Dag, boek!..

We wonen echt te krap. Uitzicht op een grotere woning is er op dit moment niet. Dus: opruimen geblazen.
Dat betekent dat ik ook boeken de deur uit doe. Als boekenliefhebber heb ik er in de loop van jaren heel wat in huis gehaald. Maar ik merkte in de loop van diezelfde jaren dat er gewoon nooit genoeg tijd is om alles te lezen. Veel boeken gaf ik dan ook weg aan de school, voor de jaarlijkse boekenmarkt in oktober (die ik altijd mee-organiseer). Maar veel boeken zijn in feite nog nieuw, dus eindelijk opende ik maar eens een verkoopaccount op de bekende ronde internetwinkel.

Van sommige boeken is het gemakkelijk afscheid nemen, omdat ik ook al afscheid heb genomen van de periode waarin ik ze kocht. Bij andere boeken is het afscheid moeilijker, omdat ik ook afscheid heb moeten nemen van de periode waarin ik ze kocht (!). Eén zo'n boek is bijvoorbeeld 'Kroniek van het Vuur' van Eduardo Galeano, over de geschiedenis van Latijns-Amerika. Aan de voorafgaande vragen van de koper te zien, denk ik dat het boek in goede handen is. Gelukkig. En het feit dat ik nog een ander boek van Galeano in de kast heb staan (een heel wat dunner exemplaar, 'n verhalenbundel), maakte het afscheid ook wat lichter.

Een boek dat wel nog actueel is in huize Heleen, maar toch ook de deur uit gaat, is dit boek over breien en haken. Te koop gezet omdat ik geen tijd en geduld heb om grotere dieren te breien/haken, en omdat de te breien/haken knuffels uit dit boek niet allemaal door de brievenbus passen.



Als post-liefhebber en mail artist kan ik het soms toch niet laten om iets aan de verkochte boeken toe te voegen. Zo tekende ik de beginregel van Wals opus 34 nr 2 van Chopin op de envelop die het boek bevatte over Antilliaanse muzikanten en Chopin. En maakte ik een moestuin van de naam van de ontvanger van het boekje over moestuinieren, een basisschool in Zuid-Holland.

Geïnspireerd door dit Lievelingsknuffels-breien-haken-boek punnikte ik een per post verstuurbaar insect, dat ik graag aan de bestelling toevoegde. Ben benieuwd naar het gezicht van de ontvanger als ze dit uitpakt (al kom je daar nooit achter, natuurlijk).

Uit mijn schetsboek (3) Dieren

En het kan natuurlijk niet missen in mijn schetsboek: dieren.
De pinguins, het schaap en de olifanten hierboven heb ik nagetekend van foto's (denk ik, 't is alweer een tijd geleden!).

De olifanten hieronder tekende ik 'live' in Artis. De olifant met de scheve slagtanden was onmiskenbaar en heette Murugan (1953-2003).

Brieven aan bijna niemand anders

Ze zijn altijd mooi, de korte, soms absurdistische, en vaak tot nadenken stemmende dierverhalen van Toon Tellegen. Maar deze uitgave trof me helemaal, in positieve zin, want ze gaan over post!



In 'Brieven aan bijna niemand anders' schrijven de verschillende dieren brieven. De mier, de olifant, de eekhoorn, de mol, en nog veel meer bewoners van het dierenbos.
Met de wind als onzichtbare postbode.

Zelfs de karper schrijft een brief. Naar wie, en hoe? Lees en kijk zelf.

Voor mij als post-freak en liefhebber van plaatjes is deze nieuwe heruitgave in ieder geval een lust voor het oog. Èn voor de handen, want het papier in dit boek voelt bijzonder prettig aan.



De prachtige, verfijnde illustraties zijn van Jessica Ahlberg uit Engeland, en ja, er is ook een Engelstalige versie van dit boek.

Aan tafel!

Met deze temperatuur - 30 graden Celsius - lusten we wel een ijsje.

Spin

Dat gebeurt niet elke dag, een Mexicaanse roodknievogelspin op je hand.

Dochter, zoon en ik waren de gelukkigen die de zachte pootjes van dit best kolossale dier in onze handpalmen mochten ervaren. En vele andere mensen meer, vandaag in het bezoekerscentrum van het Amsterdamse Bos.

Volgens de eigenaar was de spin banger voor ons dat wij voor haar hoefden te zijn. De andere spinnen mochten dan ook veilig in hun terraria blijven zitten.



Zoals deze Venezolaanse Chromatopelma cyaneopubescens. Die zo aardig was om heel lang voor mijn schetsboek en tekenpen te blijven poseren.

Tien poten?? Nee, de voorste twee bleken pedipalpen te zijn (mooi puzzelwoord: enkelvoud is pedipalp)



Hierboven de braaf stilzittende Chromatopelma.

Geloof het of niet, de enige spin waar ik met een héél grote boog omheen zou lopen als ik haar in 't wild zou tegenkomen, was meteen de kleinste van deze spinnententoonstelling.
Ook te zien op bovenstaande tekening. Gelukkig was er een stevige laag glas tussen mij en haar. De roodrugspin, die overigens ook rood op de buik heeft (op deze tekening wit weergegeven). En die familie is van de zwarte weduwe.

