Muziek leeft voort

Ik kon mijn oren niet geloven toen ik het nieuws op het journaal hoorde. Wat jammer, nog geen twee maanden voor z'n negentigste verjaardag (op 24 januari) moeten we afscheid nemen van, wat mij betreft Nederland's grootste modern-klassieke componist, Simeon ten Holt.

Bovenstaand twee visuele 'hommages' aan hem, collages die ik héél veel jaren geleden maakte, terwijl ik van zijn muziek genoot. Hieronder een detail van een van de klavieren en een stukje bladmuziek, 't was volgens mij de eerste keer dat ik papier met draad combineerde.



Het meest bekende stuk van Simeon ten Holt is wel Canto Ostinato. Een muziekstuk wat heel veel mensen raakt, getuige ook de documentaire 'Over Canto'. Ook ik mag bekennen dat ik 'fan' ben, anders zou ik niet zoveel verschillende versies in huis hebben. Een cd met uitvoering door vier piano's, Canto Ostinato door twee pianos (en daar weer verschillende versies van), een met piano's en marimba's, de bladmuziek. De mooiste vind ik de vier-piano's-op- drie-cd's-versie, dat was de eerste muziek van Simeon ten Holt die in mijn huis kwam, begin jaren negentig.

Groot was mijn verrassing, toen ik ooit in Utrecht moest zijn, het toeval wilde dat dat op 2 november 2007 was. Nietsvermoedend nam ik de roltrap, van het perron omhoog naar de stationshal. Alwaar ik ineens Canto live op víjf piano's gespeeld zag en hoorde worden. En ik kwam op het juiste moment. Ik had maar een paar minuten, moest op tijd naar een afspraak. En nèt toen kwam die hele mooie overgang naar dat mooie gedeelte, en ik hoorde net op tijd dat hele mooiste stukje zelf, ook.

Maar de muziek waarbij voor mij de meeste herinneringen omhoogkomen is Incantatie IV. De uitvoering van Sander Sittig, Annette Middelbeek, Francien Hommes en Kees Wieringa heeft mijn hart gestolen.



In mijn favoriete muziekprogramma - Reiziger in muziek - spraken Han Reiziger en Simeon ten Holt ook met elkaar. In de tijd dat dit programma werd uitgezonden, 1996, had ik geen opname-apparatuur. Gelukkig kon ik het programma alsnog terugzien, toen ik tot mijn blijdschap in 2003 de dvd aantrof in de 11cd-box 'Highlights'.

Jammer dat we hem moeten missen. Zijn muziek is tijdloos, leeft voort. En 89 jaar is een bijzondere leeftijd, die we lang niet altijd halen.
Mooi en waar zijn de berustende woorden die Simeon ten Holt sprak in een ander interview.
"Maak je verder geen zorgen", aldus de componist in dit interview uit 2007, "misschien is dat de tijd om m'n hoofd te ruste te leggen (...), want zo is 't 'n beetje de gang van zaken, in een mensenleven."

Sodade

Vandaag overleden op 70-jarige leeftijd, Cesária Évora, zangeres, koningin van de Kaapverdiaanse Morna.



Haar mooiste nummer vind ik, hoe toepasselijk, Sodade.
Vooral de rustige studioversie, maar die vind ik zo gauw niet online, wel verschillende live-uitvoeringen, zoals deze, en deze.

Met haar muziek leeft ze voort. Repousa em paz, Cesária.

Waar moet dat (de cd-collectie) heen?

Eerst de postkantoren en nu dit:

Comptine d'un autre été - Après midi

En het was après-midi, cet été, woensdag, toen we voor de Laatste Groet gingen.
'Laatste groet' is gelukkig betrekkelijk: ergens ben je niet ècht weg! Je leeft in ons aller harten voort, jongen, en we zullen je herinneren. We zullen over je praten met alle dierbaren die jou gekend hebben in dit leven, we praten in gedachten ook met jou, en zullen herinneringen aan je op papier zetten voor jullie kinderen, voor later.

Neemt niet weg dat we je enorm missen en liever hadden gewild dat het noodlot een dagje vrij had gehad, die dag. Ook m'n kinderen missen je, ondanks dat jullie elkaar nog zo kort maar kenden. Dochterlief vraagt hoe je weer levend gemaakt kunt worden. En zoonlief, die inmiddels beseft dat daar geen toverspreuk voor bestaat, heeft spontaan alle muziek op YouTube opgezocht die tijdens de herdenkingsdienst gedraaid werd.



