Snail Mail my Email (1)

Ik kende het boek toevallig al. Iemand op instagram maakte mij enthousiast om mee te doen. Vrijwillig brieven schrijven en versturen voor 'Snail Mail My Email'. Het project is deze week weer van start gegaan. 'Weer,' want men blijkt het al voor het vijfde jaar te organiseren!

Na aanmelding en wachten tot de start op 9 november (wat in Nederlandse tijd 10 november 's morgens in alle vroegte bleek te zijn) ontving ik mijn eerste email.
Vol goede moed begon ik te lezen.
Oei.
Ik had op allerlei leuke te-snail-mailen-emails gerekend, maar niet op een die mijn geweten zou doen opspelen.
In hoeverre kun je je laten gebruiken door ouders van een vier-, bijna vijf-jarig kind, om namens de kerstman een teer kinderzieltje dreigend manipulatief te bespelen?

Ik vroeg mijn eigen kinderen om raad. We wisselden herinneringen aan Sinterklaas uit.
'Schrijf gewoon dat het jongetje ná de kerst weer ondeugend mag zijn', zeiden zoon van veertien en dochter van elf. En nog wat tips gaven ze.

Maar hoe die te verwerken in de brief. Ik denk niet dat ik het kon maken van de tekst af te wijken.



Gelukkig brengt de artistieke vrijheid uitkomst. Carter-van-vier (bijna vijf) moet dan van de Kerstman wel naar zijn ouders luisteren. Maar zijn ouders ook naar hem!



En hoe te verklaren dat de brief uit Nederland, met Nederlandse postzegels is verstuurd?
Gewoon, dat gebeurt, als de Amerikaanse Santa met de Nederlandse Sint (die zaterdag weer in 't land is) zijn jaarlijkse vergadering houdt.



P.S. ik ontving zonet een nieuwe 'Snail Mail My Email Letter Request', en dat is wel een hele leuke! Wordt vervolgd...

Big mother is watching you

Kun je ook te veel weten? Blijkbaar wel, zo blijkt uit de uitslag van deze 'Geheim Agent Pa/Ma' quiz op J/M.



En dat voor een moeder die geen smartphone heeft en die niet op Facebook, Instagram, Snapchat, Face Time, WhatsApp, Pinterest, Twitter en noem maar op zit :-)

Postslak

Ik moet er nog steeds naar toe, de tentoonstelling over papierkunst in het Coda Museum in Apeldoorn. En of 't me lukt er tijd voor vrij te maken is nog maar de vraag, nu het schooljaar weer begonnen is, met alle sportles, wedstrijden en andere weekendse verplichtingen van dien.



Gelukkig was de handvaardigheidjuf wèl in het Coda geweest.
'Ik ben iets aan het maken wat jij héél leuk vindt', zei dochterlief op geheimzinnige toon aan het eind van haar eerste schoolweek in groep zes.

En de week daarop kwam dochter ermee thuis: de Postslak!
Met in zijn/haar post-tas ieniemienie zelfgevouwen envelopjes.

Bekeuring

Tja...

pH-neutraal

Scheikunde is een interessant vak. Je kunt er al op de kinderleeftijd over leren, bijvoorbeeld over zuren en basen.

Ook ouders hebben profijt van deze kennis en kunde.
Zo kwam er dankzij zoonlief een doos met zuren-en-basen-experimenten in huis. Nadat hij alle flesjes en potjes uit deze doos uitgeprobeerd had, gingen we op zoek naar meer testmateriaal.
En wat bleek, de zeep- en shampoofabrikanten vrágen er gewoon om om bestudeerd te worden.



Tja, en ik altijd maar denken dat 'pH-neutraal' een zuur/basegraad van 7 betekent...

Kargo Kids

Gister kwamen wijzelf 1 april verrassend goed door.
De kinderen hadden al dagenlang wilde plannen om ons ouders beet te nemen. Maar uiteindelijk bleef het bij één geslaagde grap ('mama, je veter zit los', ik kijken terwijl ik altijd veterloze stappers aanheb) en een niet-ingetrapte grap ('mama, er zit een enge vlieg in je haar').
En een grap die geen grap was - manlief, wijzend naar een hoge boomtop: 'Kijk, daar zit een specht'. En ja, na eerst weghonen, vervolgens lang twijfelend turen, zag ik ineens ècht een grote bonte specht metershoog in de betreffende boom. Die even later wegvloog, een primeur want ik had nog nooit eerder een vliegende specht gezien!
In alle drukte was ik vergeten een goede grap terug te bedenken, dus ook de kinderen hadden maar weinig 1-april last.

