Posts tonen met het label wereld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wereld. Alle posts tonen

vrijdag 29 november 2013

Post detective

Ooit woonde ik een klein half jaar in een Midden-Amerikaans land. In een dorp bij een gezin thuis, de dochter des huizes was toevallig net zo oud als ik. Heel aardige mensen, gezellig. En daar zijn was leerzaam. De grootste les die ik leerde is dat wij, mensen vanuit de hele wereld, meer overeenkomsten hebben dan verschillen. Ook al willen politici, wereldleiders ons graag anders doen geloven, de grote en kleine dingen van het leven, het klokje zoals het thuis tikte, ook hier trof ik deze allemaal aan.
Alleen, de omstandigheden verschillen. In 'ons' dorp was dan wel een waterleiding, maar in naburige dorpen ontbrak die, en moesten mensen een paar keer week wachten op de ossenkar om uit de tank op die kar het water voor de komende dagen te tappen. Eenmaal terug in Nederland verwonderde ik me over het feit dat we ons hier met dit kostbare drinkwater douchen. Dat we drinkwater zelfs gewoon door de wc spoelen!.. Wrang, dit soort ongelijkheid. Terwijl we allemaal, ondanks alles, gewoon 'mens' zijn, van waar ook ter wereld.



Aan het gezin en hun huis moest ik meteen denken toen ik bovenstaand bericht tegenkwam in One World. Ik was in Midden-Amerika ruim vóór het internettijdperk. De post werkte wonderwel goed. Na ongeveer een week, of twee, kwam de post uit Nederland altijd aan op ons adres 'de la plaza mayor tres cuadros al sur dos cuadros al oeste'. En als ik mijn luchtpost vervolgens naar het kleine lokale postkantoor bracht, compleet met mooie postzegel erop, dan kwam die ook binnen twee weken in Nederland aan.

En ook al was 'post' niet echt gangbaar - veel mensen konden hun geld beter besteden dan aan postzegels - de postbode hoefde niet lang te speuren. Hij of zij kwam er altijd wel uit, zonder straatnaam. Want het adres was duidelijk: "Vanaf het grote plein drie (huizen)blokken naar het zuiden, twee blokken naar het westen".

Hoe anders voor de postbodes uit een heel ander deel van de wereld. Zie dit bericht. Ook hier ontbreken straatnamen. Echter, de collega van de postbode op de foto kon pas na uren zoeken en twaalf keer navragen, de brief bezorgen in een klein straatje in zijn stad.

vrijdag 14 september 2012

Laat het haar



Een van de voordelen van een schooltijd in Nederland is dat je in ieder geval de kans krijgt wat meer talen te leren (dan alleen de landstaal en Engels).
En het leuke van voedseletiketten is dat je verschillende talen bij elkaar ziet.

Zo kreeg ik vandaag van mijn Chinese collega niet alleen smakelijke Chinese koekjes, maar gaf ze me desgevraagd ook de verpakking (om daar een ansichtkaart voor Eva van te maken).
Al lezend ontdekte ik dat er in het Engels natriumferrocyanide in die koekjes zit, terwijl ze in het Nederlands kaliumferrocyanide bevatten.

Bovenstaand blik van gevulde wijnbladeren (ze smaakten heerlijk en zijn helaas op) heeft ook zo iets grappigs. Vermoedelijk heeft de etikettenmaker een online vertaalmachine of andere bron gebruikt. Voor de andere alfabetten en het Zweeds kan ik niet instaan, maar in het Engels eet je gewoon gevulde wijnbladeren, en in het Duits is de vulling omhuld met lässt das Haar.

zaterdag 30 juni 2012

Bijzonder



Morgen, 1 juli, komen ze terug op aarde, per ruimtecapsule in Kazachstan, de Nederlandse astronaut André Kuipers en zijn collega's Oleg Kononenko en Donald Pettit.

Vanavond was er op tv een voorbeschouwing, waarin onze sympathieke ruimtevaarder enthousiast een rondleiding gaf door zijn tijdelijke huis in de ruimte. Reden om ook weer even de postzegelset te bekijken die ik enkele maanden geleden in huis had gehaald, mooie plaatjes die ik graag hier op het blog deel. 't Valt me trouwens nu pas op dat de 'e' in het logo van de ESA zo lijkt op die van een Nederlandse drogisterijketen.

Heel bijzonder, niet alleen het feit dat de beelden van André's rondleiding door het ruimtestation en de Sojoez capsule zo haarscherp waren (alsof je er zelf bij was - ik herinner me nog dat ik als kleuter eind jaren 60 's nachts uit bed gehaald werd om vage zwart-wit beelden op tv te zien, die de eerste stappen op de maan bleken te zijn - ook een wonder, trouwens, dat filmbeelden ook toen al zó'n enorme afstand konden overbruggen).

