topzanger

Gister moesten we bij het plein bij station Bijlmer Arena in Amsterdam zijn. Het was er ongelooflijk druk. Mensen stroomden van alle kanten toe. Daar moest iets groots staan te gebeuren.



De stroom mensen ging maar door. Je kon zowat over de hoofden lopen. Waar zouden ze voor komen?
Op weg naar muziek, natuurlijk.



In de bekende electronicawinkel aan het plein kwamen we hem tegen. Hij hield een mini-optreden! Kenny B., de sympathieke Surinaams-Nederlands-Frans zingende zanger, bekend van het in veel Nederlandse talen vertaalde 'Parijs'.



Na afloop was er de gelegenheid voor een foto, praatje en signeerde Kenny cd's.



Ik kocht ook een cd voor een heel sympathieke collega. Mijn enthousiasme over deze collegiale topcollega vertaalde zich zo te zien ook in de boodschap op de cd..



Hoe dan ook: een leuke middag gehad. Dank, organisatoren, dank Kenny!

Ernstig kijkende mannen

Het thema van het 'Mail a Smile' project van deze maand is 'The 80ies'.
In die tijd luisterde ik graag naar alternatieve muziek. In de eerste helft van dat decennium was dat vooral new wave (Comsat Angels, de oude U2), en in de tweede helft jaren '80 vooral Amerikaans melodieus gitaarlawaai (Sonic Youth en zo, al vond ik Husker Du's Pink turns to blue echt geen lawaai). Met als rode draad toch ook melancholieke muziek (van de Cocteau Twins hun Wax and wane tot REM's The one I love, en zo).

Maar van sommige liedjes wist ik niet meer of ze nu uit de eighties waren of niet. En als je dan je elpees te ver weg heb opgeborgen en snel antwoord wilt, dan brengt internet uitkomst.
Op wikipedia de datums snel gevonden, en op youtube de muziek nog eens herbeleefd. Met, in tegenstelling tot 80-er jaren, nu ineens ook beeld erbij! En nee, Rush' mooiste blijkt inderdaad van ervóór, en Metallica's mooiste (Nothing else matters) van daarna.

In mijn twee-sporen-zoektocht (= twee keer youtube geopend) werd ik opeens zó verrast door de treffende overeenkomst in de blikken van deze twee blonde mannen, dat ik het niet kon laten ze ook samen in een print-screen te vereeuwigen.

Muziek schets

Onlangs kwam ik terecht bij een optreden van Daniël Wayenberg. Er was nog één plek vrij op de voorste rij, en ik was de gelukkige die daarvan gebruik mocht maken.
'Gelukkige', niet alleen omdat ik daardoor goed zicht had (en meteen een foto voor Eutrapèlia's spiegel-project kon maken), maar ook doordat ik meer licht had, wat het makkelijker maakt om te schetsen. Iets wat ik tijdens concerten graag doe.



En hij speelde virtuoos! Hierboven zie je dat m'n camera zijn vingervlugheid niet kon bijhouden.
Op gegeven moment vertelde hij over de stukken die hij speelde. Pas toen kwam ik er tot mijn verrassing achter dat hij Nederlands is, ik die tot dan toe altijd gedacht had dat deze sympathieke en beroemde pianist een Fransman was.

Hieronder nog wat schetsen en aantekeningen. Waar het programmapapier niet allemaal goed voor is.

Muziek leeft voort

Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het nieuws op het journaal hoorde. Wat jammer, nog geen twee maanden voor z'n negentigste verjaardag (op 24 januari) moeten we afscheid nemen van, wat mij betreft Nederland's grootste modern-klassieke componist, Simeon ten Holt.

Bovenstaand twee visuele 'hommages' aan hem, collages die ik héél veel jaren geleden maakte, terwijl ik van zijn muziek genoot. Hieronder een detail van een van de klavieren en een stukje bladmuziek, 't was volgens mij de eerste keer dat ik papier met draad combineerde.



Het meest bekende stuk van Simeon ten Holt is wel Canto Ostinato. Een muziekstuk wat heel veel mensen raakt, getuige ook de documentaire 'Over Canto'. Ook ik mag bekennen dat ik 'fan' ben, anders zou ik niet zoveel verschillende versies in huis hebben. Een cd met uitvoering door vier piano's, Canto Ostinato door twee pianos (en daar weer verschillende versies van), een met piano's en marimba's, de bladmuziek. De mooiste vind ik de vier-piano's-op- drie-cd's-versie, dat was de eerste muziek van Simeon ten Holt die in mijn huis kwam, begin jaren negentig.

