Multiculti families, natuurlijk!

Hartverwarmend bericht in het blad van het Brabants Landschap. Interculturele relaties en gezinnen zijn zo gek nog niet!

Spin

Dat gebeurt niet elke dag, een Mexicaanse roodknievogelspin op je hand.

Dochter, zoon en ik waren de gelukkigen die de zachte pootjes van dit best kolossale dier in onze handpalmen mochten ervaren. En vele andere mensen meer, vandaag in het bezoekerscentrum van het Amsterdamse Bos.

Volgens de eigenaar was de spin banger voor ons dat wij voor haar hoefden te zijn. De andere spinnen mochten dan ook veilig in hun terraria blijven zitten.



Zoals deze Venezolaanse Chromatopelma cyaneopubescens. Die zo aardig was om heel lang voor mijn schetsboek en tekenpen te blijven poseren.

Tien poten?? Nee, de voorste twee bleken pedipalpen te zijn (mooi puzzelwoord: enkelvoud is pedipalp)



Hierboven de braaf stilzittende Chromatopelma.

Geloof het of niet, de enige spin waar ik met een héél grote boog omheen zou lopen als ik haar in 't wild zou tegenkomen, was meteen de kleinste van deze spinnententoonstelling.
Ook te zien op bovenstaande tekening. Gelukkig was er een stevige laag glas tussen mij en haar. De roodrugspin, die overigens ook rood op de buik heeft (op deze tekening wit weergegeven). En die familie is van de zwarte weduwe.

Tot slot mochten geïnteresseerden ook de vegetarische miljoenpoot in hun hand voelen. Helaas kriebelden er geen miljoen (of 250) voetjes, want ook dit geinige, fascinerende dier kreeg de schrik te pakken toen-ie op onze handen terechtkwam, en rolde zich meteen op als een pissebed. Eenmaal terug in zijn of haar veilige hok ging hij/zij gelukkig wel weer aan de wandel.

Postcrossing (11)

Ontvangen uit Noorwegen, via Postcrossing, deze prachtige foto van een eland die een verkeersbord op haar weg vindt, met, ja, een eland.

Winterharde groenten

Het is alweer drie maanden geleden dat ik in de tuin was. Door grote drukte op werk en thuis, eind vorig jaar, en door harde regenval uitgerekend op die dagen dat ik juist wèl een gaatje vrij had, kwam het er niet van om de laatste groenten te oogsten. Laat staan om alles om te spitten.
En toen trad de winter in.

Vanmorgen had ik vrij en het lentezonnetje scheen, dus hóóg tijd om de moestuin weer eens te bezoeken.
Zo lang niet geweest. Spannend, dus, hoe de tuin er bij zou liggen.

Mijn angst dat alles door de regen en zon van de afgelopen dagen door onkruid overwoekerd zou zijn bleek onterecht. Het viel me alleszins mee! Het grootste gedeelte was gewoon aarde, en die paar graspolletjes lieten zich gemakkelijk uittrekken.

Van de groenten die ik eind herfst zo pardoes achterliet hadden verschillende deze strenge winter overleefd.
De snijbiet liep weer uit (net als de voorgaande jaren, hoezo eenjarig?!).
Stevige kleine spinazieblaadjes groeiden voorzichtig naar boven. De groene kool, die ik voor de winter bíjna oogstklaar achtergelaten had, was weliswaar voor 't grootste deel door slakken en andere smulpapen opgegeten, maar in de bladoksels zaten jonge uitlopers die toch wat eetbare blaadjes beloofden!
Zelfs de rabarber, die in de herfst al op sterven na dood had geleken, verraste me met frisrode nieuwe knoppen.

En - als beloning voor mijn tuinverwaarlozing? - ik had oogst.
Verse prei en koolrabis op dag 3 van de lente!

Lente!

Meestal zie je eerst de sneeuwklokjes door de sneeuw heen breken en pas weken later verschijnen de krokusjes.
Deze winter - nog vier dagen winter - kwamen ze tegelijk op.

Postcrossing 8

Alweer zo'n bijzonder dier. Geinig toch, die ogen, die glimlach!
Dankzij Jurgita leerde ik dat de 'Elk', Briedis', Eland, niet alleen aan de overkant van de Atlantische Oceaan woont maar ook in Europa.
Zij stuurde deze kaart vanuit Litouwen. Ačiū!

Vogels tellen (deel 2)

De trouwe bloglezer zal zich misschien afvragen wat de vogeltelling van vorig weekend opgeleverd heeft.

Op de tuinvogeltelling-website is te lezen dat er maar liefst 36909 tellers zijn geweest.
Met als resultaat: de Huismus op nummer 1 in de top 10 van 2010.
Dat is goed nieuws, want nog niet zo heel lang geleden werd bekend dat de vroeger zo alom tegenwoordige huismus met uitsterven bedreigd bleek te zijn. Ook anno 2010 staat de huismus, net als z'n neef de ringmus, nog altijd op de rode lijst.
Dit jaar werden 190.587 huismussen geteld, tegenover 113.227 vorig jaar.
Of het aantal huismussen daadwerkelijk is toegenomen óf dat het komt door een groter aantal tellers (en/of door beter opletten, verwarring met andere mussen, etcetera) kan ik zo gauw niet terugvinden.

De pimpelmees en roodborst die ons balkon wel eens bezoeken, staan op nummer 5 respectievelijk 10. De ekster en twee zwarte kraaien die op de bewuste teldag de boom tegenover ons balkon frequenteerden, staan niet in de top tien.

En wat was de stand, na een half uur vogels tellen op ons eigen balkon?

Ondanks deze gedegen voorbereiding:



en een optimistisch stemmend aantal vogels, die week ervoor, op de stoep aan de andere kant van onze flat:



... was het aantal vogels dat daadwerkelijk gedurende het tel-halfuurtje ons balkon bezocht, ondanks een strategische plaats binnenshuis van de teller... Nul.

Bijzonder

Wat is de natuur toch bijzonder!

Voor mensen die zelf geen tuin hebben, zijn nutstuinen een grote uitkomst.
Zo ook voor ons. Verse onbespoten groenten uit eigen tuin, heerlijk!
Al vergt niet alleen het drukke werk-en-thuis-gebeuren organisatietalent: er is bovendien veel kunst- en vliegwerk nodig om óók nog eens te zorgen voor een moestuin die vier kilometer verderop ligt.

Eén van de radijsplantjes liet ik bewust uitlopen, zodat we ’t volgend jaar radijszaad zouden hebben.
Wat schetst mijn verbazing, als dat éne plantje niet alleen honderden vruchten blijkt te dragen (met daarin een tot wel zes potentiële nakomelingen), maar ook dat er zowel rijpe zaadjes als bloemen aan de radijsplant zitten!
En dat eind november!..

Voor de oplettende kijker nog iets om zich over te verwonderen... Zie wat er gebeurt, in die natte herfstregendagen: uit een van de vruchten groeit een jong plantje!