Steelpan

Steelpan? Hij is toch betaald?!?

Dag, boek!..

We wonen echt te krap. Uitzicht op een grotere woning is er op dit moment niet. Dus: opruimen geblazen.
Dat betekent dat ik ook boeken de deur uit doe. Als boekenliefhebber heb ik er in de loop van jaren heel wat in huis gehaald. Maar ik merkte in de loop van diezelfde jaren dat er gewoon nooit genoeg tijd is om alles te lezen. Veel boeken gaf ik dan ook weg aan de school, voor de jaarlijkse boekenmarkt in oktober (die ik altijd mee-organiseer). Maar veel boeken zijn in feite nog nieuw, dus eindelijk opende ik maar eens een verkoopaccount op de bekende ronde internetwinkel.

Van sommige boeken is het gemakkelijk afscheid nemen, omdat ik ook al afscheid heb genomen van de periode waarin ik ze kocht. Bij andere boeken is het afscheid moeilijker, omdat ik ook afscheid heb moeten nemen van de periode waarin ik ze kocht (!). Eén zo'n boek is bijvoorbeeld 'Kroniek van het Vuur' van Eduardo Galeano, over de geschiedenis van Latijns-Amerika. Aan de voorafgaande vragen van de koper te zien, denk ik dat het boek in goede handen is. Gelukkig. En het feit dat ik nog een ander boek van Galeano in de kast heb staan (een heel wat dunner exemplaar, 'n verhalenbundel), maakte het afscheid ook wat lichter.

Een boek dat wel nog actueel is in huize Heleen, maar toch ook de deur uit gaat, is dit boek over breien en haken. Te koop gezet omdat ik geen tijd en geduld heb om grotere dieren te breien/haken, en omdat de te breien/haken knuffels uit dit boek niet allemaal door de brievenbus passen.



Als post-liefhebber en mail artist kan ik het soms toch niet laten om iets aan de verkochte boeken toe te voegen. Zo tekende ik de beginregel van Wals opus 34 nr 2 van Chopin op de envelop die het boek bevatte over Antilliaanse muzikanten en Chopin. En maakte ik een moestuin van de naam van de ontvanger van het boekje over moestuinieren, een basisschool in Zuid-Holland.

Geïnspireerd door dit Lievelingsknuffels-breien-haken-boek punnikte ik een per post verstuurbaar insect, dat ik graag aan de bestelling toevoegde. Ben benieuwd naar het gezicht van de ontvanger als ze dit uitpakt (al kom je daar nooit achter, natuurlijk).

Jarig

Nee, niet ik, maar de kubus van Ernő Rubik.
Veertig jaar is-ie vandaag geworden, dit kleurrijke moeilijk oplosbare blok, zo leer ik dankzij de Google Doodle van vandaag.
In het Duits heeft het de grappige naam Zauberwürfel (Toverdobbelsteen).



Eigenlijk had ik het horen te weten, want hier in huis is een fervent cuber.
En de kubus inspireert mij weer tot het breien van, jawel, een Rubik's kubus.



De cuber hier in huis zou geen cuber zijn als hij niet meteen ook de google-doodle-kubus oploste.



En ja:

Big mother is watching you

Kun je ook te veel weten? Blijkbaar wel, zo blijkt uit de uitslag van deze 'Geheim Agent Pa/Ma' quiz op J/M.



En dat voor een moeder die geen smartphone heeft en die niet op Facebook, Instagram, Snapchat, Face Time, WhatsApp, Pinterest, Twitter en noem maar op zit :-)

'n Mooi stel

Misschien een voorbode voor nóg weer een postbezorgwijziging.

In ieder geval een mooi stel, deze 'Helaas' en de Koninklijke Post die elkaar in de keuken ontmoetten.

Brievenweger

De herfstvakantie is bijna voorbij. Na zeven dagen lantefanteren beseften dochterlief en ik ineens dat haar huiswerk 'rekenen' nog af moest. Dat we nog maar twee dagen hadden voor een compleet blok, bestaande uit tien hoofdstukken...
'In de weekends vrij en door-de-week iedere dag twee hoofdstukken', had haar juf ons nog als studierecept meegegeven, 'en 't zou fijn zijn als je haar daarbij helpt'.
Maar uitstellen, en vervolgens doorbuffelen om deadlines nog net te halen, zit ons beiden kennelijk in het bloed. Zodoende hielden dochter en ik, zittend naast haar als rekenhulp, op deze laatste vrije, zonnige, herfstvakantie-zaterdag maar een reken-marathon. En negen van de tien hoofdstukken zijn af!

