Uit mijn schetsboek (3) Dieren

En het kan natuurlijk niet missen in mijn schetsboek: dieren.
De pinguins, het schaap en de olifanten hierboven heb ik nagetekend van foto's (denk ik, 't is alweer een tijd geleden!).

De olifanten hieronder tekende ik 'live' in Artis. De olifant met de scheve slagtanden was onmiskenbaar en heette Murugan (1953-2003).

Uit mijn schetsboek (1)

Bij het opruimen kwam ik onlangs een van mijn schetsboeken tegen, uit 1999. Vijftien jaar geleden, tjonge, wat vliegt de tijd.
Internet stond in de kinderschoenen. En weblogs bestonden er volgens mij nog niet.
Nu wel, dus een mooie gelegenheid om eens wat oudere schetsen de ether het wereldwijde web in te gooien.



Vooral 'linker hand getekend met rechts' en 'rechter hand getekend met links' vond ik wel grappig.

Brievenweger

De herfstvakantie is bijna voorbij. Na zeven dagen lantefanteren beseften dochterlief en ik ineens dat haar huiswerk 'rekenen' nog af moest. Dat we nog maar twee dagen hadden voor een compleet blok, bestaande uit tien hoofdstukken...
'In de weekends vrij en door-de-week iedere dag twee hoofdstukken', had haar juf ons nog als studierecept meegegeven, 'en 't zou fijn zijn als je haar daarbij helpt'.
Maar uitstellen, en vervolgens doorbuffelen om deadlines nog net te halen, zit ons beiden kennelijk in het bloed. Zodoende hielden dochter en ik, zittend naast haar als rekenhulp, op deze laatste vrije, zonnige, herfstvakantie-zaterdag maar een reken-marathon. En negen van de tien hoofdstukken zijn af!

Normaalgesproken krijgt zij nooit huiswerk, en alle leermiddelen zijn op school. Mooi voordeel van dit huiswerk was dat ik nu eindelijk haar rekenboek eens uitgebreid van binnen kon bekijken.

En zie, dat geeft de burger moed, dat geeft hoop:



Ondanks alle snelle digitale media - sms, msn, skype, instagram, enz - leert de jeugd van tegenwoordig toch nog hoe een (luchtpost)envelop er uit ziet, èn dat je brieven ook kunt wegen. Met een speciale weegschaal nog wel.

Met veel dank aan Linda Lee, die deze fraaie illustraties heeft gemaakt.

Beweeginstructies

Oei, als dat maar goed gaat.
Want wat te doen als je heup breekt en vervolgens de tekst niet kunt lezen?!

DecemberMaan

Vorige week zaterdag, 10 december 2011 rond half vijf, was er een maansverduistering te zien! (En te fotograferen, ik ben de gelukkige die de camera mocht vasthouden.)
Een bijzondere gewaarwording, dan besef je dat wij mensen maar klein zijn, zo tussen zon en maan.

Enkele weken eerder was de maan trouwens ook in het nieuws, een grappig nieuwsfeit, vind ik: de maan op Sinterklaaspapier is fout!
Meestal, tenminste: 'In plaats van de avondmaan met de sikkel aan de rechterkant wordt vaak de ochtendmaan, met de sikkel links, getekend', en: ‘Dat is fout, want we hebben pakjesavond en niet pakjesochtend’. Aldus hoogleraar sterrenkunde Peter Barthel over zijn onderzoek hiernaar.



Deze zou dus fout zijn.



En hier staat de maansikkel de goede kant op, aldus het artikel.

En ik altijd maar denken dat een maan de volledige 24 uur dezelfde kant op staat! Dus in de bovenste illustratie zag ik gewoon een maan in het laatste kwartier (de bolling in de 'd' in dernier quartier, volgens de ezelsbrug die ik ooit heb geleerd). En in de onderste illustratie zag ik een maan in het eerste kwartier (de bolling van de 'p' in premier quartier).

De andere mogelijkheid is natuurlijk dat de sinterklaaspapier-illustratoren gewoon de maansverduistering op 't oog hadden!..