Wat woorden soms niet kunnen, kan muziek wel.
Het was mooie muziek, en dit was er één van. Uit de film 'Amélie' (die ik nog nooit gezien heb, maar de muziek kwam me wonderwel bekend voor).

Er blijken verschillende uitvoeringen te zijn van deze lieflijke compositie van Yann Tiersen. En gaandeweg de afgelopen avond, kwam er door al die versies van 'Comptine d'un autre été - Après midi' tussen de tranen ook weer een lach, een grinnik zelfs, op.

Helaas lukt het me niet de video's te 'embedden' op deze blog, maar degenen die ook van muziek houden, willen vast wel zelf de links aanklikken naar de verschillende 'Comptines', hieronder op een rijtje:



Twee van de vele pianoversies, waarbij je de kunst van het spelen meteen kunt afkijken & leren:
www.youtube.com/watch?v=9Ejy564cbVs
en www.youtube.com/watch?v=awIWUxPsFx0.

Een versie voor een gitaar: www.youtube.com/watch?v=-PIk8Y6es5Q. (Dat wordt hard oefenen! Voor de liefhebbers: de tabs vind je hier, en in pdf hier). Mooi contrast trouwens met de muziek die deze gitarist maakt in zijn bands (zie/hoor op de MySpace-links onder z'n filmpje).

De glimlach verscheen toen ik deze uitvoering ontdekte:
www.youtube.com/watch?v=1aSfb3Gh4Xs
Schattig piano spelen op een moderne telefoon!

Maar de grootste grijns kwam toch wel als een zon door de wolken heen toen duidelijk werd dat pianomuziek ook met een serieus gezicht vertolkt kan worden op...
www.youtube.com/watch?v=WpHdKr_cnVs


Handbellen!

En 't klinkt nog mooi ook.
Je had volgens mij tussen deze heren niet misstaan.

Nooit meer...

Dinsdagavond, 6 juli 2010.



Terwijl Oranje zich opmaakt om de halve finale te winnen, nemen wij in de grote kerk afscheid van een dierbare.
Wat zou hij blij zijn geweest met de aanstaande finalewedstrijd. Misschien 'weet' hij het ook wel, misschien ziet hij het, vanaf een ster of vanwaar dan ook.

Zo onwerkelijk dat we hem niet meer zullen ontmoeten, zijn stem nooit meer zullen horen, zijn glimlach (grijns) en humor moeten missen.



We missen je...
Voor altijd in ons hart.

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

Drie generaties kaneel

Lang leve de tijd van vóór de houdbaarheidsdatumvermelding!
Want anders waren deze drie generaties kruidenblikjes al lang en breed verdwenen: vandaag de dag belandt heel wat eten in de vuilnisbak, puur omdat het 'over de houdbaarheidsdatum' is.

Maar gelukkig ontbrak de datum op al deze drie blikjes. Inblikken blijkt een goede bewaarmethode: de kaneel ruikt en smaakt prima.



Tijdens het maken van verse appelmoes kwam ik - toen ik kaneel uit het linker blikje aan de moes-in-wording toevoegde - in een mijmer-stemming.

Wat grappig en toepasselijk, 'Euroma' op linker blikje: Eur - Oma. Het is nog van mijn Oma geweest!
Dit jaar zou ze 100 jaar geworden zijn, ware het niet dat zij alweer zo'n vijftien jaar geleden overleed, ruim twee maanden vóór Annie M.G. en ver vóór haar eigen 85e verjaardag.

Het middelste blikje is uit mijn studietijd, te herkennen aan een - op deze foto niet zo goed zichtbare - 'H' bovenop het deksel (tja, dat is nodig als je met z'n vijftienen één keuken deelt). Dat moet zo'n 20 jaar geleden geweest zijn.

Als je ziet dat mijn grootmoeders's kaneel óók nog eens van vóór het streepjescodetijdperk is, 'dus' ouder dan het middelste blikje, dan kun je je vast aan een berekening wagen: hoe oud minstens is het linker blikje?

Het derde blikje kocht ik veel later. Vast ook een jaar of tien geleden. Maar die ga ik pas gebruiken als de andere twee leeg zijn!