Normaalgesproken krijgt zij nooit huiswerk, en alle leermiddelen zijn op school. Mooi voordeel van dit huiswerk was dat ik nu eindelijk haar rekenboek eens uitgebreid van binnen kon bekijken.

En zie, dat geeft de burger moed, dat geeft hoop:



Ondanks alle snelle digitale media - sms, msn, skype, instagram, enz - leert de jeugd van tegenwoordig toch nog hoe een (luchtpost)envelop er uit ziet, èn dat je brieven ook kunt wegen. Met een speciale weegschaal nog wel.

Met veel dank aan Linda Lee, die deze fraaie illustraties heeft gemaakt.

Postslak

Ik moet er nog steeds naar toe, de tentoonstelling over papierkunst in het Coda Museum in Apeldoorn. En of 't me lukt er tijd voor vrij te maken is nog maar de vraag, nu het schooljaar weer begonnen is, met alle sportles, wedstrijden en andere weekendse verplichtingen van dien.



Gelukkig was de handvaardigheidjuf wèl in het Coda geweest.
'Ik ben iets aan het maken wat jij héél leuk vindt', zei dochterlief op geheimzinnige toon aan het eind van haar eerste schoolweek in groep zes.

En de week daarop kwam dochter ermee thuis: de Postslak!
Met in zijn/haar post-tas ieniemienie zelfgevouwen envelopjes.

Aan tafel!

Met deze temperatuur - 30 graden Celsius - lusten we wel een ijsje.

Beweeginstructies

Oei, als dat maar goed gaat.
Want wat te doen als je heup breekt en vervolgens de tekst niet kunt lezen?!

Bekeuring

Tja...

Spellen

Met memory (de kartonnen omdraaikaartjes) wil ik nog wel eens winnen van de kinderen. Maar met SuperMario op de Wii hebben ze me tuk: terwijl dochterlief vrolijk als Mario voorthuppelt en vele sterren verdient, ga ik, als Toad in haar kielzog, wel twintig keer dood. Tot mijn opluchting sta ik (lees: mijn gamefiguur) vervolgens weer vrolijk op en krijg er wel weer levens bij, maar toch. Ik word er doodzenuwachtig van.
(Al zorgen Vuurjongen en Watermeisje voor nóg hogere bloeddruk bij mij als mee-gamende ouder.)

Gelukkig wordt dit spel-leed ruimschoots gecompenseerd door Professor Layton. De vorige kerstvakantie speelde ik een spel uit in 18 uur - verdeeld over de hele vakantie - en won vele picarats.
Ook deze kerstvakantie heb ik de DS van de kids geleend om weer aan een Layton spel te beginnen (de Engelstalige, 'Curious Village', dit keer). En na alle Mario-ontberingen sta ik eindelijk weer eens vóór!

De tekening maakte ik trouwens als een bedankje. Bij de lokale spellenwinkel had ik een prijs gewonnen, een aantal weken lang kon ik een gratis games uitzoeken (o.k., uit de 2e hands, toch leuk), waar ik natuurlijk erg blij mee was. De medewerkers toonden zich iedere week weer zo vriendelijk en servicegericht. Reden om voor vorige week, toen ik het laatste spel mocht komen ophalen, dit voor hen te tekenen. En zo te zien waren ze er blij mee.
En geloof het of niet, ondanks alles is en blijft die paddenstoel linksonder m'n favoriete na-te-tekenen gamefiguur!..



(Eva: the man with the high hat is an English gentleman, I suppose he's drinking tea, no coffee :-)

Grote stempel

De voeten zijn vast bij veel mensen 'ondergeschoven kindjes'. In ieder geval bij mij. Tot begin dit jaar waren ze vanzelfsprekende onderdelen van de 'onderdanen' waar ik nooit bij stilstond. Maar ineens kreeg en hield ik last van m'n ene enkel. En besef ik plotseling dat mijn voeten bestáán.

Gelukkig was er de podotherapeut. En tot mijn verrassing had zij iets in haar praktijk wat mijn enthousiasme meteen aanwakkerde.
Een reuzenstempelkussen!

Met mijn voeten als reuzenstempels. Het principe is net iets anders dan die van de stempels die je voor mail art en ander papierwerk gebruikt. Want in plaats van het ininkten van de stempel en die vervolgens afdrukken op papier, zit het papier bij deze blauwdruk tussen de stempel (mijn voet) en het stempelkussen in. Die overigens ingeinkt wordt met de reuzen inktroller die je linksboven ziet.