Groot was mijn verrassing, toen ik ooit in Utrecht moest zijn, het toeval wilde dat dat op 2 november 2007 was. Nietsvermoedend nam ik de roltrap, van het perron omhoog naar de stationshal. Alwaar ik ineens Canto live op víjf piano's gespeeld zag en hoorde worden. En ik kwam op het juiste moment. Ik had maar een paar minuten, moest op tijd naar een afspraak. En nèt toen kwam die hele mooie overgang naar dat mooie gedeelte, en ik hoorde net op tijd dat hele mooiste stukje zelf, ook.

Maar de muziek waarbij voor mij de meeste herinneringen omhoogkomen is Incantatie IV. De uitvoering van Sander Sittig, Annette Middelbeek, Francien Hommes en Kees Wieringa heeft mijn hart gestolen.



In mijn favoriete muziekprogramma - Reiziger in muziek - spraken Han Reiziger en Simeon ten Holt ook met elkaar. In de tijd dat dit programma werd uitgezonden, 1996, had ik geen opname-apparatuur. Gelukkig kon ik het programma alsnog terugzien, toen ik tot mijn blijdschap in 2003 de dvd aantrof in de 11cd-box 'Highlights'.

Jammer dat we hem moeten missen. Zijn muziek is tijdloos, leeft voort. En 89 jaar is een bijzondere leeftijd, die we lang niet altijd halen.
Mooi en waar zijn de berustende woorden die Simeon ten Holt sprak in een ander interview.
"Maak je verder geen zorgen", aldus de componist in dit interview uit 2007, "misschien is dat de tijd om m'n hoofd te ruste te leggen (...), want zo is 't 'n beetje de gang van zaken, in een mensenleven."

Gunder even Hier!

Ik dacht dat het fan-schap ver achter mij lag, maar ik weet inmiddels dat je ook na je veertigste zó enthousiast over een muziekmakend iemand kan zijn dat je jezelf wel 'fan' móét noemen.
Nee, niet met gegil ofzo, dat had ik vroeger al niet, niet bij Sonic Youth, en zelfs niet bij bands als Dinosaur JR, Throwing Muses en de Pixies toen ik die van dichtbij ontmoette voor een interview met onze lokale radio.
Maar gewoon, tja, hoe zullen we het noemen. Een grote genegenheid voor de muziek (Engelstalige teksten verstond ik in mijn jeugdige fanschap zelden), en in geval van Daniël Lohues daarbij ook nog eens voor de prachtige teksten, waarover ik hier al eerder schreef. En naast genegenheid ook de aandrang om m'n eigen gitaar ter hand nemen, in een poging de mooiste liedjes na te zingen & spelen. Maar goed, voor dat laatste ontbreekt er op 't moment de tijd. Dus we houden het bij luisteren, zingen, en genieten!

En genieten, dat deden we!
Daniël Lohues is op tournee, met zijn nieuwe cd en programma Gunder. Vergezeld door zijn muzikale vrienden Bernard Gepken, tokkelend op gitaar, mandoline en banjo, en Guus Strijbosch, plukkend aan de contrabas, deed hij tot mijn vreugde ook onze woonplaats aan.

Zoonlief vindt het nummer 'Alles kan ja' prachtig, dus ik kocht ook een kaartje voor hem. Omdat zoonlief meeging, wilde dochterlief er per se ook bij zijn. En toen ik voor hen en mij een kaartje had, dacht ik er ineens aan om manlief ook maar mee te nemen. Gelukkig was er voor hem ook nog wel plek, in de verder heel volle schouwburg.
Op een ander meisje met haar vader na, waren we de enigen met kinderen. Gek eigenlijk, want zulke muzikale uitstapjes horen toch gewoon bij de opvoeding?
(Gelukkig zaten we op het balkon, want het programma duurde verrassend lang, van acht tot elf, zodat de kinderen rond half elf gerust en ongezien op hun stoel daarboven in slaap konden vallen.)

Lohues blijkt niet alleen zanger, multi-muzikant en componist te zijn, maar toonde zich met zijn anecdotes tussen de nummers door ook een geweldig entertainer, die het hele publiek goed wist te boeien. Met grappige verhalen, en serieuzer onderwerpen.
Het meegebrachte woordenboek Drents-Nederlands bleek niet nodig, alles was best goed te verstaan (al heb ik het aan mijn tijd in Overijssel te danken dat ik weet dat 'hier kom ik weg' 'hier kom ik vandaan' betekent en niet 'hier moet ik weg' zoals de meesten om me heen dachten). En enkele zeer on-hollandse woorden legde hij gewoon uit.
In de pauze keken we nog even of 't woordenboek wel klopte, en ja (buus = broekzak, snakken/snakker = opscheppen/opschepper). Zo'n woordenboek is trouwens ook altijd leuk om elkaar woorden te laten raden, wat we in de pauze dan ook grif deden.

