Hij plakt niet!

Tot mijn blijde verrassing zag ik bij een van mijn postzegeldealers dat ze de zilveren Troonwisseling postzegel voor aangetekende post weer (of nog) hadden!
Ik had al langere tijd een slachtoffer ontvanger voor deze zegel in gedachten, dus ik pakte gauw mijn pakketje in en spoedde me naar het betreffende postagentschap.

Eenmaal daar bleek het nog een hele toer om de verpakking te openen (zie sporen van de pogingen van de winkelier en mij in de rechter bovenhoek van de verpakking). Maar uiteindelijk lukte het de winkelier, met een rigoureuze knip met de schaar.
Toen deed zich het volgende probleem voor. De postzegel zou zelfklevend zijn. Dus het stickervelletje aan de achterkant verwijderd - en ik vermoedde al het ergste toen de postzegel niet zo goed aan mijn vinger bleef plakken als dat ik van de dierenpostzegels gewend ben.

En ja, of, om met Dorkus te spreken: "O, grok"!
Eenmaal op het pakket beland werd het duidelijk.
Hij plakt niet!



Gelukkig brengt plakband uitkomst.

Opmerkelijk

De bekende snoepfabrikant heeft het weer mooi bedacht.
Nooit geweten dat snoep in uitdeelzakjes verantwoord snoepen bevordert.

Van de 25 gram in één uitdeelzakje is slechts 11,8 gram suiker. Dat is bijna drie suikerklontjes, drie suikerzakjes, pure suiker, per kind, per uitdeelmoment.

Haagsche Kakker

Nimweegs Marikenbrood, Hoornse Broeder, Zeeuwse Bolus, Bossche Bol, Drentse Turfjes, Twentse Krentenwegge...
Net zoals dè Nederlander niet bestaat, bestaat er ook niet hèt Nederlandse eten: er zijn wel duizenden, al dan niet lokale, soorten. Als 't er niet méér zijn.

Onlangs moest ik in Den Haag zijn, en ik bevond me ineens in de Reinkenstraat. Waar ik spontaan linksaf wandelde, naar binnen bij de bakkerij van Hans en Frans.

Nu ik daar toch was, bedacht ik om die avond het thuisfront eens te verblijden met een typisch Haags streekgerecht. Een idee, aangewakkerd door de torenhoge stapel van deze geel-met-groene dozen op de smalle toonbank.
Ik was benieuwd wat er nu eigenlijk in die veelbelovende dozen zat. Het winkelmeisje wist 't desgevraagd niet precies, behalve dan 'iets met krenten en brood'. Ook haar geraadpleegde collega moest het antwoord schuldig blijven. Dus ik nam de gok en ruilde mijn 11 euro in voor een Haagsche Kakker voor thuis.

Onderweg de geschiedenis - op de doos - van deze Kakker gelezen (klik op de foto voor een leesbare vergroting).
En eenmaal thuis ging het mes er in. Hij bleek best lekker, deze Haagsche Kakkâh volgens gehèm recep van Hansefrans. Pas na een paar reepjes krentenbrood ontdekten we de binnenkant: de overige ingrediënten (amandelen, honing en kaneel) zaten als een soort spijs-vulling midden in het royaal-bekrente brood.
Je kon hem drie weken bewaren. Hij was binnen één week op.