Ook in het buitenland is 'April fools day' een begrip.

Deze, van de Canadese luchtvaartmaatschappij WestJet, vond ik wel 'n hele goeie. Zowel in het Engels als in het Frans.
Ongetwijfeld een wens van veel reizigers, en ook een stiekeme wens van uitgeputte oververmoeide ouders zelf. En aangezien de kinderen deze vip-behandeling ook met plezier te lijken ondergaan (ik stel me zo voor dat er in het vrachtruim een speelparadijs is ingericht), is het idee wel een uitwerking waard. De Kargo Kids, 'to create a serene travel experience'. Welke luchtvaartmaatschappij neemt het voortouw?!

Leren fietsen

Dochterlief heeft dit jaar steeds beter leren fietsen.
Nu nog leren de fiets goed (verstandig, boefproof) op slot te doen.

Bouwen

Terwijl elders aan bergen gebouwd wordt, construeerde zoonlief thuis een heuse bioscoop.
Compleet met twee filmzalen (waarin Kung Fu Panda 2 en De Smurfen inmiddels vertoond zijn),



... een bescheiden speelhal,
een restaurant met terras en poolbiljart,



... en een bowlingbaan.

Het publiek kan haast niet wachten om binnen te komen.

Zomerfruit

Toen de kinderen nog dreumes en peuter waren, had ik lange tijd het idee om voor hen speelgoed-eten te kopen. Van die houten of plastic snijfruit en -pizza, bijvoorbeeld.

Het kwam er alsmaar niet van. En achteraf ben ik daar blij om. Dochterlief runt nu een restaurant voor de knuffels.
En zie: er is toch niks mooier, beter (en lekkerder!) om mee te spelen dan écht Zomerfruit?!

Komkommertijd

De Superdierenplaatjesactie is inmiddels afgelopen, maar de plaatjes circuleren nog altijd her en der rond. Ook op het werk, waar ik zo af en toe een stapeltje in ontvangst mocht nemen (vanmorgen nog), en in de afgelopen weken geleerd heb wie van de collega's bij de grootkruidenier inkoopt, en wanneer, en wie voor hun kind(eren) spaart of juist - verrassend - voor een eigen verzameling. Hoe dan ook leidt dit superdierenplaatjessparen tot mooie samenwerkingsverbanden en nieuwe collegiale contacten.

Hier thuis heeft dochterlief haar album inmiddels vol. Zoonlief wacht alleen nog op de rosse grutto (die ik wel van een collega kreeg, maar waar heb ik 'm geláten?). En zelf heb ik zo'n superdieren-verzamelkistje waarin ik míjn stapeltje bewaar. Want leuk zijn ze wel, die kaartjes. En leerzaam. Vraag een schoolkind maar eens hoe oud de Noordkromp wordt, en je krijgt 't juiste antwoord nog ook, in plaats van een niet-begrijpende blik van 'wat is dát nu weer?'!

Soms gaat de plaatjeskennis wel eens te ver.
Zo stond er onlangs voor 't eerst eens braadworst op het menu.
Dochterlief hoogst verbaasd: 'Sinds wanneer eten we zeekomkommer??'

Zoals de ouden zongen?

Zoo leeren heden blijkbaar niet meer de jongen!

Dochterlief zegt: "Mama, mag ik na het eten op de computer? Ik wil je iets laten zien."
Enige tijd later is het bord leeg, dus samen achter de pc.
Ze opent explorer.
"Het begint met wee-wee-wee-punt. Het móét met wee-wee-wee-punt."
En tikt na de 'www.' een 'g' in. Om te vervolgen: "Hoe schrijf je Goegel?"
Ik tik google.nl in. 'Die kennen we toch al, zij toch ook?' denk ik verbaasd. Maar o.k.

En dan gaat ze: "Nu moet je op Maps", en tikt vervolgens, letter voor letter, onze plaatsnaam in. Klikt op de rode plaatsaanduiding en vervolgens 'streetview'.

Mijn ogen rollen uit de kassen van verbazing. Geen nickelodeon of onlineklas.nl, geen enkel internetspelletje. Maar Topografie ten top.
"Waar heb je dát nou geleerd?" vraag ik. "Op school", is het antwoord.
Ze moet via google-maps en de plaatsnaam haar eigen huis vinden. Nee, en niet de straatnaam intikken.

Op school, onze zes-jarige derdegroeper, nú al de ingenieuze internetprogramma's aan 't leren... O.k. ze zit in de middenbouw, dus samen met vierde- en vijfdegroepers. Maar, om in oud-Nederlands te spreken, ze is toch echt nog leerling van de 1e klas lagere school.
Zoo ging het in ónze tijd toch wel heel anders.




(Uiteindelijk had ze het grootste plezier met het poppetje rechtsonder, dat gaat zweven als het niet direkt een streetview-plek vindt.)

Mijn Opa de bankrover

Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.

Gek out?

Nog altijd is onze derdegroeper gretig letters aan het ontcijferen (ontletteren?). Met steeds weer leuke vondsten.



Inmiddels zijn we gewend aan de OV-chipkaart. Maar toch.
'Mama?' hoor ik ineens naast me. 'Waarom staat daar 'gek uit'?'

Vaste prik

Bij de tradities van Kerst en Oud-en-Nieuw horen in onze familie ook nog twee tv-programma's.

Opa en Oma kijken iedere Oudejaarsavond trouw naar 'Dinner for One' (en te zien aan de reakties onder de film zijn zij niet de enigen die zich er tevoren al op verheugen - zelf heb ik 't na tig keren wel gezien).

En in de weken voor Kerst verheug ik sinds enkele jaren op de Noorse 'adventskalender' oftewel tv-serie 'Kerst met Linus', die dan door de KRO wordt uitgezonden. Vooral het aftitelingslied vind ik erg mooi (al klinkt het nu, zo plots op Youtube, wel heel anders dan na het zien van zo'n hartverwarmende aflevering). Volgend jaar weer!



(Het gezin wat in aflevering 15 bijna uit elkaar valt - maar gelukkig komt het dankzij de kinderen allemaal weer goed. Zie youtube voor deel 1 en deel 2 het hele jaar rond. Wel even Noors leren, of anders gewoon wachten tot volgend jaar december!)

Tekenende mannen: Thé Tjong-Khing

Vandaag loonde het meer dan de moeite om naar het pittoreske Enkhuizen te gaan. In het Zuiderzeemuseum was er niet alleen een tentoonstelling met werk van, maar ook een tekenworkshop met de kundige illustrator in eigen persoon: Thé Tjong-Khing. Tekenworkshop, daar gingen zoonlief en ik graag naartoe.

Na afloop was Thé Tjong-Khing zo vriendelijk om te signeren, en bij gebrek aan boek (we hebben twee boeken van Vos en Haas, maar die lagen thuis) tekende hij desgevraagd op een gewoon papier toch een grappige poes voor dochterlief (die we toevallig ook thuis hadden gelaten).



Maar daar kwamen we niet direct voor. De bedoeling was natuurlijk om zèlf de tekenpotloden te vatten. Gelukkig mochten de ouders ook meedoen (slechts vier van de pakweg dertig waagden het erop) en gelukkig was de tafel lang genoeg. Aan het eind bleek het grote voordeel van deze tafel: de bedoeling was namelijk één lange tekening, waarin over een uitgestrekt landschap allerlei dieren achter de gestolen taart aanrenden.

En hier was het eerste resultaat:



Het uiteindelijke (gedigitaliseerde) resultaat verschijnt volgende week op YouTube.
Evenals de stopmotion-filmpjes die we daarna ook mochten maken (en dat kan nog t/m 2 januari).



Met op die meterslange tekening onder meer de bijdrage van zoonlief, hierboven.
En ook ik kon het niet laten wat dierbare dieren op papier te zetten.

Is nep?

Dochterlief zit in groep 3 (in 'onze tijd' heette dat nog gewoon 1e klas). En dat zij leert lezen is een openbaring voor haar, en geweldig om te zien voor ons.

Als eerste leert zij natuurlijk gewoon de gedrukte kleine letters.
Hoofdletters en handgeschreven letters zijn voorlopig dan ook nog onontgonnen gebied. Wat soms grappige situaties kan opleveren.

Ze bestudeerde de zijkant van de Ratatouille-dvd-doos nog eens goed, na te hebben genoten van deze prachtige film. En vroeg zich hardop verwonderd af:
'Waarom staat daar eigenlijk "is nep"?'

Mail Ant

Met 'Mail Art' is er voor elk wat wils, heb ik het idee. Alles kan, alles mag, en naar van alles is vraag. Zolang het maar per post verstuurd kan worden.