Tot slot mochten geïnteresseerden ook de vegetarische miljoenpoot in hun hand voelen. Helaas kriebelden er geen miljoen (of 250) voetjes, want ook dit geinige, fascinerende dier kreeg de schrik te pakken toen-ie op onze handen terechtkwam, en rolde zich meteen op als een pissebed. Eenmaal terug in zijn of haar veilige hok ging hij/zij gelukkig wel weer aan de wandel.

Australische dieren woordkunst

Spelen met letters, altijd leuk. Vroeger op school probeerde ik al allerlei lettertypes uit. En bestaande figuren van letters maken, dat blijkt ook anno 2013 mooie plaatjes op te leveren.
Er zijn er verschillende vormen van 'Woordkunst', met de hand of met computer te maken.

Bijvoorbeeld deze twee Australische dieren.

Hier een in z'n naam 'gevangen' vogelbekdier, gemaakt door de Australisch-Engelse graphic designer Dan Fleming.
Moltes gràcies Eva, for attracting my attention to this platypus!

Meer van deze 'word animals' op de website van Dan Fleming, en ook hier.



En hier de kookaburra, gemaakt door Linda Robertus.



Meer 'calligrams' van Linda's hand vind je op haar website.

't Is dat ik momenteel weinig tijd heb, maar dit soort mooie woordkunst wakkert mijn inspiratie weer aan, krijg er zin in om ook weer met letters aan de slag te gaan!

Haas

In een Hollandsche kinderboerderij.

In de koelkast een week houdbaar

... de slak ook!



De snijbiet-uit-eigen-tuin was na een weekje koelkast (in een vochtige theedoek bewaard) nog steeds fris. Evenals - verrassend genoeg - dit slakje, dat zowel de groenten-wasbeurt als zeven dagen vier graden Celsius fier had doorstaan.

Vakantiekaart!

Volgens dit bericht zijn vakantiekaarten niet 'uit'. Al denk ik daar anders over: de laatste pakweg tien jaar heb ik een forse afname bemerkt. Verreweg de meeste contacten met oude bekenden gaan tegenwoordig digitaal.

Natuurlijk geeft Postcrossing veel blije brievenbusdagen, en prijs ik mij gelukkig met postcompagnon Eva. Maar verder klimmen, tijdens hun vakanties, alleen een enkel trouw familielid en hooguit twee vriendinnen nog in de pen.

En van vriendin C. ontving ik gister deze prachtige fotokaart. Zij blij dat ze deze vogels in hun natuurlijke habitat gezien heeft. En ik blij dat ze deze ervaring zo tastbaar met mij deelt!



Ook de Post heeft er sporen op nagelaten. Vergis ik me of is die pinguin rechtsonder daar nu naar aan 't kijken?!
Op de achterkant een interessante poststempel. Zijn hier in Nederland de post en bank gesplitst, ginds staan/gaan ze blijkbaar nog altijd samen.

Komkommertijd

De Superdierenplaatjesactie is inmiddels afgelopen, maar de plaatjes circuleren nog altijd her en der rond. Ook op het werk, waar ik zo af en toe een stapeltje in ontvangst mocht nemen (vanmorgen nog), en in de afgelopen weken geleerd heb wie van de collega's bij de grootkruidenier inkoopt, en wanneer, en wie voor hun kind(eren) spaart of juist - verrassend - voor een eigen verzameling. Hoe dan ook leidt dit superdierenplaatjessparen tot mooie samenwerkingsverbanden en nieuwe collegiale contacten.

Hier thuis heeft dochterlief haar album inmiddels vol. Zoonlief wacht alleen nog op de rosse grutto (die ik wel van een collega kreeg, maar waar heb ik 'm geláten?). En zelf heb ik zo'n superdieren-verzamelkistje waarin ik míjn stapeltje bewaar. Want leuk zijn ze wel, die kaartjes. En leerzaam. Vraag een schoolkind maar eens hoe oud de Noordkromp wordt, en je krijgt 't juiste antwoord nog ook, in plaats van een niet-begrijpende blik van 'wat is dát nu weer?'!

Soms gaat de plaatjeskennis wel eens te ver.
Zo stond er onlangs voor 't eerst eens braadworst op het menu.
Dochterlief hoogst verbaasd: 'Sinds wanneer eten we zeekomkommer??'

Postcrossing (11)

Ontvangen uit Noorwegen, via Postcrossing, deze prachtige foto van een eland die een verkeersbord op haar weg vindt, met, ja, een eland.

Ontmoeting

Zomervakantie!
Eindelijk zelf ook vrij, en daar hoort een dagje uit bij.

Zoonlief en dochterlief verkruimelden een rijstwafel boven een vijver. Dit tot groot genoegen van de rondzwemmende fauna. Ma en Pa meerkoet pakten hun stukjes om die vervolgens met hun puberkind te delen. De vissen aten de hen toegegooide brokjes zelf op.
En zie, ineens kwam er een bijzondere, en vluchtige, ontmoeting tussen verbaasde Vis en idem dito Vogel tot stand.