(ps de appelmoes smaakte heerlijk, en we hebben nergens last van!)
(ps 2, voor eventuele bezorgde mee-eters: geen zorgen, de doorlooptijd van de overige kruiden is duidelijk sneller, de rest van mijn kruidenkast is dan ook up-to-date!)

Postcrossing 'swap'

Op de postcrossing-website kun je bij je profiel aangeven of je geïnteresseerd bent in 'private swaps'.
Nu dacht ik redelijk Engels te kennen, maar wat het woord 'swap' betekende...? Ik zou denken dat het 'veeg' (van 'sweep') of 'klap' was. 'Swap' als klankwoord zal niet misstaan in een stripverhaal, dacht ik zo.
Het bleek iets met 'ruilen' te maken te hebben. Een wereld apart, dat 'swappen', waar ook weer allerlei websites over gaan. Voorlopig hou ik me bij postcrossing (en mail-art, daarover vast een andere keer meer!).

Dezelfde Daniela van de Danube delta blijkt geïnteresseerd te zijn in zwart-wit foto's, 'used or unused'. Vooral in oude fotokaarten, van vóór 1945. Best bijzonder voor een 28-jarige, vind ik. Meestal associeer ik 'verzamelen' met mensen die ruim vóór 1981 geboren zijn, zéker als ze dit soort oude stukken papier in huis willen halen.

Bij toeval belandde ik bij een verzamelaarsbeurs, met munten, postzegels, bankbiljetten èn ansichtkaarten. Waar inderdaad mensen van mijn leeftijd en nog veel ouder rondliepen. Er waren trouwens meer verkopers dan ruilende verzamelaars.
Struinend door een kartonnen schoenendoos vol ansichtkaarten vond ik ze, zwart-wit ansichtkaarten, enkele zelfs zo'n 80 tot 90 jaar oud!
Naast deze zocht en vond ik ook nog een bescheiden voorraadje ongebruikte kleuren-ansichtkaarten voor eventuele toekomstige postcrossende liefhebbers, van bijvoorbeeld boten, Egyptische jaren '70 soapsterren, vulkanen (dat wil zeggen, één Hawaiiaanse vulkaan) en enkele vuurtorens. De verkoper telde ze door te meten: 1 centimeter is 33 kaarten.
Een aantal centimeters rijker en evenveel euro's armer verliet ik blij het pand, met de buit.

Vandaag zocht ik uit mijn aanwinsten enkele zwartwit-kaarten uit om naar Daniela te sturen.
En al kijkend kon ik me haar fascinatie ineens goed voorstellen. Die oude foto's dragen een hele geschiedenis met zich mee!
Sommige kaarten waren beschreven. Eentje was zelfs zeer ontroerend, van iemand die een paar dagen weg was naar de duinen bij Bergen, en die haar geliefde schrijft dat ze snel weer thuis komt. Op de kaart een vrouw in de verte, halverwege de heuvel in een mooi zwart-wit duinlandschap. Zou het haarzelf zijn?

Een andere kaartschrijver vroeg of de ontvanger de aanstaande vrijdag extra eten zou willen koken, de trein zou die middag om zo-en-zo laat in Amsterdam aankomen.
't Is best gek, je dan ineens te realiseren dat al deze mensen er inmiddels niet meer zijn. En dat wijzelf over zoveel tijd hetzelfde lot beschoren zijn. Tja, 't hoort bij het leven...

Tussen de kaarten voor Daniela zat er zelfs een uit Boekarest. De datum was niet te achterhalen, helaas was de datumstempel met de postzegels met de noorderzon vertrokken. Waarschijnlijk naar een ander onderdeel van die verzamelaarsbeurs. Maar de foto zag er mooi oud uit. Net als de Keulse dom, een strand in Engeland, een Valkenburgse rotspartij, een steenen bank in Beek en Bosch, een monument voor gevallen Russen (dat er in 1799 bij Bergen NH gevochten was, nog wel door Russen, was nieuw voor mij, wéér wat geleerd!), een stukje Luzern, een promenade in Brest.

Een bij nadere bestudering opmerkelijke kaart vond ik deze. Met dank aan scanner en 't programma Paint meteen maar een collage gemaakt van voor- en achterkant, èn het opmerkelijke (in 't midden). Plus wat gedachten erbij:



(Zie dat de rechter postzegel ondersteboven opgeplakt is. Een vergissing van de afzender, een geintje?)