kan degene die onverwacht in Huize Heleen komt best wel eens denken dat de uitvinder van de uitdrukking 'Huishouden van Jan Steen' zich vergist heeft en dat er gewoon 'Heleen' had moeten staan.
Ik moet bekennen dat de tijd die ik vandaag aan post besteedde, ten koste ging van de tijd die besteed had zullen worden aan de berg op-te-ruimen rommel die ik vanmorgen met dat doel op bed legde.

Goed, wat leer je van Postcrossing? Nou, heel veel!
Bijvoorbeeld heb ik nieuwe hobby's ontdekt. Niet dat ik nieuwe hobby's nodig heb, maar het is interessant om te lezen dat mensen zich bezighouden met dingen waar ik nog nóóit van gehoord had.
Zo zijn er tal van mensen, in allerlei werelddelen, die aan 'Geocoaching' doen. Daarbij wordt iets verstopt, ergens in de natuur, en anderen gaan dan met de GPS in de hand op zoek naar deze schat (in geocoaching-bewoordingen 'cache' genoemd). Anderen beoefenen allerlei soorten dansen (zo is een Amerikaanse dame druk bezig met oud-Europees ballroom dansen), je leert dat er op de meest onverwachte plaatsen geskied wordt, en al dat soort dingen méér.

Verder is het een goede manier om de in vergetelheid geraakte aardrijkskunde op te halen en leer je bovendien veel over afstanden (Finland is meer dan 1000 km ver!).
En als je wilt kun je je internationale woordenschat uitbreiden ('Ačiū' is 'Dankjewel' in het Litouws!), en op jouw beurt anderen desgevraagd wat woorden uit de Nederlandse taal bijbrengen.

Grappig is ook de stijl van kaarten. Uit Rusland kreeg ik een kaart die we hier op het eerste gezicht als 'kitsch' zouden bestempelen. Maar als je 'm goed bekijkt is die eigenlijk ontzettend mooi.
Ook hebben tal van mensen de neiging om stickers op de achterkant te plakken. En dat voor volwassen mensen...
Dat dochterlief haar eigen vriendenboekje en die van al haar vriend(inn)en volplakt met al de stickers die ze weet te bemachtigen, vond ik heel normaal. Maar de eerste ontvangen kaart die door de 30+ verzender voorzien was van glimmende vliegtuigstickers, bloemetjes en hartjes deed mij de wenkbrauwen wel fronsen. Echter: bij nader inzien is dat eigenlijk ook heel leuk!

Dat in andere landen soms ander materiaal gebruikt wordt is me nu óók duidelijk. Glittertjes op de postzegel van een geiser uit IJsland. Te zwaar afgestelde postautomaten die standaard scheurtjes op de verstuurde ansichtkaarten veroorzaken in de VS. Enzovoort.

Van de week ontving ik mijn eerste kaart uit Japan. Van een collega-moeder van ongeveer even oude kinderen als de onze. Dat er op de achterkant Hello Kitty stickers geplakt waren verbaasde me inmiddels niet meer.
Wel was ik onder de indruk van de verfijndheid en verrast door het materiaal van de slechts 2 centimeter kleine sticker!
Op de foto kun je het niet zo heel goed zien, wel geeft het rechter bloemetje een beetje 'n indruk. Het wit van Kitty's gezicht is hetzelfde materiaal, een soort stevig crêpepapier-achtig papier. En dan goudkleurige lijntjes om het af te maken. Heel keurig op de juiste plaatsen afgedrukt. Mooi, toch?!

Postcrossing 5

Vooropgesteld moet worden dat ik iedere keer weer blij verrast ben als een postcrossende kaart in mijn brievenbus verschijnt. Steeds opnieuw een cadeau!

En soms zijn er kaarten die mij èxtra blij en verrast maken. Dit is er weer zo een.
Gecharmeerd van kunst die raakt aan strips, is deze realistisch getekende kraai, met toch nèt even weer die oogjes anders, een kolfje naar mijn hand.
Dat die Krähe daarbij mijmerend op laarzen loopt met nekveren als een mantelkraag had voor mij niet eens gehoeven.
Hoe dan ook, dit is een kaart die mijn dag maakt! (tja, hoe vertaal je 'makes my day' anders?!)