Maar vooral ook bijzonder, het prachtige uitzicht op aarde vanuit de 'Cupola', en de foto's die van de aarde gemaakt zijn vanuit de ruimte.
't Maakt ons als mens bescheiden. Wat zijn we klein in het grote geheel! En tegelijkertijd petje af voor onze astronaut en al zijn collega's en medewerkers die toch maar hun best deden en doen, en de kennis in huis hebben, om de ruimte te bevaren.

Morgen komt André Kuipers weer naar huis. Al denk ik, zijn ruimte-enthousiasme zo beziend, dat hij zich in de ruimte net zo thuis voelt.
'n Goede reis, een behouden vaart toegewenst, en toch alvast ook 'Welkom thuis'!



Deze kaarten zaten bij de postzegels (meer kaarten van deze ruimtevaartreis kun je laten maken vanaf de website van PostNL [bij 'collecties', ruimtevaart]).
De vraag rijst wel wie deze astronaut is: André Kuipers' naam staat eronder, maar deze liet zijn astronautenpak in de video zien, en op de linker mouw was toch echt de Nederlandse vlag geborduurd en niet de Amerikaanse, en op de rechter mouw het ESA logo met Europese vlaggetjes!

En hieronder een fraaie foto van ons werelddeel. Het is toch ook bijzonder dat de wereld al eeuwen geleden in kaart gebracht werd, waarbij men het zonder plaatjes vanuit de ruimte moest doen. Zoals deze uit de 16e eeuw. En bijzonder dat die land- en wereldkaarten nog grotendeels klopten, ook.




maandag 30 april 2012

Haas

In een Hollandsche kinderboerderij.




dinsdag 7 februari 2012

Papier Hier

Ik moet nog altijd de vakantiefoto's van afgelopen zomer goed bekijken. En de interessantste plaatjes op dit blog delen.
Hier - eindelijk - alvast twee foto's!

Altijd leuk om te zien waarin men het afval ter recycling scheidt.



Ook meertalige prullenbakken zijn een lust voor 't taalliefhebbend oog!

zaterdag 17 december 2011

Sodade

Vandaag overleden op 70-jarige leeftijd, Cesária Évora, zangeres, koningin van de Kaapverdiaanse Morna.



Haar mooiste nummer vind ik, hoe toepasselijk, Sodade.
Vooral de rustige studioversie, maar die vind ik zo gauw niet online, wel verschillende live-uitvoeringen, zoals deze, en deze.

Met haar muziek leeft ze voort. Repousa em paz, Cesária.

donderdag 13 oktober 2011

Postcrossing Postzegels!

Ik dacht eerst dat het een grapje was, maar het blijkt echt zo te zijn.
Morgen is een gedenkwaardige dag voor alle ansichtkaartenliefhebbers: dan brengt PostNL (voorheen TNT Post, voordien TPG Post, daarvoor PTT) een nieuw postzegelvel uit, met als thema...
Postcrossing!



Zaterdag 15 oktober zal het eerste velletje worden overhandigd aan Paulo (Magalhães?) op het postzegelgebeuren Postex in Apeldoorn.
(Diezelfde dag hoop ik ook een paar velletjes in m'n brievenbus te ontvangen, want ik kon het natuurlijk niet laten om ze alvast te bestellen... Maar daarover een andere keer meer.)

dinsdag 13 september 2011

Universeel



Normaalgesproken gaan Miss-verkiezingen geheel aan mij voorbij. Tot ik toevallig op de autoradio hoorde dat Miss Angola verkozen is tot Miss Universe (van harte gefeliciteerd!). En ik vervolgens, eenmaal thuis, een nieuwsbericht zag op internet. Tja, dan word je (ik) ineens toch wel benieuwd en wil je zien wie precies het universum vertegenwoordigt. Zodoende klikte ik verder onder het bewuste bericht. En kwam uit op deze pagina met interviews met de kandidaten.

Mooi om te merken dat we, over de hele wereld, echt zóveel meer gemeenschappelijk hebben dan dat we verschillen! Iedereen die het altijd heeft over 'zij en wij' zou de hele reeks filmpjes eens moeten beluisteren. En dan turven welke antwoorden ook 'typisch Nederlands' zouden zijn.

