'n Mooi stel

Misschien een voorbode voor nóg weer een postbezorgwijziging.

In ieder geval een mooi stel, deze 'Helaas' en de Koninklijke Post die elkaar in de keuken ontmoetten.

Oranje soep

Hoewel ik niet zo heel veel met het koninklijk huis heb - het zit me nog steeds dwars hoe Maurits van Oranje omging met andersdenkenden zoals Johan van Oldebarneveldt en Hugo de Groot - is de hedendaagse Oranjegekte ook wel weer een leuke, gezellige Nederlandse folklore.

Ook de commercie doet er volop aan mee. Tot mijn verbazing had mijn favoriete boekwinkel, wiens medewerkers doorgaans nuchter zijn, oranje inpakpapier. Mèt kroon.

Maar ook ik kon het niet laten wat oranje dingen mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg denk ik bij het zien van oranje dingen ook vaak aan postvriendin Eva (hoe zou dat nu komen? :-).



De supermarkt had ineens een intrigerend soeppakket in de schappen.
Niet zozeer de oranje kleur, maar het feit dat er tussen de wortels, rozemarijn en paprika een sinaasappel zat, maakte mij nieuwsgierig. Wortelsoep met sinaasappel had ik nog nooit gezien, laat staan geproefd.
Zodoende braaf twee euro negenennegentig neergeteld, en thuis snel die soep gemaakt.







Alleen de laatste fase, 'pureer de soep met een staafmixer' sloeg ik over, want ik hou wel van stukjes in de soep. En hij smaakt goed!
Toch blijf ik nieuwsgierig, ook anno 2013 bestaat censuur. Wat zou er onder die, zo keurig aangebrachte, zwarte viltstiftstrepen staan?

In de koelkast een week houdbaar

... de slak ook!



De snijbiet-uit-eigen-tuin was na een weekje koelkast (in een vochtige theedoek bewaard) nog steeds fris. Evenals - verrassend genoeg - dit slakje, dat zowel de groenten-wasbeurt als zeven dagen vier graden Celsius fier had doorstaan.

Broccolihut

Eva wees me op een heel grappige foto op internet. Alleen zat er natuurlijk copyright op, dus wat kun je anders doen dan 'm gewoon natekenen.



Het originele ontwerp (en foto) is gemaakt door Brock Davis, een kunstenaar / ontwerper / muzikant uit Minneapolis. De èchte Broccoli House vind je op zijn Flickr fotostroom.
Zo'n goed idee. Ook bij ons thuis is het maken van een boomhut wat lastig, bij gebrek aan boom en tuin, dus dan moet je wel alternatieven bedenken.

Meer grappige ontwerpen van Brock Davis vind je in zijn digitale fotoalbum.
Meer informatie en nog meer kunstwerken op zijn website. Daar trof ik ook dit prachtig stuk gelinieerd papier aan, met de titel 'Rules':

Septemberoogst

Als een smurf drie turven hoog is, hoe groot is dan deze net geoogste biet?

Winterharde groenten

Het is alweer drie maanden geleden dat ik in de tuin was. Door grote drukte op werk en thuis, eind vorig jaar, en door harde regenval uitgerekend op die dagen dat ik juist wèl een gaatje vrij had, kwam het er niet van om de laatste groenten te oogsten. Laat staan om alles om te spitten.
En toen trad de winter in.

Vanmorgen had ik vrij en het lentezonnetje scheen, dus hóóg tijd om de moestuin weer eens te bezoeken.
Zo lang niet geweest. Spannend, dus, hoe de tuin er bij zou liggen.

Mijn angst dat alles door de regen en zon van de afgelopen dagen door onkruid overwoekerd zou zijn bleek onterecht. Het viel me alleszins mee! Het grootste gedeelte was gewoon aarde, en die paar graspolletjes lieten zich gemakkelijk uittrekken.

Van de groenten die ik eind herfst zo pardoes achterliet hadden verschillende deze strenge winter overleefd.
De snijbiet liep weer uit (net als de voorgaande jaren, hoezo eenjarig?!).
Stevige kleine spinazieblaadjes groeiden voorzichtig naar boven. De groene kool, die ik voor de winter bíjna oogstklaar achtergelaten had, was weliswaar voor 't grootste deel door slakken en andere smulpapen opgegeten, maar in de bladoksels zaten jonge uitlopers die toch wat eetbare blaadjes beloofden!
Zelfs de rabarber, die in de herfst al op sterven na dood had geleken, verraste me met frisrode nieuwe knoppen.

En - als beloning voor mijn tuinverwaarlozing? - ik had oogst.
Verse prei en koolrabis op dag 3 van de lente!

Bijzonder

Wat is de natuur toch bijzonder!

Voor mensen die zelf geen tuin hebben, zijn nutstuinen een grote uitkomst.
Zo ook voor ons. Verse onbespoten groenten uit eigen tuin, heerlijk!
Al vergt niet alleen het drukke werk-en-thuis-gebeuren organisatietalent: er is bovendien veel kunst- en vliegwerk nodig om óók nog eens te zorgen voor een moestuin die vier kilometer verderop ligt.

Eén van de radijsplantjes liet ik bewust uitlopen, zodat we ’t volgend jaar radijszaad zouden hebben.
Wat schetst mijn verbazing, als dat éne plantje niet alleen honderden vruchten blijkt te dragen (met daarin een tot wel zes potentiële nakomelingen), maar ook dat er zowel rijpe zaadjes als bloemen aan de radijsplant zitten!
En dat eind november!..

Voor de oplettende kijker nog iets om zich over te verwonderen... Zie wat er gebeurt, in die natte herfstregendagen: uit een van de vruchten groeit een jong plantje!