'Krähe' door Rudi Hurzlmeier.

Molletje

Terug van weggeweest. Het molletje! De kleine Tsjechische mol, gecreëerd door Zdeněk Miler. Decennia geleden was het Molletje op televisie te zien en als kind genoten we er met volle teugen van.

Of misschien is de kleine Mol nooit weggeweest?! De Volkskrant had een jaar geleden nog een vier-dvd-box in de aanbieding, 't Molletje is zelfs op Hyves (inclusief een hele merchandising) en ook is-ie zo nu en dan in de plaatselijke cinema te zien.

Als volwassene blijk ik net zo gecharmeerd te zijn van deze sympathieke mol als toen als kind.
En blijkbaar ben ik niet de enige!
Rondkijkend op Postcrossing kom je er achter dat verschillende mensen uit alle delen van de wereld de kleine Krtek als wens-kaart hebben.

Gisteren was ik een gelukkige ontvanger!

Weeskaarten

Dankzij Lidia kwam ik terecht op de Echte Muur van Andy, die onder andere gecharmeerd is van PostMuse en haar zelfgemaakte kaarten.

Post muze... Nieuwsgierig geworden door deze poëtische naam bekeek ik haar website eens goed.
Een nieuw fenomeen openbaarde zich. Wees-ansichtkaarten!

PostMuse's 'Orphaned Postcard Project' gaat over onbeschreven kaarten die toch eindelijk wel eens beschreven willen worden. Ansichtkaarten die iemand zoeken die ter plaatse woont, er gereisd heeft of die op de een of andere manier affiniteit heeft met de betreffende kaart.
Hoe gaat het in zijn werk: je neemt contact op met PostMuse, zij stuurt je de gewenste kaart, die je vervolgens beschrijft, van postzegels voorziet en weer naar haar terug stuurt.

Op haar spreadsheet kun je zien welke kaarten nog geadopteerd moeten worden.


Zo gezegd, zo gedaan. En... déze ontving ik van haar!



Aan de slag, dus.

Postcrossing 'swap'

Op de postcrossing-website kun je bij je profiel aangeven of je geïnteresseerd bent in 'private swaps'.
Nu dacht ik redelijk Engels te kennen, maar wat het woord 'swap' betekende...? Ik zou denken dat het 'veeg' (van 'sweep') of 'klap' was. 'Swap' als klankwoord zal niet misstaan in een stripverhaal, dacht ik zo.
Het bleek iets met 'ruilen' te maken te hebben. Een wereld apart, dat 'swappen', waar ook weer allerlei websites over gaan. Voorlopig hou ik me bij postcrossing (en mail-art, daarover vast een andere keer meer!).

Dezelfde Daniela van de Danube delta blijkt geïnteresseerd te zijn in zwart-wit foto's, 'used or unused'. Vooral in oude fotokaarten, van vóór 1945. Best bijzonder voor een 28-jarige, vind ik. Meestal associeer ik 'verzamelen' met mensen die ruim vóór 1981 geboren zijn, zéker als ze dit soort oude stukken papier in huis willen halen.

Bij toeval belandde ik bij een verzamelaarsbeurs, met munten, postzegels, bankbiljetten èn ansichtkaarten. Waar inderdaad mensen van mijn leeftijd en nog veel ouder rondliepen. Er waren trouwens meer verkopers dan ruilende verzamelaars.
Struinend door een kartonnen schoenendoos vol ansichtkaarten vond ik ze, zwart-wit ansichtkaarten, enkele zelfs zo'n 80 tot 90 jaar oud!
Naast deze zocht en vond ik ook nog een bescheiden voorraadje ongebruikte kleuren-ansichtkaarten voor eventuele toekomstige postcrossende liefhebbers, van bijvoorbeeld boten, Egyptische jaren '70 soapsterren, vulkanen (dat wil zeggen, één Hawaiiaanse vulkaan) en enkele vuurtorens. De verkoper telde ze door te meten: 1 centimeter is 33 kaarten.
Een aantal centimeters rijker en evenveel euro's armer verliet ik blij het pand, met de buit.