De antwoorden op vraag 1 wisselden natuurlijk. Aan de ene kant voorzichtige ('interessante vraag') tot met argumenten omklede bevestiging ('als we de enigen waren in het zonnestelsel is het ook zo eenzaam' en: 'er zijn zuurstofwolken in het heelal dus het is mogelijk'). Tot een overtuigd 'ja', en: 'n vriend van me waarschuwt me er wel eens voor!'. Ook het meer genuanceerde 'ik denk niet menselijk leven maar wel andere levensvormen'. Daartegenover stonden ontkenningen als: 'ik denk het niet' of 'eerst zien dan geloven' of een duidelijk 'nee'.
Precies zoals ook de antwoorden in Nederland fris gevarieerd zullen luiden als we deze vraag tussen neus en lippen stellen aan onze buren, collega's, familie, vrienden.

Ook vraag twee gaf een feest van herkenning: vooral het multi-tasken en/of (mentaal) sterker en/of 'sensitief', intuitief en/of opener over emoties zijn. Dat zien we om ons heen en daarover lezen we thuis in onze Nederlandstalige feelgood-bladen.
Vanzelfsprekend scoorde het 'giving birth' hoog (al had lang niet iedereen het daarover). En er waren standpunten dat man en vrouw gelijk zijn, maar niet altijd hetzelfde behandeld worden, dat man en vrouw elkaar aanvullen, en, het mij meest aansprekende: 'Je moet kijken naar ieder individu'.
De personen die aangaven dat ze door hun charmes (of puppy ogen) van alles gedaan krijgen herken ik wel in enkele mensen om me heen.
Sommige antwoorden zullen misschien meer iets zeggen over typische mannen in het betreffende land. Maar verreweg de meeste antwoorden kunnen we ook uit Nederlandse monden horen.

Tot slot vraag drie: het dier. Niet geheel verrassend scoorde de kat heel hoog, evenals katachtigen, zoals de sterke leeuw, de soepele tijger (al wist niet iedereen waar laatstgenoemde woont), en de elegante panter.
De ene Miss had zelf katten, de ander roemde de onafhankelijkheid van het dier, en ook trok het luizenleven van de kat wel aan.

Daarnaast wensten velen een dolfijn te zijn of een vogel, vrij vliegend in de lucht. Een enkeling verkoos een hond, vlinder (rups!) of paard.
Miss Thailand verraste wel het meest met haar onverwachte keuze, en scoort daarmee hoog op originaliteit, een voor mij belangrijk punt als ik het voor het zeggen had gehad.
Ook de enthousiaste Miss Nicaragua had een heel bijzondere keus, tenminste voor zo'n warm land, die ze overigens bleek te delen met Miss Portugal. Een keus die bij nader inzien (voor mijzelf had ik aanvankelijk een ander dier in gedachte) zonder meer mijn instemming krijgt.

maandag 30 mei 2011

Zoals de ouden zongen?

Zoo leeren heden blijkbaar niet meer de jongen!

Dochterlief zegt: "Mama, mag ik na het eten op de computer? Ik wil je iets laten zien."
Enige tijd later is het bord leeg, dus samen achter de pc.
Ze opent explorer.
"Het begint met wee-wee-wee-punt. Het móét met wee-wee-wee-punt."
En tikt na de 'www.' een 'g' in. Om te vervolgen: "Hoe schrijf je Goegel?"
Ik tik google.nl in. 'Die kennen we toch al, zij toch ook?' denk ik verbaasd. Maar o.k.

En dan gaat ze: "Nu moet je op Maps", en tikt vervolgens, letter voor letter, onze plaatsnaam in. Klikt op de rode plaatsaanduiding en vervolgens 'streetview'.

Mijn ogen rollen uit de kassen van verbazing. Geen nickelodeon of onlineklas.nl, geen enkel internetspelletje. Maar Topografie ten top.
"Waar heb je dát nou geleerd?" vraag ik. "Op school", is het antwoord.
Ze moet via google-maps en de plaatsnaam haar eigen huis vinden. Nee, en niet de straatnaam intikken.

Op school, onze zes-jarige derdegroeper, nú al de ingenieuze internetprogramma's aan 't leren... O.k. ze zit in de middenbouw, dus samen met vierde- en vijfdegroepers. Maar, om in oud-Nederlands te spreken, ze is toch echt nog leerling van de 1e klas lagere school.
Zoo ging het in ónze tijd toch wel heel anders.




(Uiteindelijk had ze het grootste plezier met het poppetje rechtsonder, dat gaat zweven als het niet direkt een streetview-plek vindt.)

zondag 27 maart 2011

Mijn Opa de bankrover



Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.

zaterdag 31 juli 2010

Handig



In mijn drukbezette dagelijks leven kwam ik nu pas toe aan de krant van twee weken geleden. Op zaterdag 17 juli stond in de rubriek 'In beeld' een artikel met de titel 'Low Cost Design', ondertitel 'Handige oplossingen voor alledag'.