En hieronder het resultaat. Mooi, zo'n stempelafdruk!
Tegenwoordig wordt deze stempeltechniek verdrongen door 3D voetscanners en andere moderne fratsen.
Maar volgens mij (en mijn voeten, sinds er bijpassende inlegzolen in de schoenen zitten) is deze ambachtelijke electriciteitsloze manier van voetscannen prima. Wat de podotherapeut, die ook over zo'n moderner computergestuurd apparaat beschikt, eigenlijk ook wel beaamde.

pH-neutraal

Scheikunde is een interessant vak. Je kunt er al op de kinderleeftijd over leren, bijvoorbeeld over zuren en basen.

Ook ouders hebben profijt van deze kennis en kunde.
Zo kwam er dankzij zoonlief een doos met zuren-en-basen-experimenten in huis. Nadat hij alle flesjes en potjes uit deze doos uitgeprobeerd had, gingen we op zoek naar meer testmateriaal.
En wat bleek, de zeep- en shampoofabrikanten vrágen er gewoon om om bestudeerd te worden.



Tja, en ik altijd maar denken dat 'pH-neutraal' een zuur/basegraad van 7 betekent...

Lego filmpje varen

Twee favoriete dingen hier thuis zijn lego en stop motion filmpjes maken.
Hoewel we moviemaker en andere film-maak-programma's nog steeds niet doorgrond hebben en we de honderden foto's alsmaar niet omgetoverd hebben tot volwaardige filmpjes, blijven zowel zoon als dochter ijverig bezig met figuurtjes neerzetten, figuurtjes bewegen en de fotoknop indrukken.

En intussen genieten we van andermans filmpjes. Een geweldig mooie film is natuurlijk die van Epke Zonderland.
Zoonlief geniet verder van allerlei lego-city filmpjes terwijl dochterlief daarnaast graag luistert en kijkt naar klei-animatiefilms als 'la vaca lechera'.

Maar ook de eenvoudige dingen op een alledaagse dag kunnen niet alleen hen, maar ook mij erg bekoren.
Want, games en computeren en televisie ten spijt: het allermooiste in het leven is toch om sámen van de dag te genieten. Wat dit filmpje, met die prachtige pianomuziek, laat zien.

Eindelijk bevestiging

Geen zorgen meer over opslagruimte

Wat aardig, en geruststellend, dit berichtje wat ik in m'n mailbox vond.

Misschien willen ze ook 'irl' even langs komen. Wellicht hebben ze nog tips. Want 't zou mooi zijn als de (opslag)ruimte hier in huis óók met ons, en met wat we in de loop van jaren zoal verzamelen, meegroeit.

Gunder even Hier!

Ik dacht dat het fan-schap ver achter mij lag, maar ik weet inmiddels dat je ook na je veertigste zó enthousiast over een muziekmakend iemand kan zijn dat je jezelf wel 'fan' móét noemen.
Nee, niet met gegil ofzo, dat had ik vroeger al niet, niet bij Sonic Youth, en zelfs niet bij bands als Dinosaur JR, Throwing Muses en de Pixies toen ik die van dichtbij ontmoette voor een interview met onze lokale radio.
Maar gewoon, tja, hoe zullen we het noemen. Een grote genegenheid voor de muziek (Engelstalige teksten verstond ik in mijn jeugdige fanschap zelden), en in geval van Daniël Lohues daarbij ook nog eens voor de prachtige teksten, waarover ik hier al eerder schreef. En naast genegenheid ook de aandrang om m'n eigen gitaar ter hand nemen, in een poging de mooiste liedjes na te zingen & spelen. Maar goed, voor dat laatste ontbreekt er op 't moment de tijd. Dus we houden het bij luisteren, zingen, en genieten!

En genieten, dat deden we!
Daniël Lohues is op tournee, met zijn nieuwe cd en programma Gunder. Vergezeld door zijn muzikale vrienden Bernard Gepken, tokkelend op gitaar, mandoline en banjo, en Guus Strijbosch, plukkend aan de contrabas, deed hij tot mijn vreugde ook onze woonplaats aan.

Zoonlief vindt het nummer 'Alles kan ja' prachtig, dus ik kocht ook een kaartje voor hem. Omdat zoonlief meeging, wilde dochterlief er per se ook bij zijn. En toen ik voor hen en mij een kaartje had, dacht ik er ineens aan om manlief ook maar mee te nemen. Gelukkig was er voor hem ook nog wel plek, in de verder heel volle schouwburg.
Op een ander meisje met haar vader na, waren we de enigen met kinderen. Gek eigenlijk, want zulke muzikale uitstapjes horen toch gewoon bij de opvoeding?
(Gelukkig zaten we op het balkon, want het programma duurde verrassend lang, van acht tot elf, zodat de kinderen rond half elf gerust en ongezien op hun stoel daarboven in slaap konden vallen.)

