Snail Mail my Email (1)

Ik kende het boek toevallig al. Iemand op instagram maakte mij enthousiast om mee te doen. Vrijwillig brieven schrijven en versturen voor 'Snail Mail My Email'. Het project is deze week weer van start gegaan. 'Weer,' want men blijkt het al voor het vijfde jaar te organiseren!

Na aanmelding en wachten tot de start op 9 november (wat in Nederlandse tijd 10 november 's morgens in alle vroegte bleek te zijn) ontving ik mijn eerste email.
Vol goede moed begon ik te lezen.
Oei.
Ik had op allerlei leuke te-snail-mailen-emails gerekend, maar niet op een die mijn geweten zou doen opspelen.
In hoeverre kun je je laten gebruiken door ouders van een vier-, bijna vijf-jarig kind, om namens de kerstman een teer kinderzieltje dreigend manipulatief te bespelen?

Ik vroeg mijn eigen kinderen om raad. We wisselden herinneringen aan Sinterklaas uit.
'Schrijf gewoon dat het jongetje ná de kerst weer ondeugend mag zijn', zeiden zoon van veertien en dochter van elf. En nog wat tips gaven ze.

Maar hoe die te verwerken in de brief. Ik denk niet dat ik het kon maken van de tekst af te wijken.



Gelukkig brengt de artistieke vrijheid uitkomst. Carter-van-vier (bijna vijf) moet dan van de Kerstman wel naar zijn ouders luisteren. Maar zijn ouders ook naar hem!



En hoe te verklaren dat de brief uit Nederland, met Nederlandse postzegels is verstuurd?
Gewoon, dat gebeurt, als de Amerikaanse Santa met de Nederlandse Sint (die zaterdag weer in 't land is) zijn jaarlijkse vergadering houdt.



P.S. ik ontving zonet een nieuwe 'Snail Mail My Email Letter Request', en dat is wel een hele leuke! Wordt vervolgd...

Uit mijn schetsboek (3) Dieren

En het kan natuurlijk niet missen in mijn schetsboek: dieren.
De pinguins, het schaap en de olifanten hierboven heb ik nagetekend van foto's (denk ik, 't is alweer een tijd geleden!).

De olifanten hieronder tekende ik 'live' in Artis. De olifant met de scheve slagtanden was onmiskenbaar en heette Murugan (1953-2003).

Uit mijn schetsboek (1)

Bij het opruimen kwam ik onlangs een van mijn schetsboeken tegen, uit 1999. Vijftien jaar geleden, tjonge, wat vliegt de tijd.
Internet stond in de kinderschoenen. En weblogs bestonden er volgens mij nog niet.
Nu wel, dus een mooie gelegenheid om eens wat oudere schetsen de ether het wereldwijde web in te gooien.



Vooral 'linker hand getekend met rechts' en 'rechter hand getekend met links' vond ik wel grappig.

Spellen

Met memory (de kartonnen omdraaikaartjes) wil ik nog wel eens winnen van de kinderen. Maar met SuperMario op de Wii hebben ze me tuk: terwijl dochterlief vrolijk als Mario voorthuppelt en vele sterren verdient, ga ik, als Toad in haar kielzog, wel twintig keer dood. Tot mijn opluchting sta ik (lees: mijn gamefiguur) vervolgens weer vrolijk op en krijg er wel weer levens bij, maar toch. Ik word er doodzenuwachtig van.
(Al zorgen Vuurjongen en Watermeisje voor nóg hogere bloeddruk bij mij als mee-gamende ouder.)

Gelukkig wordt dit spel-leed ruimschoots gecompenseerd door Professor Layton. De vorige kerstvakantie speelde ik een spel uit in 18 uur - verdeeld over de hele vakantie - en won vele picarats.
Ook deze kerstvakantie heb ik de DS van de kids geleend om weer aan een Layton spel te beginnen (de Engelstalige, 'Curious Village', dit keer). En na alle Mario-ontberingen sta ik eindelijk weer eens vóór!

