Lego filmpje varen

Twee favoriete dingen hier thuis zijn lego en stop motion filmpjes maken.
Hoewel we moviemaker en andere film-maak-programma's nog steeds niet doorgrond hebben en we de honderden foto's alsmaar niet omgetoverd hebben tot volwaardige filmpjes, blijven zowel zoon als dochter ijverig bezig met figuurtjes neerzetten, figuurtjes bewegen en de fotoknop indrukken.

En intussen genieten we van andermans filmpjes. Een geweldig mooie film is natuurlijk die van Epke Zonderland.
Zoonlief geniet verder van allerlei lego-city filmpjes terwijl dochterlief daarnaast graag luistert en kijkt naar klei-animatiefilms als 'la vaca lechera'.

Maar ook de eenvoudige dingen op een alledaagse dag kunnen niet alleen hen, maar ook mij erg bekoren.
Want, games en computeren en televisie ten spijt: het allermooiste in het leven is toch om sámen van de dag te genieten. Wat dit filmpje, met die prachtige pianomuziek, laat zien.

Pixar postzegels!

Een hele lieve verrassing van postcrosser Rebecca. Ze had me via Postcrossing een mooie kaart gestuurd, ik stuurde haar iets terug wat ik passend vond en zie, nu deze mooie postzegels!
De films Ratatouille en Up vind ik erg mooi (die worden hier thuis dan ook met enige regelmaat afgespeeld), en ook de moraal in Cars (1, deel 2 moeten we nog zien) en Wally.



Rebecca schreef dat de frankeerwaarden in de VS recent veranderd zijn. In dit geval, de binnenlandse zegels, is 44 dollarcent omgeturnd naar 'Forever'.
Dat komt bekend voor: een paar jaar geleden was Nederland al aan de beurt: 44 eurocent werd '1', waar je 46 eurocent voor neertelde, en sinds 1-1-2012 is dit - zo'n beetje stilzwijgend - verhoogd naar 50 cent.

Over de Amerikaanse 'Forever' postzegel is nog meer te lezen, bijvoorbeeld op Missive Maven's weblog.

Het onderwerp "Nederlandse 'voor altijd' postzegels" voor Europa staat al een tijdje op de agenda voor m'n blog, daar kom ik nog op terug.

Bouwen

Terwijl elders aan bergen gebouwd wordt, construeerde zoonlief thuis een heuse bioscoop.
Compleet met twee filmzalen (waarin Kung Fu Panda 2 en De Smurfen inmiddels vertoond zijn),



... een bescheiden speelhal,
een restaurant met terras en poolbiljart,



... en een bowlingbaan.

Het publiek kan haast niet wachten om binnen te komen.

Mijn Opa de bankrover

Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.

Vaste prik

Bij de tradities van Kerst en Oud-en-Nieuw horen in onze familie ook nog twee tv-programma's.

Opa en Oma kijken iedere Oudejaarsavond trouw naar 'Dinner for One' (en te zien aan de reakties onder de film zijn zij niet de enigen die zich er tevoren al op verheugen - zelf heb ik 't na tig keren wel gezien).

En in de weken voor Kerst verheug ik sinds enkele jaren op de Noorse 'adventskalender' oftewel tv-serie 'Kerst met Linus', die dan door de KRO wordt uitgezonden. Vooral het aftitelingslied vind ik erg mooi (al klinkt het nu, zo plots op Youtube, wel heel anders dan na het zien van zo'n hartverwarmende aflevering). Volgend jaar weer!



(Het gezin wat in aflevering 15 bijna uit elkaar valt - maar gelukkig komt het dankzij de kinderen allemaal weer goed. Zie youtube voor deel 1 en deel 2 het hele jaar rond. Wel even Noors leren, of anders gewoon wachten tot volgend jaar december!)

Is nep?

Dochterlief zit in groep 3 (in 'onze tijd' heette dat nog gewoon 1e klas). En dat zij leert lezen is een openbaring voor haar, en geweldig om te zien voor ons.

Als eerste leert zij natuurlijk gewoon de gedrukte kleine letters.
Hoofdletters en handgeschreven letters zijn voorlopig dan ook nog onontgonnen gebied. Wat soms grappige situaties kan opleveren.