Vond ik 'Hout moet' onovertrefbaar, met 'Gunder' heeft Daniël Lohues c.s. toch weer net zo'n prachtwerk neergezet. Met een van mijn nieuwe favorieten, wat ik continu in m'n hoofd heb. En saillant: terwijl ik het een troostrijk lied vind, zó mooi dat ze het, als de tijd daar is, wel op mijn begrafenis mogen draaien, vertelde Daniël Lohues in de aankondiging van dit lied over het sterfbed van een dierbare. 'Komp wel, 't komp wel goed, hoop stärft 't lest'. Mooi.

Sodade

Vandaag overleden op 70-jarige leeftijd, Cesária Évora, zangeres, koningin van de Kaapverdiaanse Morna.



Haar mooiste nummer vind ik, hoe toepasselijk, Sodade.
Vooral de rustige studioversie, maar die vind ik zo gauw niet online, wel verschillende live-uitvoeringen, zoals deze, en deze.

Met haar muziek leeft ze voort. Repousa em paz, Cesária.

... want die hebben aardigheid 't hardste nodig

't Is alweer een jaar of 12 geleden dat ik de eerste cd van Skik kocht (waarvan 'Absoluut misschien' een van mijn all time favourites werd).
Ik was blij verrast. Niet alleen was Skik een mooi tegenwicht tegen de alleenheerschappij van het ABN (nee niet de bank!) in de Nederlandstalige muziek. Maar ook gewoon prachtige liedjes, die een native abn-spreker, met wat goed luisteren en inventiviteit, best kon en kan verstaon.

Sinds toen zit er veel tijd, en zanger/gitarist/componist Daniël Lohues heeft niet stilgestaan.
Toch ontdekte ik pas in de afgelopen maanden zijn nieuwe werken: de CD-serie 'Allennig' (waarop ik vast een andere keer nog terug kom) en zijn meest recente cd 'Hout moet'.
Met ook verschillende juweeltjes: de een mooi van muziek (ik ben wel kieskeurig, wat dat betreft), de ander mooi van muziek èn tekst.
En sommige met een tekst die met kop en schouder uitsteekt boven alle songteksten die ooit in de wereld zijn gekomen.

Onderstaande is zo'n voorbeeld, van hele mooie, ware, wijze woorden.



'Aardig doen tegen mensen die niet aardig doen
Want die hebben aardigheid ’t hardste nodig
Meer dan wij

Het werkt, 't komt bij je terug
Oogsten kun je pas doen als je eerst wat zaait
En vergeet ook niet: al die onaardige mensen,
Ze zijn zo geworden zonder dat ze 't wilden.

Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen
Want die benn aordigheid ‘t hardste neudig
Harder as wij...'

Mooi, toch?
En zag nu maar de hele wereld in dat 't zo werkt...

Waar moet dat (de cd-collectie) heen?

Eerst de postkantoren en nu dit:

Spelen aan 't strand

Heerlijk muziekmaken in de avondzon (of zou het 't ochtendgloren zijn?!).



En mooie toepasselijke postzegels.
Moltes grácies, Eva!!

Isabel en het Alhambra (van Eva)

De combinatie van tekeningen en foto's (en in dit geval 'echte' schilderijen) vind ik altijd erg mooi.

Ik ben dan ook erg blij met deze ansichtkaart, ontvangen van Eva, genaamd 'La Rosa de la Alhambra y la Reina Isabel' (De Roos van het Alhambra en Koningin Isabel, de 1e), uit, jawel, Granada.

De illustratie is gemaakt door Blanca Uceda Reyes en is afkomstig uit een (kinder)boek over de Washington Irving's 'Tales of the Alhambra''.

Moltes grácies, Eva!

Vaste prik

Bij de tradities van Kerst en Oud-en-Nieuw horen in onze familie ook nog twee tv-programma's.

Opa en Oma kijken iedere Oudejaarsavond trouw naar 'Dinner for One' (en te zien aan de reakties onder de film zijn zij niet de enigen die zich er tevoren al op verheugen - zelf heb ik 't na tig keren wel gezien).