De tekening maakte ik trouwens als een bedankje. Bij de lokale spellenwinkel had ik een prijs gewonnen, een aantal weken lang kon ik een gratis games uitzoeken (o.k., uit de 2e hands, toch leuk), waar ik natuurlijk erg blij mee was. De medewerkers toonden zich iedere week weer zo vriendelijk en servicegericht. Reden om voor vorige week, toen ik het laatste spel mocht komen ophalen, dit voor hen te tekenen. En zo te zien waren ze er blij mee.
En geloof het of niet, ondanks alles is en blijft die paddenstoel linksonder m'n favoriete na-te-tekenen gamefiguur!..



(Eva: the man with the high hat is an English gentleman, I suppose he's drinking tea, no coffee :-)

Huishouden een beroep

Fiep Westendorp is een van de grootste illustratoren. Dat ik liefhebber ben van haar werk mag duidelijk zijn. Al eerder schreef ik over een van haar illustraties, die anno 2012 nog altijd o zo actueel en raak is.

Laatst had ik een gesprek met iemand over ieder's thuisgebeuren, en de conclusie was dat huishoudelijke taken ondergewaardeerd zijn. Niet alleen door 'anderen' maar ook door onszelf! En dat het voor ouders op een 'vrije' dag, thuis, vaak stukken drukker is dan op een (ook drukke, met hard werken doorgebrachte) werkdag.

Dat ook dit niet nieuw is, illustreerde Fiep ruim 50 jaar geleden al, zo blijkt uit dit bericht in de krant van 21-6-1960...
Alle taken tegelijk doen, hoe herkenbaar (en vermoeiend!).



Deze illustratie komt van de website van het Persmuseum, en het loont de moeite om daar ook eens op 'vorige' en volgende' te klikken!

Broccolihut

Eva wees me op een heel grappige foto op internet. Alleen zat er natuurlijk copyright op, dus wat kun je anders doen dan 'm gewoon natekenen.



Het originele ontwerp (en foto) is gemaakt door Brock Davis, een kunstenaar / ontwerper / muzikant uit Minneapolis. De èchte Broccoli House vind je op zijn Flickr fotostroom.
Zo'n goed idee. Ook bij ons thuis is het maken van een boomhut wat lastig, bij gebrek aan boom en tuin, dus dan moet je wel alternatieven bedenken.

Meer grappige ontwerpen van Brock Davis vind je in zijn digitale fotoalbum.
Meer informatie en nog meer kunstwerken op zijn website. Daar trof ik ook dit prachtig stuk gelinieerd papier aan, met de titel 'Rules':

Isabel en het Alhambra (van Eva)

De combinatie van tekeningen en foto's (en in dit geval 'echte' schilderijen) vind ik altijd erg mooi.

Ik ben dan ook erg blij met deze ansichtkaart, ontvangen van Eva, genaamd 'La Rosa de la Alhambra y la Reina Isabel' (De Roos van het Alhambra en Koningin Isabel, de 1e), uit, jawel, Granada.

De illustratie is gemaakt door Blanca Uceda Reyes en is afkomstig uit een (kinder)boek over de Washington Irving's 'Tales of the Alhambra''.

Moltes grácies, Eva!

Kaas voor Kerels

De reclame bestaat al langer, maar ik ontdekte 'm nu pas. Levensgroot op een reclamebord: 'Kaas voor Kerels'!

't Roept natuurlijk meteen vragen op, naast een wel héél brede grijns.
De eerste vraag kon ik zelf al snel beantwoorden: "Wie koopt er nu zoiets???"
Nou, ik, natuurlijk.
Want als vrouw-van wil je natuurlijk wel weten hoe zo'n kaasje dan smaakt.
En tja, dat bleek niet heel spectaculair, gewoon oude kaas in smeer-formaat, met een vleugje schimmelkaas-essence erdoorheen.

De woorden op het pakje, 'meer dan 16 maanden kunnen rijpen' associeert de moederende mens (m/v) dan weer met "hee, dreumes-leeftijd!", of was 't nu 'peuter'?

Maar ik zal 't heus nog wel eens in huis halen, 't is best lekker, op brood (met een plakje watermeloen erop).
En ongetwijfeld zal ik niet de enige zijn die het koopt. Natuurlijk de doelgroep, Kerels, en hun eega's. En talloze andere nieuwsgierigen. (Kópen Kerels eigenlijk wel zelf Kaas??)
Hoe dan ook, een slimme zet van 't reclamebureau!