Vandaag zocht ik uit mijn aanwinsten enkele zwartwit-kaarten uit om naar Daniela te sturen.
En al kijkend kon ik me haar fascinatie ineens goed voorstellen. Die oude foto's dragen een hele geschiedenis met zich mee!
Sommige kaarten waren beschreven. Eentje was zelfs zeer ontroerend, van iemand die een paar dagen weg was naar de duinen bij Bergen, en die haar geliefde schrijft dat ze snel weer thuis komt. Op de kaart een vrouw in de verte, halverwege de heuvel in een mooi zwart-wit duinlandschap. Zou het haarzelf zijn?

Een andere kaartschrijver vroeg of de ontvanger de aanstaande vrijdag extra eten zou willen koken, de trein zou die middag om zo-en-zo laat in Amsterdam aankomen.
't Is best gek, je dan ineens te realiseren dat al deze mensen er inmiddels niet meer zijn. En dat wijzelf over zoveel tijd hetzelfde lot beschoren zijn. Tja, 't hoort bij het leven...

Tussen de kaarten voor Daniela zat er zelfs een uit Boekarest. De datum was niet te achterhalen, helaas was de datumstempel met de postzegels met de noorderzon vertrokken. Waarschijnlijk naar een ander onderdeel van die verzamelaarsbeurs. Maar de foto zag er mooi oud uit. Net als de Keulse dom, een strand in Engeland, een Valkenburgse rotspartij, een steenen bank in Beek en Bosch, een monument voor gevallen Russen (dat er in 1799 bij Bergen NH gevochten was, nog wel door Russen, was nieuw voor mij, wéér wat geleerd!), een stukje Luzern, een promenade in Brest.

Een bij nadere bestudering opmerkelijke kaart vond ik deze. Met dank aan scanner en 't programma Paint meteen maar een collage gemaakt van voor- en achterkant, èn het opmerkelijke (in 't midden). Plus wat gedachten erbij:



(Zie dat de rechter postzegel ondersteboven opgeplakt is. Een vergissing van de afzender, een geintje?)

Postcrossing 4

Een van de leuke dingen van Postcrossing, vind ik, is je best doen om de juiste kaart bij de juiste persoon te krijgen. Omgekeerd is het dan ook leuk als je merkt dat sommige mensen ook moeite doen voor jóú!

Zo kreeg ik onverwacht via Postcrossing een bericht van Daniela uit Roemenië. Of haar kaart al aangekomen was, vroeg ze. Ik wist van niks, nee dus. Tja, de kaart was al vier weken onderweg, dus hij had er onderhand moeten zijn. Weet je wat, zo schreef ze (in andere bewoordingen), 'ik stuur je gewoon nog een kaart'.

En dit was 'm:



















Naast dat het een mooie, bijzondere foto is, voelt de kaart ook nog eens prettig aan (nóg een voordeel van papieren post!).
En het was meteen een didactisch doeltreffende kaart. 'Delta Dunarii', staat er op de voorkant, en 'Danube Delta', schrijft Daniela, het 'unieke en mysterieuze gebied waar de Danube rivier in de Zwarte Zee uitmondt'.
't Zal wel, was mijn eerste gedachte, maar ik ging toch eens in de atlas kijken hoe die rivier dan wel stroomde. En tot mijn stomme verbazing bleek het gewoon de rivier de Donau te zijn!
Weer wat geleerd.


Naschrift: de eerste kaart is nooit aangekomen. Maar Daniela was zo vriendelijk om 'm spontaan nog een keer te sturen. En binnen drie dagen was hij er, een mooie foto van een beer (dat die in Roemenië in 't wild voorkomen wist ik ook niet. Zo blijf je leren!)