En in de weken voor Kerst verheug ik sinds enkele jaren op de Noorse 'adventskalender' oftewel tv-serie 'Kerst met Linus', die dan door de KRO wordt uitgezonden. Vooral het aftitelingslied vind ik erg mooi (al klinkt het nu, zo plots op Youtube, wel heel anders dan na het zien van zo'n hartverwarmende aflevering). Volgend jaar weer!



(Het gezin wat in aflevering 15 bijna uit elkaar valt - maar gelukkig komt het dankzij de kinderen allemaal weer goed. Zie youtube voor deel 1 en deel 2 het hele jaar rond. Wel even Noors leren, of anders gewoon wachten tot volgend jaar december!)

Comptine d'un autre été - Après midi

En het was après-midi, cet été, woensdag, toen we voor de Laatste Groet gingen.
'Laatste groet' is gelukkig betrekkelijk: ergens ben je niet ècht weg! Je leeft in ons aller harten voort, jongen, en we zullen je herinneren. We zullen over je praten met alle dierbaren die jou gekend hebben in dit leven, we praten in gedachten ook met jou, en zullen herinneringen aan je op papier zetten voor jullie kinderen, voor later.

Neemt niet weg dat we je enorm missen en liever hadden gewild dat het noodlot een dagje vrij had gehad, die dag. Ook m'n kinderen missen je, ondanks dat jullie elkaar nog zo kort maar kenden. Dochterlief vraagt hoe je weer levend gemaakt kunt worden. En zoonlief, die inmiddels beseft dat daar geen toverspreuk voor bestaat, heeft spontaan alle muziek op YouTube opgezocht die tijdens de herdenkingsdienst gedraaid werd.



Wat woorden soms niet kunnen, kan muziek wel.
Het was mooie muziek, en dit was er één van. Uit de film 'Amélie' (die ik nog nooit gezien heb, maar de muziek kwam me wonderwel bekend voor).

Er blijken verschillende uitvoeringen te zijn van deze lieflijke compositie van Yann Tiersen. En gaandeweg de afgelopen avond, kwam er door al die versies van 'Comptine d'un autre été - Après midi' tussen de tranen ook weer een lach, een grinnik zelfs, op.

Helaas lukt het me niet de video's te 'embedden' op deze blog, maar degenen die ook van muziek houden, willen vast wel zelf de links aanklikken naar de verschillende 'Comptines', hieronder op een rijtje:



Twee van de vele pianoversies, waarbij je de kunst van het spelen meteen kunt afkijken & leren:
www.youtube.com/watch?v=9Ejy564cbVs
en www.youtube.com/watch?v=awIWUxPsFx0.

Een versie voor een gitaar: www.youtube.com/watch?v=-PIk8Y6es5Q. (Dat wordt hard oefenen! Voor de liefhebbers: de tabs vind je hier, en in pdf hier). Mooi contrast trouwens met de muziek die deze gitarist maakt in zijn bands (zie/hoor op de MySpace-links onder z'n filmpje).

De glimlach verscheen toen ik deze uitvoering ontdekte:
www.youtube.com/watch?v=1aSfb3Gh4Xs
Schattig piano spelen op een moderne telefoon!

Maar de grootste grijns kwam toch wel als een zon door de wolken heen toen duidelijk werd dat pianomuziek ook met een serieus gezicht vertolkt kan worden op...
www.youtube.com/watch?v=WpHdKr_cnVs


Handbellen!

En 't klinkt nog mooi ook.
Je had volgens mij tussen deze heren niet misstaan.

Anuwis

Al wekenlang weet Nickelodeon de verwachtingen hoog te spannen. Of eigenlijk is 't niet deze tv-zender, maar zijn het de bewoners van het Huis Anubis zelf die ervoor zorgen dat hier thuis vol verwachting naar 17 maart uitgekeken werd.



Zeventien maart, dè dag dat de nieuwe serie van het Huis Anubis van start gaat.
Beide kinderen hier zijn fan. Zoonlief verheugt zich erop de slimme Fabian weer te zien, dochterlief kijkt uit naar de mooie intelligente Nienke en beiden zijn benieuwd welke avonturen de huisbewoners nu weer zullen beleven. Ook de rest van de oude bekenden werd maandenlang gemist (gelukkig waren er tussendoor de theatershow en de nieuwste film om de tijd tussen de vorige serie en deze te overbruggen).
Ikzelf moet toegeven dat ik de serie het vorige seizoen ook grotendeels volgde. Hoewel je het als ouder helemaal doorhebt, van het soapgehalte, de cliffhanger iedere keer weer, en ook de geliktheid van de marketing eromheen, lukte het mij om toch in het verhaal mee te gaan. Spannend tot het einde, en natuurlijk een happy end.
En ja, ik schreef het al eerder, ik ben ook zeer gecharmeerd van de prachtig gezongen liedjes zoals deze.