P.S. Manlief heeft 'm nog altijd niet geproefd, de kaas-voor-kerels-kaas was al op voordat hij er erg in had...

Uit de oude map

Een oude map met tekeningen hervonden.
Deze illustratie maakte ik járen geleden naar aanleiding van een cursus waarin o.a. het onderwerp 'oplossingen' aan bod kwam.

Analoog aan het verhaal van de twee ezels, zou ook dit een bekend verhaal zijn in trainers/coachers-land, maar voor mij was het toen nieuw.
Mooi verhaal: twee dames kijven op de markt om de allerlaatste citroen. Niet wetende dat ze beide een heel ander doel beogen met die citroen. En dat de beste oplossing nabij is.
Zo zie je maar weer, praten helpt.

Succes!

Aan de supporters zal het niet liggen.




(Ook te downloaden als kleurplaat.)

Koffie / cafè

Wat thee is voor mijn post-vriendin, is koffie voor mij - What tea does mean to my amiga de correu, does coffee mean for me (I think!?!).



Heerlijk op een vrije dag: kopje koffie, krantje erbij...
Deze fraaie illustratie kwam via Spanje uit Zürich naar Nederland. Oorspronkelijk was dit art deco kunstwerk een reclameposter voor het Zwitserse café, volgens de informatie uit 1920.



En deze prettig drinkende koffieglazen worden gebruikt in Barcelona.
Ziet 't er niet heerlijk uit?
Ik moet toegeven dat het summum voor mij koffie verkeerd is, dat wil zeggen nòg meer koffie en vooral: nog véél meer melk dan op deze foto van tallat / cortado.
Maar de koffie op deze kaart is ook niet te versmaden.

Eva, moltes gràcies, also for the other coffee cards! And, there are some new cups of tea on its way to you!

Poststempels

Gister kwam ik (ja echt, weer bij toeval!) langs een verzamelaarsmarkt in een ander winkelcentrum dan de vorige keer. Waar dezelfde verkoper stond als toen. We herkenden elkaar zelfs nog.

Ik kon het niet laten om ook nu weer in de schoenendoos met 'Kaarten voor 10 cent' (of 33 stuks = 1 centimeter voor een euro) te kijken. Al bladerend door deze kaarten vond ik een paar mooie die wel van pas kunnen komen voor Postcrossing of die ik kan sturen naar Postmuse voor haar eigen verzameling danwel haar weeskaartenproject.

Ansichtkaarten, er is veel op te zien en ansichtkaarten hebben dan ook voor elk wat wils. Mij ging het om de plaatjes en de verstuurbaarheid (dus liefst 'in goede staat' en onbeschreven).
Terwijl de beschreven kaarten ongetwijfeld weer anderen zullen bekoren. En de verstuurde kaarten met oude postzegels zijn voer voor talloze postzegelverzamelaars.

Al kijkend en denkend, voegde zich een andere verzamelaar bij de schoenendoos. Met een totaal andere blik ging hij door de kaarten die ik terzijde gelegd had.
Wat bleek, hij zocht poststempels!
Weer wat geleerd: ook hiervoor bestaan heel wat verzamelaars, die zich al dan niet verenigd hebben in de heuse Poststukken-en-Poststempels verzamelaarsvereniging Po&Po.

Met deze nieuwe blik viel mijn oog op dit kunstwerkje. Deze stuur ik natuurlijk naar Italië, naar Elefantus.

Ons bint zuunig

Zonder het te weten ben ik aan het consuminderen geslagen.
Met daardoor, bij deze, mijn bespaartip van de dag:

Hoe kun je ervoor zorgen dat je postzegel kan worden hergebruikt?

Gewoon: kijk er eens goed naar, laat je je er vervolgens door inspireren; pen, stift of potlood erbij, en zie! De Post is zo aardig om er níet op te stempelen!




Deze jubileumzegel voor het Tropeninstituut heeft meer dan 100 km gereisd, en kan nog wel een keer zo'n afstand afleggen.



