Uit mijn schetsboek (1)

Bij het opruimen kwam ik onlangs een van mijn schetsboeken tegen, uit 1999. Vijftien jaar geleden, tjonge, wat vliegt de tijd.
Internet stond in de kinderschoenen. En weblogs bestonden er volgens mij nog niet.
Nu wel, dus een mooie gelegenheid om eens wat oudere schetsen de ether het wereldwijde web in te gooien.



Vooral 'linker hand getekend met rechts' en 'rechter hand getekend met links' vond ik wel grappig.

Ode aan Drenthe

Weeskaarten zijn kaarten die je kunt 'adopteren'. Wat houdt 't in: je vraagt een kaart aan uit de database, waarover je iets weet te vertellen, wacht tot Postmuse 'm vanuit de Verenigde Staten heeft verstuurd en tot de kaart in je brievenbus is beland. Schrijf 'm vol, postzegel erop en - ook kinderen laat je op gegeven moment weer los - je doet 'm op de post, naar PostMuse.

Dit keer had ik een kaart uit Drenthe opgevraagd. En Postmuse heeft 'm geplaatst! Zie haar website.
't Is eigenlijk een ode aan Drenthe. En zie, ook de zanger - die nu weer door ons land toert - is vermeld.

'n Mooi stel

Misschien een voorbode voor nóg weer een postbezorgwijziging.

In ieder geval een mooi stel, deze 'Helaas' en de Koninklijke Post die elkaar in de keuken ontmoetten.

Jaren tellen

Het nieuwe jaar is alweer een week oud, en morgen is het een jaar geleden dat dit filmpje op Youtube terechtkwam.
Wauw, 100 mensen, van verschillende leeftijd! En inmiddels allemaal weer een jaar ouder. Heel bijzonder om iedereen te horen en zien.

Hij plakt niet!

Tot mijn blijde verrassing zag ik bij een van mijn postzegeldealers dat ze de zilveren Troonwisseling postzegel voor aangetekende post weer (of nog) hadden!
Ik had al langere tijd een slachtoffer ontvanger voor deze zegel in gedachten, dus ik pakte gauw mijn pakketje in en spoedde me naar het betreffende postagentschap.

Eenmaal daar bleek het nog een hele toer om de verpakking te openen (zie sporen van de pogingen van de winkelier en mij in de rechter bovenhoek van de verpakking). Maar uiteindelijk lukte het de winkelier, met een rigoureuze knip met de schaar.
Toen deed zich het volgende probleem voor. De postzegel zou zelfklevend zijn. Dus het stickervelletje aan de achterkant verwijderd - en ik vermoedde al het ergste toen de postzegel niet zo goed aan mijn vinger bleef plakken als dat ik van de dierenpostzegels gewend ben.

En ja, of, om met Dorkus te spreken: "O, grok"!
Eenmaal op het pakket beland werd het duidelijk.
Hij plakt niet!



Gelukkig brengt plakband uitkomst.

Post detective

Ooit woonde ik een klein half jaar in een Midden-Amerikaans land. In een dorp bij een gezin thuis, de dochter des huizes was toevallig net zo oud als ik. Heel aardige mensen, gezellig. En daar zijn was leerzaam. De grootste les die ik leerde is dat wij, mensen vanuit de hele wereld, meer overeenkomsten hebben dan verschillen. Ook al willen politici, wereldleiders ons graag anders doen geloven, de grote en kleine dingen van het leven, het klokje zoals het thuis tikte, ook hier trof ik deze allemaal aan.
Alleen, de omstandigheden verschillen. In 'ons' dorp was dan wel een waterleiding, maar in naburige dorpen ontbrak die, en moesten mensen een paar keer week wachten op de ossenkar om uit de tank op die kar het water voor de komende dagen te tappen. Eenmaal terug in Nederland verwonderde ik me over het feit dat we ons hier met dit kostbare drinkwater douchen. Dat we drinkwater zelfs gewoon door de wc spoelen!.. Wrang, dit soort ongelijkheid. Terwijl we allemaal, ondanks alles, gewoon 'mens' zijn, van waar ook ter wereld.



Aan het gezin en hun huis moest ik meteen denken toen ik bovenstaand bericht tegenkwam in One World. Ik was in Midden-Amerika ruim vóór het internettijdperk. De post werkte wonderwel goed. Na ongeveer een week, of twee, kwam de post uit Nederland altijd aan op ons adres 'de la plaza mayor tres cuadros al sur dos cuadros al oeste'. En als ik mijn luchtpost vervolgens naar het kleine lokale postkantoor bracht, compleet met mooie postzegel erop, dan kwam die ook binnen twee weken in Nederland aan.

En ook al was 'post' niet echt gangbaar - veel mensen konden hun geld beter besteden dan aan postzegels - de postbode hoefde niet lang te speuren. Hij of zij kwam er altijd wel uit, zonder straatnaam. Want het adres was duidelijk: "Vanaf het grote plein drie (huizen)blokken naar het zuiden, twee blokken naar het westen".

Hoe anders voor de postbodes uit een heel ander deel van de wereld. Zie dit bericht. Ook hier ontbreken straatnamen. Echter, de collega van de postbode op de foto kon pas na uren zoeken en twaalf keer navragen, de brief bezorgen in een klein straatje in zijn stad.

Nog even doorsparen...

...Of gewoon weer lekker ermee gaan tekenen en kleuren. Want met die pakweg 200 kleurpotloden in huis (die al lang niet meer allemaal even lang zijn) komen we er niet!..

De School voor Architectuur van de Universiteit van Minnesota bestaat 100 jaar, en voor deze gelegenheid heeft men een installatie gemaakt van maar liefst achtduizend en tachtig (8080 !) kleurpotloden.



Voor fans van alles wat met kleuren tekenen en schilderen te maken heeft een feest: kijk eens wat een mooie kleurpotloden (met - afhankelijk van de lichtval - bijzondere schaduweffecten)! Met gum nog wel.