En dat is geen woord teveel gezegd! De foto's uit het boek Low Cost Design door de Italiaanse kunstenaar Daniele Pario Perra spreken voor zich. Handig!







Meer over deze relational artist, researcher en designer op zijn website.
Het boek is moeilijk in Nederland verkrijgbaar, krijg ik het idee, maar zal vast wel via de Italiaanse uitgever te vinden zijn.

woensdag 23 juni 2010

Yes! (2)



Al eerder werd ik verblijd met een prachtige postzegel van een van mijn lievelingsdieren.
En nu ben ik twee kaarten rijker waarmee ik de koning(in) te rijk ben!

Postcrosser Samantha uit Australië stuurde me een koala. Ze had die nog niet op de bus gedaan of ze kwam een van mijn 'Favourites' tegen die ze óók naar Nederland stuurde: m'n drie favoriete Australische dieren op één kaart.

Ik was blij verrast en stuurde een kaart naar haar gading als dank terug.
En wat schetst mijn nog blijere verbazing als ik dit mooie portret van het vogelbekdier, de platypus ontvang?!

zaterdag 12 juni 2010

Koffie / cafè

Wat thee is voor mijn post-vriendin, is koffie voor mij - What tea does mean to my amiga de correu, does coffee mean for me (I think!?!).



Heerlijk op een vrije dag: kopje koffie, krantje erbij...
Deze fraaie illustratie kwam via Spanje uit Zürich naar Nederland. Oorspronkelijk was dit art deco kunstwerk een reclameposter voor het Zwitserse café, volgens de informatie uit 1920.



En deze prettig drinkende koffieglazen worden gebruikt in Barcelona.
Ziet 't er niet heerlijk uit?
Ik moet toegeven dat het summum voor mij koffie verkeerd is, dat wil zeggen nòg meer koffie en vooral: nog véél meer melk dan op deze foto van tallat / cortado.
Maar de koffie op deze kaart is ook niet te versmaden.

Eva, moltes gràcies, also for the other coffee cards! And, there are some new cups of tea on its way to you!

vrijdag 4 juni 2010

Tropisch Nederland

Afgelopen zondag belandden we in Haarlem. Eigenlijk had ik naar de Vijfhoekkunstroute gemoeten, maar met twee jonge kinderen in het kielzog kun je heden ten dage beter naar een Museum gaan.
Wat een verschil met vroeger, zowel de kinderen van tegenwoordig (en hun geduld) als de musea.

In Haarlem, aan het Spaarne, is het Teylers museum. Hoewel de vaste collectie in de vitrines qua leeftijd als 'stoffig' aangemerkt zou kunnen worden, heeft ook de moderne (zap)cultuur zich meester gemaakt van dit eerste en oudste - sinds 1784 - museum van Nederland.

Onze oudste vermaakte zich prima met de museum-puzzel-speurtocht, de jongste keek er een stukje Jungleboek-tekenfilm op de aanwezige tv. We deden een computerspelletje over dieren en klimaat. En ik heb weer wat geleerd: nooit geweten dat er vroeger in Nederland tropische dieren woonden!

'n Mooie maar ook wonderlijke combinatie dan ook, de flora, fauna en molen op de museumfolder. Zullen we dat weer meemaken, ooit, in de toekomst??

zondag 30 mei 2010

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

woensdag 24 maart 2010

Postcrossing 9

Door Postcrossing leer je ook over anderlands illustraties.
Zo worden Jip & Janneke en Nijntje volop geëxporteerd, en omgekeerd leren wij dat de 'Moomins' wereldberoemd zijn, ook buiten Finland.
Andere illustraties die ik door postcrossing leerde kennen zijn die van de vrolijke dames door de in 1951 in Helsinki geboren Inge Löök:



'Alles wat belangrijk is in het leven staat op deze kaart', aldus Eeva uit Finland, en ze vervolgt met de belangrijke dingen: 'Vrienden, koffie en koekjes, boeken en post...'.
Hoe herkenbaar!

zondag 14 maart 2010

Meer giraffes

Ruim drie weken na mijn ontdekking van het 1-miljoen-giraffen-project zijn we tientallen giraffes verder (en de Noorse Ola zo'n 52.000!).