Lohues blijkt niet alleen zanger, multi-muzikant en componist te zijn, maar toonde zich met zijn anecdotes tussen de nummers door ook een geweldig entertainer, die het hele publiek goed wist te boeien. Met grappige verhalen, en serieuzer onderwerpen.
Het meegebrachte woordenboek Drents-Nederlands bleek niet nodig, alles was best goed te verstaan (al heb ik het aan mijn tijd in Overijssel te danken dat ik weet dat 'hier kom ik weg' 'hier kom ik vandaan' betekent en niet 'hier moet ik weg' zoals de meesten om me heen dachten). En enkele zeer on-hollandse woorden legde hij gewoon uit.
In de pauze keken we nog even of 't woordenboek wel klopte, en ja (buus = broekzak, snakken/snakker = opscheppen/opschepper). Zo'n woordenboek is trouwens ook altijd leuk om elkaar woorden te laten raden, wat we in de pauze dan ook grif deden.

Vond ik 'Hout moet' onovertrefbaar, met 'Gunder' heeft Daniël Lohues c.s. toch weer net zo'n prachtwerk neergezet. Met een van mijn nieuwe favorieten, wat ik continu in m'n hoofd heb. En saillant: terwijl ik het een troostrijk lied vind, zó mooi dat ze het, als de tijd daar is, wel op mijn begrafenis mogen draaien, vertelde Daniël Lohues in de aankondiging van dit lied over het sterfbed van een dierbare. 'Komp wel, 't komp wel goed, hoop stärft 't lest'. Mooi.

Kargo Kids

Gister kwamen wijzelf 1 april verrassend goed door.
De kinderen hadden al dagenlang wilde plannen om ons ouders beet te nemen. Maar uiteindelijk bleef het bij één geslaagde grap ('mama, je veter zit los', ik kijken terwijl ik altijd veterloze stappers aanheb) en een niet-ingetrapte grap ('mama, er zit een enge vlieg in je haar').
En een grap die geen grap was - manlief, wijzend naar een hoge boomtop: 'Kijk, daar zit een specht'. En ja, na eerst weghonen, vervolgens lang twijfelend turen, zag ik ineens ècht een grote bonte specht metershoog in de betreffende boom. Die even later wegvloog, een primeur want ik had nog nooit eerder een vliegende specht gezien!
In alle drukte was ik vergeten een goede grap terug te bedenken, dus ook de kinderen hadden maar weinig 1-april last.

Ook in het buitenland is 'April fools day' een begrip.

Deze, van de Canadese luchtvaartmaatschappij WestJet, vond ik wel 'n hele goeie. Zowel in het Engels als in het Frans.
Ongetwijfeld een wens van veel reizigers, en ook een stiekeme wens van uitgeputte oververmoeide ouders zelf. En aangezien de kinderen deze vip-behandeling ook met plezier te lijken ondergaan (ik stel me zo voor dat er in het vrachtruim een speelparadijs is ingericht), is het idee wel een uitwerking waard. De Kargo Kids, 'to create a serene travel experience'. Welke luchtvaartmaatschappij neemt het voortouw?!

Huishouden een beroep

Fiep Westendorp is een van de grootste illustratoren. Dat ik liefhebber ben van haar werk mag duidelijk zijn. Al eerder schreef ik over een van haar illustraties, die anno 2012 nog altijd o zo actueel en raak is.

Laatst had ik een gesprek met iemand over ieder's thuisgebeuren, en de conclusie was dat huishoudelijke taken ondergewaardeerd zijn. Niet alleen door 'anderen' maar ook door onszelf! En dat het voor ouders op een 'vrije' dag, thuis, vaak stukken drukker is dan op een (ook drukke, met hard werken doorgebrachte) werkdag.

Dat ook dit niet nieuw is, illustreerde Fiep ruim 50 jaar geleden al, zo blijkt uit dit bericht in de krant van 21-6-1960...
Alle taken tegelijk doen, hoe herkenbaar (en vermoeiend!).



Deze illustratie komt van de website van het Persmuseum, en het loont de moeite om daar ook eens op 'vorige' en volgende' te klikken!

In de koelkast een week houdbaar

... de slak ook!



De snijbiet-uit-eigen-tuin was na een weekje koelkast (in een vochtige theedoek bewaard) nog steeds fris. Evenals - verrassend genoeg - dit slakje, dat zowel de groenten-wasbeurt als zeven dagen vier graden Celsius fier had doorstaan.