Ze bestudeerde de zijkant van de Ratatouille-dvd-doos nog eens goed, na te hebben genoten van deze prachtige film. En vroeg zich hardop verwonderd af:
'Waarom staat daar eigenlijk "is nep"?'

Anuwis

Al wekenlang weet Nickelodeon de verwachtingen hoog te spannen. Of eigenlijk is 't niet deze tv-zender, maar zijn het de bewoners van het Huis Anubis zelf die ervoor zorgen dat hier thuis vol verwachting naar 17 maart uitgekeken werd.



Zeventien maart, dè dag dat de nieuwe serie van het Huis Anubis van start gaat.
Beide kinderen hier zijn fan. Zoonlief verheugt zich erop de slimme Fabian weer te zien, dochterlief kijkt uit naar de mooie intelligente Nienke en beiden zijn benieuwd welke avonturen de huisbewoners nu weer zullen beleven. Ook de rest van de oude bekenden werd maandenlang gemist (gelukkig waren er tussendoor de theatershow en de nieuwste film om de tijd tussen de vorige serie en deze te overbruggen).
Ikzelf moet toegeven dat ik de serie het vorige seizoen ook grotendeels volgde. Hoewel je het als ouder helemaal doorhebt, van het soapgehalte, de cliffhanger iedere keer weer, en ook de geliktheid van de marketing eromheen, lukte het mij om toch in het verhaal mee te gaan. Spannend tot het einde, en natuurlijk een happy end.
En ja, ik schreef het al eerder, ik ben ook zeer gecharmeerd van de prachtig gezongen liedjes zoals deze.

Nu dus een nieuwe serie: na 'De Traan van Isis' zou vandaag 'De Vijf van het Magische Zwaard' van start gaan.
Al een paar weken klonk regelmatig de vraag in mijn oren: 'Over hoeveel nachtjes?', en vanmiddag werd ik - toen ik op de fiets blij zei 'vanavond weer het Huis Anubis, he?!' nog verbeterd. Uit dochter's monde van achterop de fiets klonk het stellig: 'Huis Anuwis', want zo spreken ze het toch echt uit volgens haar.

En nu was het zover. Eerst werd even de eerste film vertoond, en toen kwam het moment waarop maanden gewacht was. Snel bord leeg eten (nou ja, eh, 'borden leegeten' is een gevoelig ander onderwerp waar heel wat ouders hun blogs over kunnen vullen, ondergetekende inclusief), en toen zaten ze er klaar voor.

Maar och, wat een deceptie.
Naarmate de minuten vorderden werden beide kinderen stiller en stiller.

Na afloop van deze aflevering... Kind in tranen!
Niet dat de nieuwe acteurs het niet goed deden. Sterre, Marcel, Raphael-met-p-h, Pim, Anastacia, ze deden 't best o.k. En met wat geduld zouden we ons vast ook wel aan deze nieuwe mensen kunnen hechten.
Alleen had men de kijkbuiskinderen wel wat beter mogen informeren. Waar waren Appie, Amber, Fabian, Nienke, Noa, Jeroen? Dat Joyce en Patricia met hun Amerika-reis misschien al de serie uitgeschreven waren zou me niet verbazen. Maar Mick dan, en Robbie, en kwamen ook de recent geïntroduceerde Danny en Sophie niet in deze nieuwe serie voor? Zelfs de trouwe concierge Victor bleek vervangen te zijn door ene Arlene.

Ook al was de oude cast niet in de voorfilmpjes te zien, dat ze helemáál niet meer meespelen kwam als een klap.
In eerste instantie probeerde ik beide kinderen gerust te stellen met 'die komen vast een volgende keer', maar dat dat een illusie is lees ik nu pas.

'Zal ik maar een dvd met de oude Anubis-mensen opzetten?' vroeg ik om het leed wat te verzachten. Maar zoonlief wilde zijn eigen rouwproces doormaken, 'ik wil nu even niets van Anubis'.

En inmiddels kijken ze dan maar naar de Roze Panter. Ook leuk.
Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd.