Oranje soep

Hoewel ik niet zo heel veel met het koninklijk huis heb - het zit me nog steeds dwars hoe Maurits van Oranje omging met andersdenkenden zoals Johan van Oldebarneveldt en Hugo de Groot - is de hedendaagse Oranjegekte ook wel weer een leuke, gezellige Nederlandse folklore.

Ook de commercie doet er volop aan mee. Tot mijn verbazing had mijn favoriete boekwinkel, wiens medewerkers doorgaans nuchter zijn, oranje inpakpapier. Mèt kroon.

Maar ook ik kon het niet laten wat oranje dingen mee naar huis te nemen. Vreemd genoeg denk ik bij het zien van oranje dingen ook vaak aan postvriendin Eva (hoe zou dat nu komen? :-).



De supermarkt had ineens een intrigerend soeppakket in de schappen.
Niet zozeer de oranje kleur, maar het feit dat er tussen de wortels, rozemarijn en paprika een sinaasappel zat, maakte mij nieuwsgierig. Wortelsoep met sinaasappel had ik nog nooit gezien, laat staan geproefd.
Zodoende braaf twee euro negenennegentig neergeteld, en thuis snel die soep gemaakt.







Alleen de laatste fase, 'pureer de soep met een staafmixer' sloeg ik over, want ik hou wel van stukjes in de soep. En hij smaakt goed!
Toch blijf ik nieuwsgierig, ook anno 2013 bestaat censuur. Wat zou er onder die, zo keurig aangebrachte, zwarte viltstiftstrepen staan?

Succes!

Aan de supporters zal het niet liggen.




(Ook te downloaden als kleurplaat.)

Tropisch Nederland

Afgelopen zondag belandden we in Haarlem. Eigenlijk had ik naar de Vijfhoekkunstroute gemoeten, maar met twee jonge kinderen in het kielzog kun je heden ten dage beter naar een Museum gaan.
Wat een verschil met vroeger, zowel de kinderen van tegenwoordig (en hun geduld) als de musea.

In Haarlem, aan het Spaarne, is het Teylers museum. Hoewel de vaste collectie in de vitrines qua leeftijd als 'stoffig' aangemerkt zou kunnen worden, heeft ook de moderne (zap)cultuur zich meester gemaakt van dit eerste en oudste - sinds 1784 - museum van Nederland.

Onze oudste vermaakte zich prima met de museum-puzzel-speurtocht, de jongste keek er een stukje Jungleboek-tekenfilm op de aanwezige tv. We deden een computerspelletje over dieren en klimaat. En ik heb weer wat geleerd: nooit geweten dat er vroeger in Nederland tropische dieren woonden!

'n Mooie maar ook wonderlijke combinatie dan ook, de flora, fauna en molen op de museumfolder. Zullen we dat weer meemaken, ooit, in de toekomst??

Haagsche Kakker

Nimweegs Marikenbrood, Hoornse Broeder, Zeeuwse Bolus, Bossche Bol, Drentse Turfjes, Twentse Krentenwegge...
Net zoals dè Nederlander niet bestaat, bestaat er ook niet hèt Nederlandse eten: er zijn wel duizenden, al dan niet lokale, soorten. Als 't er niet méér zijn.

Onlangs moest ik in Den Haag zijn, en ik bevond me ineens in de Reinkenstraat. Waar ik spontaan linksaf wandelde, naar binnen bij de bakkerij van Hans en Frans.

Nu ik daar toch was, bedacht ik om die avond het thuisfront eens te verblijden met een typisch Haags streekgerecht. Een idee, aangewakkerd door de torenhoge stapel van deze geel-met-groene dozen op de smalle toonbank.
Ik was benieuwd wat er nu eigenlijk in die veelbelovende dozen zat. Het winkelmeisje wist 't desgevraagd niet precies, behalve dan 'iets met krenten en brood'. Ook haar geraadpleegde collega moest het antwoord schuldig blijven. Dus ik nam de gok en ruilde mijn 11 euro in voor een Haagsche Kakker voor thuis.

Onderweg de geschiedenis - op de doos - van deze Kakker gelezen (klik op de foto voor een leesbare vergroting).
En eenmaal thuis ging het mes er in. Hij bleek best lekker, deze Haagsche Kakkâh volgens gehèm recep van Hansefrans. Pas na een paar reepjes krentenbrood ontdekten we de binnenkant: de overige ingrediënten (amandelen, honing en kaneel) zaten als een soort spijs-vulling midden in het royaal-bekrente brood.
Je kon hem drie weken bewaren. Hij was binnen één week op.

Postcrossing 2

In je Postcrossing-profiel mag je aangeven welke kaarten je voorkeur hebben.
De meeste mensen willen 'echte' kaarten, wat dat 'echte' ook moge wezen. Maar een enkeling, waaronder ondergetekende, is duidelijk blij met zelfgemaakte kaarten.
Zhao uit China was helemaal origineel in haar wens: 'als je geen kaart kunt vinden, schrijf dan wat op een stuk karton van een pak musli of koekjes'.

Ik heb me vervolgens rotgezocht naar dat ene doosje Droste cacao, met de verpleegster met een dienblad met een pak cacao, met een verpleegster met dienblad met, kortom met het in Nederland wereldberoemde Droste effect, maar vergeefs. (Om overigens later te ontdekken dat ik nog een heel setje Drostekaarten had liggen, waaronder deze beroemde!)

Een pak poffertjes bracht uitkomst, dát zijn nu ook typisch Nederlandse lekkernijen.
Het enige pak waar ook een echte poffertjespan op stond, heb ik toen maar verknipt. De achterkant volgeschreven, mooie postzegels erop en klaar!
Achttien dagen later kwam hij aan.
Zhao heeft hem vervolgens op haar weblog geplaatst, waar duidelijk wordt dat de Chinese post de neiging heeft om ansichtkaarten ook aan de vóórkant te stempelen!..

In ieder geval was ik trots op de wereldreis die mijn zelfgemaakte kaart gemaakt heeft, en op de eindbestemming: een Chinese website.
De commentaren eronder zijn helemaal mooi: met hulp van online vertaalmachines kom je een heel eind. Vraagt de ene reageerder zich af hoe het mogelijk is dat een stuk verpakking zomaar via de post verstuurd kan worden, een ander ziet geen poffertjes in het plaatje, maar inktvisgehaktballetjes!