En deze fraaie geranium-postzegel reisde maar liefst 1600 km!

Vakantiebezigheden

Vakantie. Een andere omgeving doet toch wel wonderen. Geen afleiding door alles-wat-moet. Daardoor ook eindelijk aan tekenen toegekomen. En dus heerlijk kunnen bijtanken, zo in de vakantie. Of misschien toch ook niet..?

Eer van m'n werk

Gisteren ontving ik een mail van Ola van het 1 miljoen giraffen project. Hij vond deze tekening van straatlantaarn-giraffes zó leuk dat hij er zijn 'Giraffe of the day'-blog aan wijdde. En hij blijkt m'n noeste arbeid te waarderen!
Zeer vereerd, voel ik me, met deze complimenten.



Naschrift:
Nog geen paar weken later is tot mijn verbazing ook deze giraf tot 'Giraffe of the day' verkozen. Waar Lego al niet goed voor is!
Ola, thank you, I feel honoured by your words - and it's always a pleasure to add giraffes to your great project!

Creatief met postzegel

Het blijft een leuk en wonderlijk fenomeen, die mail art. Mensen die je eerst nog totaal onbekend zijn, nodigen - zonder dat ze er echt om vragen - uit om je best te doen iets moois te maken.

Zo kwam ik via via terecht op de weblog van Wilma Duguay in Canada. Haar enthousiasme over de zee is uitgemond in een heuze expositie: The Sea Mailart Exhibition.
Leuk om de geëxposeerde werken te zien, de foto's, de schilderijtjes, collages en wat dies meer zij. En leuk om zelf ook aan de slag te gaan.

Het grappige van mail art is ook dat de envelop niet wit hoeft te blijven. IJverig ging ik dan ook met kleurpotlood in de weer, geïnspireerd door deze postzegels. Die ik een kleine drie jaar geleden gekocht heb en die ik eígenlijk niet kwijt wilde. Gelukkig zijn er scanners. Op deze manier hou ik hem toch nog een beetje zelf. Ben benieuwd wat de ontvanger ervan vindt.

Bubbles mail art

Ik schreef er al eerder over, over het fenomeen Mail Art.
Eén 'call for mail art' inspireerde direkt, en met veel plezier maakte ik dan ook 'bubbles' voor het gelijknamige project van Ptrzia uit Duitsland.

Inmiddels is het project afgerond, en ik werd van de week blij verrast met een bijzondere envelop, met daarin mijn werken in 't klein, naast alle andere inzendingen, tijdens de eindexpositie. Zie mij glunderen van trots!
De expositie vond plaats in een verlaten zwembad dat, zo schreef Ptrzia, niet lang daarna zou worden gesloopt. Gelukkig nog net op tijd deze foto:


Ptrzia, vielen Dank!! Deine Post, der schöne Briefumschlag und Briefmarke und die entzückende Bilder der Ausstellung freuen mich sehr!!

Postcrossing 9

Door Postcrossing leer je ook over anderlands illustraties.
Zo worden Jip & Janneke en Nijntje volop geëxporteerd, en omgekeerd leren wij dat de 'Moomins' wereldberoemd zijn, ook buiten Finland.
Andere illustraties die ik door postcrossing leerde kennen zijn die van de vrolijke dames door de in 1951 in Helsinki geboren Inge Löök:



'Alles wat belangrijk is in het leven staat op deze kaart', aldus Eeva uit Finland, en ze vervolgt met de belangrijke dingen: 'Vrienden, koffie en koekjes, boeken en post...'.
Hoe herkenbaar!

Postcrossing 6

'Welk doel dient het, wat leer je daar nu eigenlijk van?' is een vraag die ik wel eens hoor.
Niet zozeer naar aanleiding van postcrossing, maar ik kan me indenken dat de vraagsteller ook híer wel eens vraagtekens bij kan zetten. Vooral vanwege de tijd die postcrossen me kan kosten, afgezet tegen de tijd die ik daadwerkelijk hèb. Zo kan degene die onverwacht in Huize Heleen komt best wel eens denken dat de uitvinder van de uitdrukking 'Huishouden van Jan Steen' zich vergist heeft en dat er gewoon 'Heleen' had moeten staan.
Ik moet bekennen dat de tijd die ik vandaag aan post besteedde, ten koste ging van de tijd die besteed had zullen worden aan de berg op-te-ruimen rommel die ik vanmorgen met dat doel op bed legde.

