Oranje soep

Hoewel ik niet zo heel veel met het koninklijk huis heb - het zit me nog steeds dwars hoe Maurits van Oranje omging met andersdenkenden zoals Johan van Oldebarneveldt en Hugo de Groot - is de hedendaagse Oranjegekte ook wel weer een leuke, gezellige Nederlandse folklore.

Ook de commercie doet er volop aan mee. Tot mijn verbazing had mijn favoriete boekwinkel, wiens medewerkers doorgaans nuchter zijn, oranje inpakpapier. Mèt kroon.

Maar ook ik kon het niet laten wat oranje dingen mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg denk ik bij het zien van oranje dingen ook vaak aan postvriendin Eva (hoe zou dat nu komen? :-).



De supermarkt had ineens een intrigerend soeppakket in de schappen.
Niet zozeer de oranje kleur, maar het feit dat er tussen de wortels, rozemarijn en paprika een sinaasappel zat, maakte mij nieuwsgierig. Wortelsoep met sinaasappel had ik nog nooit gezien, laat staan geproefd.
Zodoende braaf twee euro negenennegentig neergeteld, en thuis snel die soep gemaakt.







Alleen de laatste fase, 'pureer de soep met een staafmixer' sloeg ik over, want ik hou wel van stukjes in de soep. En hij smaakt goed!
Toch blijf ik nieuwsgierig, ook anno 2013 bestaat censuur. Wat zou er onder die, zo keurig aangebrachte, zwarte viltstiftstrepen staan?

Koffie / cafè (van Eva - de Eva)

Drukdrukdruk, bezig, vakantie afgelopen, niet uitgerust, een vriendin plotseling heel ziek, uitzicht op een enorme stapel werk op 't werk...



En dan ineens stuurt een verre vriendin me...
'n Heerlijk bakkie koffie!



De complete collage vind je hier.

Moltes gràcies, Eva!!

Koffie / cafè

Wat thee is voor mijn post-vriendin, is koffie voor mij - What tea does mean to my amiga de correu, does coffee mean for me (I think!?!).



Heerlijk op een vrije dag: kopje koffie, krantje erbij...
Deze fraaie illustratie kwam via Spanje uit Zürich naar Nederland. Oorspronkelijk was dit art deco kunstwerk een reclameposter voor het Zwitserse café, volgens de informatie uit 1920.



En deze prettig drinkende koffieglazen worden gebruikt in Barcelona.
Ziet 't er niet heerlijk uit?
Ik moet toegeven dat het summum voor mij koffie verkeerd is, dat wil zeggen nòg meer koffie en vooral: nog véél meer melk dan op deze foto van tallat / cortado.
Maar de koffie op deze kaart is ook niet te versmaden.

Eva, moltes gràcies, also for the other coffee cards! And, there are some new cups of tea on its way to you!

Vakantiebezigheden

Vakantie. Een andere omgeving doet toch wel wonderen. Geen afleiding door alles-wat-moet. Daardoor ook eindelijk aan tekenen toegekomen. En dus heerlijk kunnen bijtanken, zo in de vakantie. Of misschien toch ook niet..?

Vakantie

We zijn weer thuis...



En hadden daar best nog wel even willen blijven, daar in het mooie Zuid-Oost Spanje, waar de bougainville bloeit en waar zelfs citroenen in gewone tuinen groeien (daar hangt-ie, helemaal bovenin!).
(Nee, helaas is dat niet onze tuin!)



En waar het heerlijkste ontbijt bestaat: cafe-con-leche met brood met aardbeien-vers-van-de-grond!

Postcrossing 9

Door Postcrossing leer je ook over anderlands illustraties.
Zo worden Jip & Janneke en Nijntje volop geëxporteerd, en omgekeerd leren wij dat de 'Moomins' wereldberoemd zijn, ook buiten Finland.
Andere illustraties die ik door postcrossing leerde kennen zijn die van de vrolijke dames door de in 1951 in Helsinki geboren Inge Löök:



'Alles wat belangrijk is in het leven staat op deze kaart', aldus Eeva uit Finland, en ze vervolgt met de belangrijke dingen: 'Vrienden, koffie en koekjes, boeken en post...'.
Hoe herkenbaar!

Van Eva - de Eva 2

'Thee heeft zoveel charme', dit reclamelied ging door m'n hoofd toen ik deze collage van Eva ontving. Mooi!



Eva, moltes gràcies!!

Ook de postzegel mag er wezen. Een letterlijke post-zegel. De brief begint met 'Querida Inés del alma mia', 'Lieve Inés van mijn ziel' (of 'van mijn hart', volgens wikipedia).
Geschreven in de 16e eeuw aan ontdekkingsreizigster Inés Suarez uit Plasencia, die van Spanje naar Chili reisde om haar man te zoeken.



Nog even weer over thee. Deze 'ewer', schenkkan, die Eva me in december stuurde, doet erg aan een theepot denken, maar volgens 't woordenboek betekent 'ewer' lampetkan!..
De theepot - of kan - is uit 1616, en het is geen Delfts blauw, en ook geen Chinees porselein, maar hij is, volgens de inscriptie, destijds gemaakt in Mashad, Iran.



(of ik nu mijn koffie-zucht ga inruilen voor thee-lust is nog even afwachten... Eva, I'll let you know as soon as I'll drink more tea than coffee!)

Verrassing

't Valt soms niet mee, het moederschap van twee basisschoolleeftijdkinderen (mooi woord, scrabble 3x woordwaarde).
Wil je op tijd weg, beginnen ze te steggelen, treuzelen of anderszins te vertragen, en zich te gedragen alsof ze gewoon wíllen dat je ze achter 't behang plakt.
Vanmiddag was het weer eens zo ver. Al die gaatjes in het plafond komen van mijn punthoofd.

Maar dan zijn er ineens weer mooie momenten. Vanavond nog. Vader was niet thuis, en moeder's punthoofd stond er deze dag niet naar om te koken, dus ineens dacht ze 'laat ik het hèn maar eens vragen!'.

Zo gezegd, zo gedaan. Groot was mijn verbazing toen zoon en dochter juichend 'ja' zeiden toen ik hen, voor de allereerste keer in hun leven, vroeg of zíj deze keer het avondeten wilden klaarmaken. Anders zijn ze nooit zo gewillig als ik hen vraag iets te doen...
Wat minder groot was mijn verbazing toen het gerecht naar keuze unaniem uit hun mond klonk. Pannenkoeken!

Normaal gesproken is het vader die pannenkoeken bakt, zelf heb ik daar nooit zin in (de tekst van het bekende lied 'Elsje-fiederelsje' klopt dan ook van geen kanten, hier in huis).

En terwijl zoon en dochter om kwart voor zes vrolijk samen beslag aan het kloppen waren, kon ik mooi vóór zessen nog even een kaart op de bus doen, dat is hier om de hoek. Straks als 't vuur aan zou gaan, moest ik er natuurlijk bij blijven.
Eenmaal terug waren ze nog steeds blij bezig in de keuken, dus ik liet ze maar even hun gang gaan.
Toen alle klontjes weggeklutst waren voegde ik me bij hen.
Hee, maar wat was dat, naast het gasfornuis? 't Oranje lichtje brandde. Maar, ik had het koffiezetapparaat toch helemaal niet aangedaan? Of was ik nu zó vergeetachtig en had ik uren geleden koffie gezet om 't vervolgens te vergeten? Nee toch?

Gelukkig zag en rook het vers. Heerlijk, dat had ik net nodig.
Zoonlief verklaarde 't nader. 'Voor jou! Verrassing!'




















En dat van een achtjarige. Ze worden groot...