Mail Ant

Met 'Mail Art' is er voor elk wat wils, heb ik het idee. Alles kan, alles mag, en naar van alles is vraag. Zolang het maar per post verstuurd kan worden.

Veelzijdig kunstenaar Josh Ronsen uit Austin, Texas, heeft een project opgezet met de veelzeggende titel 'Tiny Art Exchange'. En aangezien ik als bijziend persoon veel van priegelen hou (of eigenlijk ex-bijziende sinds ik de tweeënveertig-en-een-half gepasseerd ben) ging ik aan de slag.
Op de envelop die Josh Ronsen mij desgevraagd stuurde stond een stempel van een mier, met daarbij de grappige vondst 'Mail Ant'. Dus wat kun je anders doen dan een Mieren-museum maken?

Het moest kleiner zijn dan 2,5 x 2,5 (in 3D-gevallen nog een x 2,5). En dat is, met 2,4 cm in alle richtingen, nipt gelukt.

Achteraf vraag ik me af waarom ik er een deur in gemaakt heb. Pas toen ik een schets maakte van hoe het museum bezocht zou gaan worden, realiseerde ik me dat mieren geen voordeur nodig hebben.



Zoonlief raakte geïnspireerd en binnen nog geen kwartier was er een tweede museum. Wel te groot in lengte om naar Austin, Texas te sturen, maar dat was geen probleem, zoonlief vond dat dit Mieren Museum naast het - al eerder geknutselde - insectenhotel moest komen. En daar staan ze, gebroederlijk:

Olifant en Muis

Weer zo'n mooie stempel van Elefantus!
(Als antwoord op het kartonboekje over olifanten-in-het-vliegtuig dat ik - zónder envelop! - naar Italië stuurde.)

De afbeelding op de ansichtkaart zelf was erg lelijk (een zanger/gitarist van een niet onaardig bandje in zijn jonge jaren die op de foto een wel érg woest tronie opzet), maar de stempel is dus wel de moeite van het hier plaatsen waard.

En met de postzegel was ik, en waren ook de kinderen, helemáál verguld. Niet voor niets ligt de bakermat van de wijze muis Geronimo in Italië.

Yes! (2)

Al eerder werd ik verblijd met een prachtige postzegel van een van mijn lievelingsdieren.
En nu ben ik twee kaarten rijker waarmee ik de koning(in) te rijk ben!

Postcrosser Samantha uit Australië stuurde me een koala. Ze had die nog niet op de bus gedaan of ze kwam een van mijn 'Favourites' tegen die ze óók naar Nederland stuurde: m'n drie favoriete Australische dieren op één kaart.

Ik was blij verrast en stuurde een kaart naar haar gading als dank terug.
En wat schetst mijn nog blijere verbazing als ik dit mooie portret van het vogelbekdier, de platypus ontvang?!

Succes!

Aan de supporters zal het niet liggen.




(Ook te downloaden als kleurplaat.)

Wat toevallig!

Terwijl ik bezig was een poststempel naar Italië te versturen, was deze kunstig gemaakte stempel per post naar Nederland onderweg!



Grazie mille, Elefantus!

Tropisch Nederland

Afgelopen zondag belandden we in Haarlem. Eigenlijk had ik naar de Vijfhoekkunstroute gemoeten, maar met twee jonge kinderen in het kielzog kun je heden ten dage beter naar een Museum gaan.
Wat een verschil met vroeger, zowel de kinderen van tegenwoordig (en hun geduld) als de musea.

In Haarlem, aan het Spaarne, is het Teylers museum. Hoewel de vaste collectie in de vitrines qua leeftijd als 'stoffig' aangemerkt zou kunnen worden, heeft ook de moderne (zap)cultuur zich meester gemaakt van dit eerste en oudste - sinds 1784 - museum van Nederland.

Onze oudste vermaakte zich prima met de museum-puzzel-speurtocht, de jongste keek er een stukje Jungleboek-tekenfilm op de aanwezige tv. We deden een computerspelletje over dieren en klimaat. En ik heb weer wat geleerd: nooit geweten dat er vroeger in Nederland tropische dieren woonden!

'n Mooie maar ook wonderlijke combinatie dan ook, de flora, fauna en molen op de museumfolder. Zullen we dat weer meemaken, ooit, in de toekomst??

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

Ons bint zuunig

Zonder het te weten ben ik aan het consuminderen geslagen.
Met daardoor, bij deze, mijn bespaartip van de dag:

Hoe kun je ervoor zorgen dat je postzegel kan worden hergebruikt?

Gewoon: kijk er eens goed naar, laat je je er vervolgens door inspireren; pen, stift of potlood erbij, en zie! De Post is zo aardig om er níet op te stempelen!




Deze jubileumzegel voor het Tropeninstituut heeft meer dan 100 km gereisd, en kan nog wel een keer zo'n afstand afleggen.



En deze fraaie geranium-postzegel reisde maar liefst 1600 km!