Goed, wat leer je van Postcrossing? Nou, heel veel!
Bijvoorbeeld heb ik nieuwe hobby's ontdekt. Niet dat ik nieuwe hobby's nodig heb, maar het is interessant om te lezen dat mensen zich bezighouden met dingen waar ik nog nóóit van gehoord had.
Zo zijn er tal van mensen, in allerlei werelddelen, die aan 'Geocoaching' doen. Daarbij wordt iets verstopt, ergens in de natuur, en anderen gaan dan met de GPS in de hand op zoek naar deze schat (in geocoaching-bewoordingen 'cache' genoemd). Anderen beoefenen allerlei soorten dansen (zo is een Amerikaanse dame druk bezig met oud-Europees ballroom dansen), je leert dat er op de meest onverwachte plaatsen geskied wordt, en al dat soort dingen méér.

Verder is het een goede manier om de in vergetelheid geraakte aardrijkskunde op te halen en leer je bovendien veel over afstanden (Finland is meer dan 1000 km ver!).
En als je wilt kun je je internationale woordenschat uitbreiden ('Ačiū' is 'Dankjewel' in het Litouws!), en op jouw beurt anderen desgevraagd wat woorden uit de Nederlandse taal bijbrengen.

Grappig is ook de stijl van kaarten. Uit Rusland kreeg ik een kaart die we hier op het eerste gezicht als 'kitsch' zouden bestempelen. Maar als je 'm goed bekijkt is die eigenlijk ontzettend mooi.
Ook hebben tal van mensen de neiging om stickers op de achterkant te plakken. En dat voor volwassen mensen...
Dat dochterlief haar eigen vriendenboekje en die van al haar vriend(inn)en volplakt met al de stickers die ze weet te bemachtigen, vond ik heel normaal. Maar de eerste ontvangen kaart die door de 30+ verzender voorzien was van glimmende vliegtuigstickers, bloemetjes en hartjes deed mij de wenkbrauwen wel fronsen. Echter: bij nader inzien is dat eigenlijk ook heel leuk!

Dat in andere landen soms ander materiaal gebruikt wordt is me nu óók duidelijk. Glittertjes op de postzegel van een geiser uit IJsland. Te zwaar afgestelde postautomaten die standaard scheurtjes op de verstuurde ansichtkaarten veroorzaken in de VS. Enzovoort.

Van de week ontving ik mijn eerste kaart uit Japan. Van een collega-moeder van ongeveer even oude kinderen als de onze. Dat er op de achterkant Hello Kitty stickers geplakt waren verbaasde me inmiddels niet meer.
Wel was ik onder de indruk van de verfijndheid en verrast door het materiaal van de slechts 2 centimeter kleine sticker!
Op de foto kun je het niet zo heel goed zien, wel geeft het rechter bloemetje een beetje 'n indruk. Het wit van Kitty's gezicht is hetzelfde materiaal, een soort stevig crêpepapier-achtig papier. En dan goudkleurige lijntjes om het af te maken. Heel keurig op de juiste plaatsen afgedrukt. Mooi, toch?!

Postcrossing 5

Vooropgesteld moet worden dat ik iedere keer weer blij verrast ben als een postcrossende kaart in mijn brievenbus verschijnt. Steeds opnieuw een cadeau!

En soms zijn er kaarten die mij èxtra blij en verrast maken. Dit is er weer zo een.
Gecharmeerd van kunst die raakt aan strips, is deze realistisch getekende kraai, met toch nèt even weer die oogjes anders, een kolfje naar mijn hand.
Dat die Krähe daarbij mijmerend op laarzen loopt met nekveren als een mantelkraag had voor mij niet eens gehoeven.
Hoe dan ook, dit is een kaart die mijn dag maakt! (tja, hoe vertaal je 'makes my day' anders?!)



'Krähe' door Rudi Hurzlmeier.