Nu dus een nieuwe serie: na 'De Traan van Isis' zou vandaag 'De Vijf van het Magische Zwaard' van start gaan.
Al een paar weken klonk regelmatig de vraag in mijn oren: 'Over hoeveel nachtjes?', en vanmiddag werd ik - toen ik op de fiets blij zei 'vanavond weer het Huis Anubis, he?!' nog verbeterd. Uit dochter's monde van achterop de fiets klonk het stellig: 'Huis Anuwis', want zo spreken ze het toch echt uit volgens haar.

En nu was het zover. Eerst werd even de eerste film vertoond, en toen kwam het moment waarop maanden gewacht was. Snel bord leeg eten (nou ja, eh, 'borden leegeten' is een gevoelig ander onderwerp waar heel wat ouders hun blogs over kunnen vullen, ondergetekende inclusief), en toen zaten ze er klaar voor.

Maar och, wat een deceptie.
Naarmate de minuten vorderden werden beide kinderen stiller en stiller.

Na afloop van deze aflevering... Kind in tranen!
Niet dat de nieuwe acteurs het niet goed deden. Sterre, Marcel, Raphael-met-p-h, Pim, Anastacia, ze deden 't best o.k. En met wat geduld zouden we ons vast ook wel aan deze nieuwe mensen kunnen hechten.
Alleen had men de kijkbuiskinderen wel wat beter mogen informeren. Waar waren Appie, Amber, Fabian, Nienke, Noa, Jeroen? Dat Joyce en Patricia met hun Amerika-reis misschien al de serie uitgeschreven waren zou me niet verbazen. Maar Mick dan, en Robbie, en kwamen ook de recent geïntroduceerde Danny en Sophie niet in deze nieuwe serie voor? Zelfs de trouwe concierge Victor bleek vervangen te zijn door ene Arlene.

Ook al was de oude cast niet in de voorfilmpjes te zien, dat ze helemáál niet meer meespelen kwam als een klap.
In eerste instantie probeerde ik beide kinderen gerust te stellen met 'die komen vast een volgende keer', maar dat dat een illusie is lees ik nu pas.

'Zal ik maar een dvd met de oude Anubis-mensen opzetten?' vroeg ik om het leed wat te verzachten. Maar zoonlief wilde zijn eigen rouwproces doormaken, 'ik wil nu even niets van Anubis'.

En inmiddels kijken ze dan maar naar de Roze Panter. Ook leuk.
Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd.

Juweel

Naast papier (lees: tekenen, schrijven, ansichtkaarten) maakt muziek mij blij en enthousiast. 'Music is the shorthand of emotion', citeerde postcrosser Julie. Klopt helemaal, en met muziek kom je in de flow.
Maar door alle alledaagse drukte, van gezin en werk en chaotisch huishouden, komt het er niet vaak meer van de tijd te nemen voor muziek.

En ineens duikt er dan weer zo'n juweeltje op, een die mij tot het diepste toe beroert. Onlangs was ik met de kids naar de plaatselijke schouwburg voor de nieuwste Anubis theatershow. Na afloop kochten we de dvd van de voorstelling van vorig jaar, 'De graal van de eeuwige vriendschap'.
En daar stond hij op!!! Deze:

http://www.youtube.com/watch?v=rZvZFyVYd7I

Het grappige is dat ondergetekende wars is van commercie, geliktheid en al dat soort dingen meer. Als er íets is wat overduidelijk commercieel uitgemolken wordt met een geweldige Marketing Machine zijn dat wel de Studio 100 producten, waaronder het Huis Anubis.
Maar mooi dat ik er toch intrap. Met open ogen, en graag nog, ook!..
De Anubis liedjes zitten gewoon ontzettend mooi in elkaar. De hele Anubis cast mag er ook wezen: de acteurs zijn stuk voor stuk sympathiek, spelen hun rollen goed en zingen mooi. En de muziek heeft geweldige arrangementen.

De door Nienke (Loek Beernink) gezongen Anubis liedjes hebben mijn hart gestolen. Daar heb ik die euro's graag voor over, deze muziek ráákt.