Tekenende mannen: Thé Tjong-Khing

Vandaag loonde het meer dan de moeite om naar het pittoreske Enkhuizen te gaan. In het Zuiderzeemuseum was er niet alleen een tentoonstelling met werk van, maar ook een tekenworkshop met de kundige illustrator in eigen persoon: Thé Tjong-Khing. Tekenworkshop, daar gingen zoonlief en ik graag naartoe.

Na afloop was Thé Tjong-Khing zo vriendelijk om te signeren, en bij gebrek aan boek (we hebben twee boeken van Vos en Haas, maar die lagen thuis) tekende hij desgevraagd op een gewoon papier toch een grappige poes voor dochterlief (die we toevallig ook thuis hadden gelaten).



Maar daar kwamen we niet direct voor. De bedoeling was natuurlijk om zèlf de tekenpotloden te vatten. Gelukkig mochten de ouders ook meedoen (slechts vier van de pakweg dertig waagden het erop) en gelukkig was de tafel lang genoeg. Aan het eind bleek het grote voordeel van deze tafel: de bedoeling was namelijk één lange tekening, waarin over een uitgestrekt landschap allerlei dieren achter de gestolen taart aanrenden.

En hier was het eerste resultaat:



Het uiteindelijke (gedigitaliseerde) resultaat verschijnt volgende week op YouTube.
Evenals de stopmotion-filmpjes die we daarna ook mochten maken (en dat kan nog t/m 2 januari).



Met op die meterslange tekening onder meer de bijdrage van zoonlief, hierboven.
En ook ik kon het niet laten wat dierbare dieren op papier te zetten.

Uit de oude map

Een oude map met tekeningen hervonden.
Deze illustratie maakte ik járen geleden naar aanleiding van een cursus waarin o.a. het onderwerp 'oplossingen' aan bod kwam.

Analoog aan het verhaal van de twee ezels, zou ook dit een bekend verhaal zijn in trainers/coachers-land, maar voor mij was het toen nieuw.
Mooi verhaal: twee dames kijven op de markt om de allerlaatste citroen. Niet wetende dat ze beide een heel ander doel beogen met die citroen. En dat de beste oplossing nabij is.
Zo zie je maar weer, praten helpt.

Creatief met postzegel

Het blijft een leuk en wonderlijk fenomeen, die mail art. Mensen die je eerst nog totaal onbekend zijn, nodigen - zonder dat ze er echt om vragen - uit om je best te doen iets moois te maken.

Zo kwam ik via via terecht op de weblog van Wilma Duguay in Canada. Haar enthousiasme over de zee is uitgemond in een heuze expositie: The Sea Mailart Exhibition.
Leuk om de geëxposeerde werken te zien, de foto's, de schilderijtjes, collages en wat dies meer zij. En leuk om zelf ook aan de slag te gaan.

Het grappige van mail art is ook dat de envelop niet wit hoeft te blijven. IJverig ging ik dan ook met kleurpotlood in de weer, geïnspireerd door deze postzegels. Die ik een kleine drie jaar geleden gekocht heb en die ik eígenlijk niet kwijt wilde. Gelukkig zijn er scanners. Op deze manier hou ik hem toch nog een beetje zelf. Ben benieuwd wat de ontvanger ervan vindt.

Lezende / Tekenende vrouwen

Al surfend op Postcrossing langs mooie ansichtkaarten kwam ik op een profiel terecht van iemand die net als ik (en vele Postcrossers meer!) van papier & boeken houdt.
Ze verzamelt dan ook kaarten van lezende vrouwen met als resultaat prachtige foto's, schilderijen en tekeningen van vrouwen met een boek, brief of kaart in de hand, die we op haar weblog mogen bewonderen.


Naast lezen geniet ik ook van plaatjes kijken. Charlotte Dematons maakt van die prachtige illustraties. Vorig jaar was deze sympathieke vrouw in onze lokale boekwinkel voor een signeersessie. En het werd een echte hand-tekening.
Heerlijk om naar te kijken (en m'n handen jeuken om de tekenpen zelf ook weer eens op te pakken). Misschien moet ik daar maar eens kaarten van gaan verzamelen: Tekenende vrouwen!