Mail art

Naast musea, galerieën, openbare bibliotheken, ziekenhuisgangen, bedrijfsgebouwen et cetera, is er nog een andere plek waar kunst in het openbaar getoond wordt. Internet!

Een al langer bestaand fenomeen, door mij pas vorige maand ontdekt, is 'Mail art'.
Er bestaan verschillende websites die puur over mail art gaan, er zijn zelfs heuse mail-art-verenigingen. In de hele wereld wordt volop gewerkt aan kunstige kaarten, postzegels, stempels en wat dies meer zij.

Op mail-art.de is duidelijk verwoord wat mail art zoal inhoudt. Op deze website zijn ook allerlei projecten te vinden met 'calls for mail art', oproepen in het kader van mail-art-projecten door kunstacademiestudenten, kunstenaars of door hobbyisten.
Met de meest uiteenlopende onderwerpen, variërend van 'Music is in the air' tot 'Man - Hidden Tenderness', en zelfs lievelingswoorden en anagrammen zijn onderwerp van Postkunst.

Sommige aanvragers gebruiken de te ontvangen kaarten voor een tentoonstelling in de eigen buurt, anderen publiceren alle ontvangen post op een website.

Vooral dat laatste zag ik wel zitten, het is wel een leuke ruil voor de aan deze postkunst inherente 'no fee, no return'. Dan zie je je werk nog eens terug. Als 't goed is... En vooral: als 't aankomt!..

In ieder geval leuk om te doen, dus ook ik ging aan de slag. Inmiddels zijn er vier 'officiële' mail art kaarten hier de deur uitgegaan in antwoord op zulke postkunst-oproepen. Plus enkele 'officieuze' kaarten, voor Postcrossende mensen die niet zozeer aan kunst doen maar een zelfgemaakte kaart wel waarderen.

Vanmiddag om kwart voor zes deed ik deze in de brievenbus. Een interpretatie van het thema 'Bubbles'. En meteen in de praktijk gebracht wat ik afgelopen zomer bij Buitenkunst geleerd heb: werken 'buiten de grens' van papier en potlood. Kruissteekjes!
Ben benieuwd wat de ontvangster ervan vindt.

Verrassing

't Valt soms niet mee, het moederschap van twee basisschoolleeftijdkinderen (mooi woord, scrabble 3x woordwaarde).
Wil je op tijd weg, beginnen ze te steggelen, treuzelen of anderszins te vertragen, en zich te gedragen alsof ze gewoon wíllen dat je ze achter 't behang plakt.
Vanmiddag was het weer eens zo ver. Al die gaatjes in het plafond komen van mijn punthoofd.

Maar dan zijn er ineens weer mooie momenten. Vanavond nog. Vader was niet thuis, en moeder's punthoofd stond er deze dag niet naar om te koken, dus ineens dacht ze 'laat ik het hèn maar eens vragen!'.

Zo gezegd, zo gedaan. Groot was mijn verbazing toen zoon en dochter juichend 'ja' zeiden toen ik hen, voor de allereerste keer in hun leven, vroeg of zíj deze keer het avondeten wilden klaarmaken. Anders zijn ze nooit zo gewillig als ik hen vraag iets te doen...
Wat minder groot was mijn verbazing toen het gerecht naar keuze unaniem uit hun mond klonk. Pannenkoeken!

Normaal gesproken is het vader die pannenkoeken bakt, zelf heb ik daar nooit zin in (de tekst van het bekende lied 'Elsje-fiederelsje' klopt dan ook van geen kanten, hier in huis).

En terwijl zoon en dochter om kwart voor zes vrolijk samen beslag aan het kloppen waren, kon ik mooi vóór zessen nog even een kaart op de bus doen, dat is hier om de hoek. Straks als 't vuur aan zou gaan, moest ik er natuurlijk bij blijven.
Eenmaal terug waren ze nog steeds blij bezig in de keuken, dus ik liet ze maar even hun gang gaan.
Toen alle klontjes weggeklutst waren voegde ik me bij hen.
Hee, maar wat was dat, naast het gasfornuis? 't Oranje lichtje brandde. Maar, ik had het koffiezetapparaat toch helemaal niet aangedaan? Of was ik nu zó vergeetachtig en had ik uren geleden koffie gezet om 't vervolgens te vergeten? Nee toch?

Gelukkig zag en rook het vers. Heerlijk, dat had ik net nodig.
Zoonlief verklaarde 't nader. 'Voor jou! Verrassing!'




















En dat van een achtjarige. Ze worden groot...