Dit zijn een paar:

Een pentekening van mij:



Een giraf met een molletje door dochterlief:




Drie bijzondere giraffen gezien door Snoopy en Linus tijdens een domino-safari, in elkaar gezet door zoonlief:



Dat giraffes maken zó verslavend kon zijn had ik tevoren niet bedacht. Hoewel, de rest van het gezin weet zich te beheersen en maakt ze met mate.
Maar ik zie de laatste weken óveral giraffes in!... Zelfs tijdens 't eten klaarmaken vormen zich spontaan giraffen.



(...en verdwijnen weer.)
Ach ja, spelen met eten, dat moet kunnen.

maandag 1 maart 2010

Olifanten tekenen

Voor wie de smaak van het giraffen maken te pakken heeft, en voor degene die eens iets anders wil: je kunt ook Olifanten maken!

Terwijl de giraffen digitaal naar Noorwegen toestromen, worden de olifanten per 'slakkenpost' verwacht in het Italiaanse ARTigne.
Postcrosser Elefantus houdt van vrolijk gekleurde, zelfgetekende olifanten (en van ansichtkaarten met fietsen, motoren en auto's).

Op zijn website heeft hij al talloze olifanten verzameld.
Klik rechts op Elefantus voor olifantenfoto's. En via Elephants vind je honderden getekende / geschilderde / geknutselde olifanten. Ook 'Wrong hand elephants', Olifanten stempels en Mail art olifanten. Ennio 'Elefantus' Pauluzzi is per slot van rekening zelf ook een mail artist.

Aan mij dit weekend de eer om een postcrossende kaart naar Ennio te sturen. Ik heb m'n best gedaan om aan z'n wensen tegemoet te komen. Altijd leuk als dat gewaardeerd wordt èn ook nog eens op een Italiaanse weblog/flickr-account verschijnt.



Voor hier maakte ik deze compilatie van de naar Italië verstuurde kaart.
De zelf-gefotografeerde fiets siert - enkele maten groter - de voorkant van de ansichtkaart (handig via die foto-kaarten-maak-bedrijven).
De overige fietsen èn olifanten pasten precies op de achterkant.

zaterdag 13 februari 2010

Van Eva - de Eva 2

'Thee heeft zoveel charme', dit reclamelied ging door m'n hoofd toen ik deze collage van Eva ontving. Mooi!



Eva, moltes gràcies!!

Ook de postzegel mag er wezen. Een letterlijke post-zegel. De brief begint met 'Querida Inés del alma mia', 'Lieve Inés van mijn ziel' (of 'van mijn hart', volgens wikipedia).
Geschreven in de 16e eeuw aan ontdekkingsreizigster Inés Suarez uit Plasencia, die van Spanje naar Chili reisde om haar man te zoeken.



Nog even weer over thee. Deze 'ewer', schenkkan, die Eva me in december stuurde, doet erg aan een theepot denken, maar volgens 't woordenboek betekent 'ewer' lampetkan!..
De theepot - of kan - is uit 1616, en het is geen Delfts blauw, en ook geen Chinees porselein, maar hij is, volgens de inscriptie, destijds gemaakt in Mashad, Iran.



(of ik nu mijn koffie-zucht ga inruilen voor thee-lust is nog even afwachten... Eva, I'll let you know as soon as I'll drink more tea than coffee!)

zondag 7 februari 2010

Postcrossing 7

Tuula uit Finland was blij met mijn kaart waarop een fiets en een boot in een soort grafstemming te zien waren. 't Was een kaart die ik ooit ergens tegenkwam en gekocht had omdat ik hem zelf erg mooi vond. Maar toen ik haar profiel las, dacht ik meteen 'déze kaart hoort bij háár'.

Enthousiast vroeg zij me om mijn adres, en nog geen week later kreeg ik een mooie envelop in de bus. Met maar liefst 5 vogelkaarten en een aardig begeleidend briefje.

Een blauwborst (met perfecte schutkleuren, de kaart bleek een heus zoekplaatje te zijn), een fuut, een auerhaan en een mij onbekende roofvogel in het water. Mijn Fins is bepaald niet toereikend: is nu 'kolmas palkinto' of 'sääksi saalistaa' de naam van die roofvogel? En als 't één de vogel is, wat betekent dan de andere naam?! (nb de fotograaf kon het niet zijn, die heet Juha Kantakoski.)

Déze kaart sprong er qua compositie bovenuit. Zo zie je ze niet vaak op foto's. Ik vind hem erg mooi. En heel bijzonder, zelfs de bloedvaatjes in de zwemvliezen zijn te zien van deze, eh, 't moet wel een meeuw zijn, 'Roskalintu'.



Foto: Juha Metso, 1997
Kaart van de Finse Natuurbeschermingsorganisatie - Suomen Luonnonsuojeluliitto, het logo zie je rechtsboven op de kaart.