Veelzijdig kunstenaar Josh Ronsen uit Austin, Texas, heeft een project opgezet met de veelzeggende titel 'Tiny Art Exchange'. En aangezien ik als bijziend persoon veel van priegelen hou (of eigenlijk ex-bijziende sinds ik de tweeënveertig-en-een-half gepasseerd ben) ging ik aan de slag.
Op de envelop die Josh Ronsen mij desgevraagd stuurde stond een stempel van een mier, met daarbij de grappige vondst 'Mail Ant'. Dus wat kun je anders doen dan een Mieren-museum maken?

Het moest kleiner zijn dan 2,5 x 2,5 (in 3D-gevallen nog een x 2,5). En dat is, met 2,4 cm in alle richtingen, nipt gelukt.

Achteraf vraag ik me af waarom ik er een deur in gemaakt heb. Pas toen ik een schets maakte van hoe het museum bezocht zou gaan worden, realiseerde ik me dat mieren geen voordeur nodig hebben.



Zoonlief raakte geïnspireerd en binnen nog geen kwartier was er een tweede museum. Wel te groot in lengte om naar Austin, Texas te sturen, maar dat was geen probleem, zoonlief vond dat dit Mieren Museum naast het - al eerder geknutselde - insectenhotel moest komen. En daar staan ze, gebroederlijk:

Gogo's go

Gogo's, voetbalgogo's... De plaatselijke supermarkt heeft er behoorlijk wat omzet aan te danken.

Wie dacht dat de rage over is, heeft gelijk (denk ik). Maar écht uit het vizier verdwenen zijn ze niet. Gelukkig maar, want anders waren al mijn boodschappen-in-de-niet-bepaald-goedkoopste-supermarkt voor niets geweest. Zoon- en dochterlief spelen regelmatig met deze wonderlijk ogende rare fantasiefiguurtjes. Vooral dochter is er heel wat momenten zoet mee. De gogo's rijden rond in cabriolets over de woonkamervloer, logeren in het - tijdelijk tot huis omgebouwde - voetenbankje van mijn oma. Ze vliegen - keurig in gordels van elastiekjes - in het speelgoedvliegtuig en spelen in een zelfgeknutselde speeltuin.

En ze gaan gezamenlijk op stap.
Het werd me niet duidelijk waar deze reis naar toe ging, maar het zag er gezellig uit, reden om er de camera erbij te halen. Misschien een remake van het schoolreisje?

Olifant en Muis

Weer zo'n mooie stempel van Elefantus!
(Als antwoord op het kartonboekje over olifanten-in-het-vliegtuig dat ik - zónder envelop! - naar Italië stuurde.)

De afbeelding op de ansichtkaart zelf was erg lelijk (een zanger/gitarist van een niet onaardig bandje in zijn jonge jaren die op de foto een wel érg woest tronie opzet), maar de stempel is dus wel de moeite van het hier plaatsen waard.

En met de postzegel was ik, en waren ook de kinderen, helemáál verguld. Niet voor niets ligt de bakermat van de wijze muis Geronimo in Italië.

65 jaar

Suske en Wiske zijn 65 jaar en gaan niet met pensioen. Beide heuglijke feiten werden vandaag gevierd in het Limburgs Museum in Venlo, waar tot half september de tentoonstelling 'Suske en Wiske - de Fantasievolle Vertellers' te zien is.
Een mooie combinatie van strips, gadgets èn historisch-verantwoord beeldmateriaal, zoals allerlei kannen en kruiken, de radio door de decennia heen, een Romeins zwaard en een Spaanse helm.

Voor de tekenliefhebber waren de - slechts enkele - originele tekeningen een must. Zoals deze, met uitleg hoe het (laten) inkten van de strip in z'n werk gaat.



Taart ontbrak natuurlijk niet, en deze werd door Suske-en-Wiske tekenaar Luc Morjeau onder het toeziend oog van vele camera's live voorzien van een chocolade Lambik.
Ook wij kregen een stukje!



Tot overmaat van geluk mochten wij zelf ook aan de slag met potlood, pen en papier.
Beneden in de gang, bij de workshop 'Striptekenen' onder de vrolijke leiding van Ted Lenssen.



En boven bij de tentoonstelling zelf, boven een handige lichtbak.




(nu nog de tekst bedenken)

'n Heerlijk dagje uit tekenen, deze Tweede Paasdag!