Maak er kaarten van - Recycle into cards!

Ja, we hebben iets met smurfen.
En daarnaast delen we ook het plezier van het hergebruiken van papier en zo.

Deze Luie Smurf siert het prijsetiket van een Spaans hoofdkussen. Nu gepromoveerd tot ansichtkaart!



Van Eva ontving ik dezelfde dag ook deze mooie Chinese brievenbussen-kaart.
Ooit was deze kaart de kaft van een notitieboek.
Nu heeft-ie er een halve wereldreis op zitten: afkomstig uit China, in Parijs gekocht, en nu via Spanje in Nederland terechtgekomen!



(En vroeg ik me af: op deze postzegel, de dame links op het bord rechts, is zij nu niet zo'n beetje een zeemeermin?)



Moltes gràcies, Eva!

Instructies

Een jaar na dato was er op dezelfde plaats weer dezelfde verzamelaarsmarkt.
Van vorig jaar heb ik nog altijd een voorraadje, dus ik beperkte me dit keer tot een drietal kaarten.
Eén daarvan is deze mooie, scherpe, oude foto van 't Kolkje in Amsterdam.



Van wanneer deze kaart is zullen we nooit weten, helaas was de postzegel met stempeldatum al naar elders vertrokken.
Saillant detail is dat deze kaart het stempel 'Verzend per luchtpost' kreeg. Van Amsterdam naar Rotterdam.

't Leuke is dat ook toen al kaarten werden gerecycled. Zou mejuffrouw Smit het erg gevonden hebben dat Maarten doorgestreept is, voor deze boodschap?



Op mijn beurt gebruik ik de kaart ook weer 'her'. Er is vast wel iemand die ik er een plezier mee kan doen.

Zoals de ouden zongen?

Zoo leeren heden blijkbaar niet meer de jongen!

Dochterlief zegt: "Mama, mag ik na het eten op de computer? Ik wil je iets laten zien."
Enige tijd later is het bord leeg, dus samen achter de pc.
Ze opent explorer.
"Het begint met wee-wee-wee-punt. Het móét met wee-wee-wee-punt."
En tikt na de 'www.' een 'g' in. Om te vervolgen: "Hoe schrijf je Goegel?"
Ik tik google.nl in. 'Die kennen we toch al, zij toch ook?' denk ik verbaasd. Maar o.k.

En dan gaat ze: "Nu moet je op Maps", en tikt vervolgens, letter voor letter, onze plaatsnaam in. Klikt op de rode plaatsaanduiding en vervolgens 'streetview'.

Mijn ogen rollen uit de kassen van verbazing. Geen nickelodeon of onlineklas.nl, geen enkel internetspelletje. Maar Topografie ten top.
"Waar heb je dát nou geleerd?" vraag ik. "Op school", is het antwoord.
Ze moet via google-maps en de plaatsnaam haar eigen huis vinden. Nee, en niet de straatnaam intikken.

Op school, onze zes-jarige derdegroeper, nú al de ingenieuze internetprogramma's aan 't leren... O.k. ze zit in de middenbouw, dus samen met vierde- en vijfdegroepers. Maar, om in oud-Nederlands te spreken, ze is toch echt nog leerling van de 1e klas lagere school.
Zoo ging het in ónze tijd toch wel heel anders.




(Uiteindelijk had ze het grootste plezier met het poppetje rechtsonder, dat gaat zweven als het niet direkt een streetview-plek vindt.)

Isabel en het Alhambra (van Eva)

De combinatie van tekeningen en foto's (en in dit geval 'echte' schilderijen) vind ik altijd erg mooi.

Ik ben dan ook erg blij met deze ansichtkaart, ontvangen van Eva, genaamd 'La Rosa de la Alhambra y la Reina Isabel' (De Roos van het Alhambra en Koningin Isabel, de 1e), uit, jawel, Granada.

De illustratie is gemaakt door Blanca Uceda Reyes en is afkomstig uit een (kinder)boek over de Washington Irving's 'Tales of the Alhambra''.

Moltes grácies, Eva!

Lente!

Moderne bank, met parkeerplaats

Zo hadden we ze niet, vroeger.

Mijn Opa de bankrover

Het was vanmiddag mooi lenteweer. Desondanks zochten we de bioscoop op. De trailer beloofde veel spannends, alsook de titel: 'Mijn Opa de bankrover'.

Maar 'spannend' bleef bij die ene bankoverval-scene. Het was vooral een hartverwarmende familiefilm, met grappige stukjes en - voor de snel ontroerden onder ons - ook gelegenheid voor een traan.



In Mijn Opa de bankrover passeren verschillende thema's de revue. De rouw van opa Gerrit om zijn net overleden echtgenote. Hoofdpersoon Grace die haar onbekende Surinaamse papa Beau wil leren kennen, en het wrange dat niemand van de familie iets over hem wil vertellen. Het onvermogen van moeder Birgit om haar herinneringen aan Beau met haar dochter te delen (pas veel later komen we erachter waaróm).
De kille, zakelijke tante Elles die Opa, zichzelf als kersvers weduwnaar wat verwaarlozend, op haar beurt verwaarloost (net als alle vier kinderen die 't veel te druk met hun eigen zaken hebben) en die vervolgens onder 't mom van 'dementie' zijn bankrekening blokkeert, z'n huis te koop zet en hem in een verzorgingshuis laat opnemen.
De vriendschap tussen kleindochter Grace en opa Gerrit, zij helpt hem wel (en iedereen). En ze kan ook zijn hulp gebruiken, in de zoektocht van Grace naar haar biologische vader. Een zoektocht die uitmondt in een verdrietige ontknoping, maar die toch ook weer wat moois oplevert.

Opvallend is dat Mijn opa de bankrover - net als bijvoorbeeld Kikkerdril, en vele Bollywoodfilms - voorzien zijn van spontaan opborrelende liedjes.

Mooi is dat sommige dingen ook terugkomen in het verhaal. Bijvoorbeeld de donkere roos die Grace krijgt van een vrouw uit een rouwstoet op de begraafplaats van haar oma. Zie hier, na 54 sec, een héél kort fragment van het door de andere oma gezongen lied 'Blaka Rosoe' (en hier de originele versie van deze 'Zwarte Roos').

Al met al een mooie film, de moeite waard.